Fetysz na otyłość

Cześć,
Przede wszystkim chciałabym się przywitać Czytałam już Wasze forum kilkukrotnie i pomyślałam, że czas już się ujawnić, a nie kryć w odmętach internetu.
A to co mnie skłoniło do ujawnienia się, to problem, który został mi wczoraj uświadomiony i nie daje mi spokoju.
Otóż jestem w stałym (homo) związku 4 rok i wszystko układa się świetnie. Jesteśmy otwarte na rozmowy o seksie i nie mamy przed sobą sekretów - jeśli coś nas w sobie nawzajem niepokoi rozmawiamy i staramy się to wyeliminować. I właśnie podczas takiej rozmowy padło wczoraj oskarżenie. Moja M. się tym nie przejmuje, powiedziała to na wesoło, ale zapytana, czy mówi serio, odparła że tak (zabijając mi niezłego klina).
Otóż stwierdziła, że jestem feederem o.o
Nie wiem, czy problem tego zjawiska jest tu znany, więc go przedstawię (zwłaszcza że w Wikipedii nie mogłam znaleźć definicji). Chodzi o fetysz na puszyste osoby, o przyjemność z karmienia ich i obserwacji przyrostu na wadze. Są różne formy, od takich gdzie obie strony się na to zgadzają i pragną osiągnąć wspólny cel - określoną wagę któregoś z partnerów (na ogół kobiety), po drastyczne formy przemocy psychicznej (rzucę cię jak schudniesz) i fizycznej (karmienie przez rurkę). Oczywiście po środku jest cała feeria innych stosunków i chyba pod taki środkowy zostałam zakwalifikowana. M. uważa że jestem zainteresowana jej nadwagą (która nie jest jakaś wielka) i twierdzi, że chcę ją utuczyć. Ogólnie, to faktycznie parę razy powiedziałam jej klasyczne dla feederów słowa: tylko za bardzo nie schudnij, ale mówiłam to żartobliwie. Znaczy, ok nie podobają mi się szczupłe dziewczyny, powszechny ideał urody. Zawsze podziwiałam rzeźby greckie, bo kobiety na nich mają takie ładne, damskie brzuszki - ani za duże, ani za małe. Od drugiej strony, powiedzmy, że typ kobiety Rubensa jest dla mnie granicą otyłości. Większe panie już mnie nie pociągają.
Drugą rzeczą jest fakt, że zawsze daje jej większe porcje niż sobie. Ale robię to, bo ja jednak potrzebuję mniej jedzenia i mogę spokojnie przejechać cały dzień na jednym posiłku. Poza tym ja jestem bezrobotna, a ona pracuje, więc jakby oczywistym dla mnie jest fakt, że potrzebuje dużo siły. Z resztą obie mamy takie same proporcje... Poza tym kiedy przytyła solidniej i poprosiła mnie o szczerą odpowiedź, czy jest gruba, powiedziałam jej, że przydałoby jej się zrzucić parę kilo. Ale dodałam, że dla mnie zawsze będzie piękna, nawet gdyby ważyła i tonę. Może z tego wysnuła takie wnioski?
No i teraz nie wiem, czy jestem feederem, czy nie? Bo faktycznie zachowuję się jak feeder, ale nie mam takich upodobań, ani intencji.
Co o tym sądzicie?