Recepta na udany związek

ZZ mojego punktu widzenia:
1.SZCZERA i jeszcze raz przede wsztskim szczera rozmowa
2.WYROZUMIALOSC, bo czy naprawde jest czasem warto drzec koty o to, ze ktos polozyl poduszke nie w ta strone w ktora powinna byc? - taki maly przyklad dla przykladu
3.BRAK CZEPIANIA SIE, bo niestety tak czesto jest, ze im kobieta sie im bardzej angazuje tym wiekszy rygor stosuje, tego nie mozesz tamtego nie mozesz, tego nie rob - a przeciez nie o to chodzi aby wszytskiego sobie zabraniac i stad pojawia sie
4.ZAUFANIE Ciezko o nie, na nie sie pracuje oczywiscie, a zakochana kobieta potrafi byc zazdrosna, ale osobiscie uwazam, ze jak facet kocha to nie zdradzi, mimo ze dobrze sie bawi w jakims towarzystwie gdzie sa kobiety, a mimo wszytsko traktuje to czysto towarzysko bez podtekstow
5. DOCENIANIE SIEBIE - kazdy potrzebuje wsparcia, cieplych slow, a kilka zasluzonych pod adresem faceta komplementow, moze naprawde zdzialac cuda, bo czuje sie on dowartosciowany (nawet jesli juz taki jest) i potrzebny
6.Umiejetnosc pojscia na KOMPROMISY

osobiscie najbardziej sklaniam sie do podpunktu 1,3,4,5,
W zwiazku na poczatku jak zaznaczylas w pierwszym watku jest tak milo, kolorowo, bo ludzie patrza na siebie przez pryzmat rozowych okularow i wszytsko im odpowiada, pozniej dopiero potrafi zaczac sie "czepianie sie".. a to nie o to w zwiazku chodzi.
Nie o to oczywiscie aby pozwalac na wszytsko, ale otwarcie mowic co nam se nie podoba, co nam sprawia przykrosc (jakie zachowanie), zamiast mowic "Ty jestes taki siai i waki" Bo ludzie nie sa tacy siacy i owacy tylko ich wlasnie zachowania. Dlatego trzeba byc otwartym i stawia jakies granice, ktore facet lubi naciagac, sprawdzac gdzie kobieta powie "no stary, przesadzasz"

A i co tu jeszcze moge dodac, bo w wielu zwiazkach sie to zdarza
7.BRAK KRZYKU, to jakas porazka jak blisckie osoby potrafia na siebie krzyczec, toc to w tym zadnej konstruktywnosci ani cywilizacji nie ma

Na koniec podam takie zdanie
TRAKTUJ INNYCH TAK JAKBYS CHCIAL BYC TRAKTOWANY PRZEZ NICH

Wiele jest związków, które obserwowane z perspektywy siostry, koleżanki, sąsiadki itd wydają sie idealne. Wydają sie! Widziałam rozwody w takich idealnych związkach. Tobie - obserwatorowi z boku - wydaje się, że są parą idealną, a reczywistość jest zupełnie inna. Ty nie widzisz ich sypialni, nie budzisz się z nimi rano i nie opłacacie razem rachunków.
Jestem w związku 11 lat. Wszystkim się wydaje, że jest to super udany związek. I co? Mam tu na forum swój temat, gdzie wałkuję swoje rozterki
Jak się kocha po 10-15-20 latach? Czy się czuje i wie, że to miłość? Widzisz, ja właśnie nie wiem czy kocham.... wiem, że po kilku miesiacach, latach kochałam. Teraz, po 11 nie wiem. Nie wiem czy to jest miłość czy wspólne życie siłą rozpędu i przyzwyczajenia...

Zapytam więc
- skąd wiedzieć, że wciąż się kocha?
- jak się kocha po tylu latach?

