Do niedawna to były obawy. Dziś jestem przekonana że mój syn jest uzależniony od gier komputerowych. Przed komputerem spędza po kilka godzin dziennie.
Starałam się z nim o tym rozmawiać. Zawsze przekonywał mnie że niema z tym problemu, że to tylko spędzanie czasu bo u nas niema żadnych atrakcji(mieszkamy w małej miejscowości)
Dziś miałam do niego pretensję, o pewną zawaloną sprawę. Niam go w domu więć piszemy SMS, w jednym napisał mi że wiem że ma problem z komputerem i nic z tym nie robię. Dużo w tym racji bo oprócz rozmów robiłam niewiele. Ja sama sporo wiem o uzależnieniach z racji przyjaźni z rodzinami w ktrych był ktoś uzależniony ale to były uzależnienia alkoholowe, jedno uzależnienie od narkotyków.
Nie wiem gdzie powinnam sie udać, z kim porozmawaić żeby walczyć z tym problemem. W mojej miescowości jest tylko klub AA.
Bardzo proszę o odzew osoby które miały lub mają podobny problem i mogłyby mi udzielić wskazówek.
Podobne tematy
- undead nightmare
- Net-facet
- Nieaktywny
Powinien mieć więcej zajęć. Może by ojciec pogadał z nim co lubi robić... Może boks albo koszykówka odciągną go od komputera 
A ile ma lat?
Trudno okreslic, czy to juz uzaleznienie. Ograniczaj mu dostep do komputera, kontroluj to i reaguj w miare potzreby.
- Tegan
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
ja jestem zdania że już lepiej jak gra niż miałby się gdzieś szlajać, jeśli się przy tym uczy czy pracuje to moim zdaniem nie powinno się z tego robić problemów, mój narzeczony też codziennie gra ale to na prawdę lepsze zajęcie niż chlanie czy coś innego, poza tym jeśli gra w ambitne gry których teraz nie brakuje to jest to także dosyć rozwijające
5 2013-08-25 21:53:33 Ostatnio edytowany przez eljola (2013-08-25 22:02:55)
Syn ma 18 lat, może to i lepsze niż szlajanie, ale mam coraz większe problemy z oderwaniem go od komputera, zdarzyło mu sie grać przez całą noc. Kiedyś miał sporo kolegów, teraz nie bardzo mu zależy na ich towarzystwie. Nie jestem w stanie na okrągło go kontrolować, bo pracuje i czasem śpię. Mąż nie co dzień jest w domu, więc na jego pomoc za bardzo liczyć nie mogę. Syn w tym roku zawalił szkołę, ma poprawkę. Niby coś tam się uczuł, jednak komputer miał ciągle włączony, twierdząc że tylko sobie pomaga. Jedną dobrą rzeczą która wynika z tych gier, to że podciągnął angielski, bo gra w jakś grą międzynarodową, ale zawalił polski.
Mam obawy, że to uzależnienie, a przynajmniej jego początki bo kiedy go budzę jest jak w transie, jakby nadal grał, odpowiada mi jakbym była jednym z graczy, tak od jakiegoś już czasu.
Wiem, że czasem młodzież zatraca się w świecie gier, gubiąc zupełnie granice między światem realnym a wirtualnym i kończy w szpitalu psychiatrycznym.
Może panikuje, ale jestem matką i martwię się o syna, pomimo że jest już dorosły.
Coz, z tego co piszesz, uwazam, ze slusznie sie niepokoisz. Jesli syn jest zalezny od Ciebie finansowo (czyli mieszka z Wami, utrzymujesz go) to mimo ze jest pelnoletni dozowalabym mu dostep do komputera (mysle, ze mozna to jakos wykonac technicznie).
Mozesz tez poszukac pomocy specjalistycznej - ale jesli jest pelnoletni, musi sam chciec
Myślę nad pomocą specjalistyczną, nie bardzo wiem czego powinnam szukać i gdzie. Jak wspomniałam u nas jest tylko klub AA. Poradnia psychologiczno-pegagodiczna, ale tutejsi specjaliści nie cieszą się dobrą opinią. Po dzisiejszym sms-ie od niego, wnioskuję, że coś do niego dotarło. Chciałabym kuć żelazo puki gorące.
Może ktoś wie czy są specjaliści zajmujący sie takimi przypadkami. Ja jestem zielona w tym temacie.
- Tegan
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Jola powiem Ci tak, ja nie raz przegralam cala noc i żyję i wyszłam na ludzi. Jedyne co mnie niepokoi to to że miał poprawki, ale nie wiem ja się zawsze dobrze uczyłam i wiem że nauczyciele czasem przymykali oko na moje niedociągnięcia a graclubiłam i siedzieć w nocy, na studiach tak samo. Z kolei moj narzeczony raz omal nie zdal z klasy do klasy przez gry ale jakos w koncu dal rade, teraz w sumie jego życie zawodowe wyglada lepiej od mojego choc i moje nie jest zle, znam wielu graczy, z nimi mam kontakt glownie przez neta niepotrzebne mi sa czesto kontakty ze znajomymi w realu. Gadamy codziennie i o wszystkim, niektorzy z matka tak czesto nie rozmawiaja jak ze mna np. Nie uwazam aby to bylo uzaleznienie jesli normalnie sie chodzi do szkoly/pracy bez wiekszych porazek. A do j.polskiego to wiekszosc chlopakow nie ma predyzpozycji, w liceum zarabialam wiec na pisaniu wypracowan kolegom:P Nie przejmuj się tak jak dla mnie demonizujesz troche a znam ten swiat "od srodka"
Zawsze można spróbować terapii. Jak się jest od czegoś uzależnionym, to na pewno da się jakoś z nałogu uwolnić, trzeba po prostu drastycznie odciąć się od tego, co uzależnia, w przypadku gier proponuję wszystkie sprzedać, razem z konsolą, albo odinstalować, jeśli gramy na komputerze.
To na pewno nie będzie łatwe, ale w przypadku nałogu nigdy nie jest łatwo.
Mój kuzyn też miał z tym problem i chodził na terapię motywującą do pracowni psychorozwoju w Warszawie, gdzie podobno wzmacniał silną wolę i tak dalej. To mu bardzo pomogło w walce, choć i tak, jak twierdzi nie było łatwo.
Ostatecznie jednak wygrał z uzależnieniem, więc na pewno jest to wykonalne.