Recepty , jak wiadomo-nie ma.
Ale by byl udany, trwaly, to na pewno trzeba inwestowac, byc wytrwalym, stawiac granice (po to , by  szanowac swoja przestrzen i przestrzen drugiej osoby) ,kochac,kiedy minie pierwsze zakochanie.

Potrzeba wiary w siebie, w swoja wartosc,wtedy wierzymy, ze ten wlasnie czlowiek chce z nami byc, bo... chce. Bo jestesmy wartosciowi. Tak po prostu. "Kocham Cie i chce z Toba byc" znajac oczywiscie twoje ( i swoje) niedoskonalosci  -to tak w skrocie, co wtedy czujemy.
Po za tym -tyle milosci, ile wolnosci .

acha...i podlewajmy ten ogrod stale :-)))

Trzeba umieć spędzać razem swój wolny czas. I nie na wakacjach pod palmami, koncercie, domku w Bieszczadach, gdzie otaczają nas atrakcje, ale ten zwykły, kiedy zimą zakatarzeni wracamy do domu, mamy wszystkiego dość i cieszymy się, że ten dzień minął i możemy w końcu coś zrobić ze swoim partnerem, czy to wypić herbatę, czy grzańca, czy obejrzeć film czy ugotować cokolwiek na kolację.
Najważniejsza jest chęć zrozumienia drugiej osoby i niewprowadzanie osób trzecich. Nie mowię już o zdradzie, ale choćby o teściowych. Swój dwuosobowy mikrokosmos porozumienia trzeba mieć

Nie o wszystkim z partnerem można rozmawiać, więc układ przyjacielski to raczej nie za bardzo receptą  na lata.
   hm....ja rozmawiam ze swoim mężem o wszystkim i na odwrót i jakoś jesteśmy razem i bardzo szczęśliwi, więc....wiesz różnie to bywa

a dlaczego tak uwżzasz hm...?Jasne że mu powiem...bo sama wolę szczerość otwarcie

Co jeśli ów partner nie podzieli owych zainteresowań, nie zechce spełniać fantazji lub oleje to co się mówi - co wtedy? Pozbawić się tego czy porozmawiać z kimś innym, bo faktem, że czegoś będzie brakowało.

Wszystko OK poza punktem nr. 1. Mężczyźnie nie lubią, nie chcą rozmawiać, a już na pewno o uczuciach.

No dobrze, ale jeśli siadam z chłopakiem i wywiązuje się fajna dojrzała rozmowa, szczera itd. Ja mówię co mnie boli, czego nie rozumiem, skąd taka a nie inna reakcja na jego zachowanie i on przyznaje, że w sumie faktycznie rozumie, że mógł mi zrobić przykrość po czym się mityguje na jakiś czas a potem znowu to samo... to to mówienie to jest jak groch o ścianę. Ja wyznaję zasadę, że faceta się nie zmieni, tak samo jak my się nie zmienimy, ale jeśli komuś zależy na kimś to jest w stanie chociaż popracować nad tymi swoimi przywarami.

Mój chce rozmawiać, lubi ale musi to być odpowiedni moment. Na spokojnie, nie pomiędzy jednym a drugim obowiązkiem, swoją drogą takich chwil mało się trafia

Proszę. Cała nieprzyjemność, wynikająca z poznania prawdy, po mojej stronie.

Dzieki Bogu , ze moj rozmawia-oczywiscie nie raz w tygodniu ale czasem zbierze sie nam na taka rozmowe, ktora czesto nie jest latwa.

Przed takim Jaśnie Objawieniem wszystko się godzi.

Znam dwa związki 30letnie. W obu obserwuje ogromny szacunek, w obu para spędza ze sobą wiele czasu, lubią swoje towarzystwo, rozmowy- nie nudzą się z sobą, nie potrzebują do urlopów stada znajomych i imprez, dzikich wspólnych hobby. Uwielbiają wspólne zakupy, spacery, podróże, wieczory na tarasie z lampką dobrego wina. Dyskutują o przeczytanych książkach, kreślą plany na dalsze podróże. Zwyczajnie lubią swoje towarzystwo. Wspierają się, troszczą o sobie nawzajem. Jedną z par cechuje ogromna zazdrość jednego z małżonków, drugi wykazuje się ogromem wyrozumialosci, rozumienieniem skąd paranoje i robi wszystko by nie dawać podstaw do podejrzeń. Mają za sobą ogromne kryzysy, w których żadne z nich nie poszło w bok, chociaż twierdzą, że mieli więcej szczęścia niż rozumu, bo były chwile, że ktoś inny pozamiatałby, na szczęście nie było nikogo w otoczeniu, kto przyczyniłby się do rozpadu, gdyż obie pary mimo, że nie trzymają się w klatce nie szukają sznura atencjuszow wokół pod postacią przyjaciół płci odmiennej, exow itp. prawdziwe oddanie 1:1. Od zawsze stawiają granicę rodzicom i otoczeniu - nie mają przed sobą tajemnic. Co mówią o kryzysach? Brak rozmów, spotęgowany żal i pretensje nieomowione zrobiły swoje. Rozmawiajcie. Podsumowując sekretem jest;
1. Wierność.
2. Szacunek.
3. Oddanie i lojalność.
4. Lubienie swojego towarzystwa, ciągle rozmowy nawet po 30 latach nie do znudzenia dyskutują o życiu, ludziach, polityce, książkach, wydarzeniach w kraju i na świecie - po prostu o wszystkim.
5. Podobne wartości.
Po prostu miłość.
I co ciekawe - w obu związkach było zagrożenie życia, które opamiętalo ich, że nie potrafią bez siebie żyć. Chyba na nowo zrozumieli jak ważni są dla siebie. Szkoda, że czasem tragedia musi nami trzasnąć, bo w codzienności i kłótniach tracimy wdzięczność za drugą osobę.

Recepta jest świetna, jednak muszę wstawić jedno (acz mocne) ALE. To "ALE" niestety polega na tym że w obecnych czasach i obecnym pokoleniu jest daleko mniejszy procent ludzi skłonnych wcielać REALNIE  w życie te zasady. Na tej samej zasadzie coraz mniej lekarzy czy psychologów (ale także przedstawicieli wielu innych zawodów) Z POWOŁANIA. Coraz więcej egoizmu i wyjebania na dbanie o relację (najbardziej mnie wkurza coraz częściej przewijająca się w takich sytuacjach formułka "nic na siłę". Bo jak ktoś ma w gruncie rzeczy wyjebane na to czy relacja przetrwa, to będzie miał taki sam stosunek do każdej z cytowanych zasad z osobna

Mnie z kolei rozbraja podejście, że mamy być idealni i nie zawracać komuś tyłka sobą i swoimi problemami. Jeśli powiem facetowi, że mam dużą potrzebę bliskości, żeby mnie dotykał, tulił, całował to nie powie, że mam jakieś braki z dzieciństwa i mam iść do psychologa. Jeśli powiem facetowi, że mam problem z zazdrością i nie wyobrażam sobie spotkań z przyjaciółką 1:1 to nie powie mi, że nie odpowiada za mój poprzedni związek z kimś kto mi dał popalić i nie każe sprdlac. Jeśli powiem facetowi, że mam poczucie niskiej wartości i zwykłe gapienie się na inną dupę sprawia mi bardzo dużą przykrość i wali po już wątłej samoocenie to jakoś ogarnie łeb przy mnie. Bądźmy wyrozumiali, rozmawiajmy dojrzale i spokojnie.
Edit: Albo fantazje erotyczne... Każdy chce porozmawiać na ich temat, a nie usłyszeć "jesteś poyebany". Nie karajmy kogoś chamstwem i podłą krytyką za otwartość i braki, wady czy niedoskonałości.
*Przykłady z palca wyssane, nie dotyczą mojej osoby.

To jest tak, że ludzie kochają mówić jacy to oni są świetni, szlachetni, oddani i takie tam głupoty, dla poprawienia sobie humoru, czy mniemania o sobie.
Najważniejsze w związku jest spełnianie własnych potrzeb. No ale to nie wypada, to nie jest szlachetne.

Tego się nie mówi, to się okazuje.

Własnych i partnera - wtedy jest zdrowa relacja. Własnych tak by go nie ranić - z poszanowaniem jego osoby i potrzeb partnera - z poszanowaniem siebie.

Naiwne myślenie. Wystarczy poczytać forum, aby zobaczyć jak to z tymi ustępstwami jest.

“Priorytetowy” - a właściwie dlaczego? Bo tego chce druga strona? Dlaczego potrzeby jednej strony nie są “priorytetowe” a już drugiej tak? Może “zimny” partner tak wyobraża sobie związek. Może do niego powinna dostosować się druga osoba?

Dla jednego tak, dla drugiego nie. To, że Ty tak uważasz, nie czyni od razu prawdy objawionej.

To szalone, by wypowiadać się na temat związków innych ludzi.
Nie wiecie jak u kogoś jest naprawdę.
Co lepsze, niemało wpisów ludzi którym się przez lata wydawało że mają dobry związek rozpadło się z hukiem i po 30 latach, my zaskoczeniu.
Wg mnie nie istnieje odpowiedź na to pytanie inna niż taka, że dobry związek to związek dwojga szczerych ludzi, którym jest dobrze że sobą.
Wszystkie wady które ktoś wymienił, mogą być dla kogoś zaletami: nawet gderanie o krzywy wazon ktoś bierze za zaangażowanie, a jego brak za olewanie.
Każdy coś innego lubi.
Najgorsze do związków są osoby które są niedojrzałe, egocentryczne i same nie wiedzą czego oczekują, bo się nad sobą nie zastanawiają.

A Elektryczna jak zwykle swoje o tych spotkaniach 1:1 jako szukaniu adoratorów.  Teraz jeszcze doszedł wątek imprez integracyjnych które  się powinno odpuścić jesli partnerowi to nie w smak.
Nie dociera do Ciebie widze ze mozna kogoś lubić i traktować jako przyjaciela MIMO tej cholernej innej płci a maz moze nie mieć nic przeciwko baa sam się zakumplowac z tym człowiekiem.
To samo imprezy integracyjne. Ja nie mówię o imprezach wyjazdowych z kolegą tylko wyjściu grupy ludzi zorganizowanym przez pracodawcę zeby się personel lepiej poznał. Bo dobry pracodawca wie ze atmosfera w pracy to połowa jak nie więcej sukcesu zeby ludzie dobrze pracowali a w trakcie 8 h w pracy nieraz nie ma czasu się "integrować" bo się zwyczajnie zapierd.. I w tym momencie zakaz od męża chodzenia na takie imprezy bo on się z tym zle czuje to nie jest jakaś rezygnacja z pląsania w objęciach kolegi ( chyba że maz ma zone za dziwke której zależy tylko na tym zeby się obsciskiwac pod pretekstem tanca) tylko odcinanie żonie możliwości poczucia jakiejś fajnej komitywy  z ludzmi w pracy, poczucia bycia częścią zespołu. Nie mówiąc juz o tym ze naraża w ten sposób  zone na pewien ostrazycm w pracy bo ludzie zwykle stronia od kogoś kto stroni od nich.
I oczywiście Elektryczna powie a co tam ostracyzm jakiś ludzi ponad komfort psychiczny męża. Szkoda tylko że nie bierze pod uwagę komfortu psychicznego zony która z tymi ludźmi musi spędzać 40 h w tyg.
Piszę to jako osoba która na takie imprezy nie chodzi tylko dlatego ze ich nie ma, nad czym bardzo ubolewam.
A już całkowicie mnie rozwala udzielanie rad nt dobrego związku przez osobę która jak sama pisze jest sama. To jak pouczanie przez ślepego widzących nt kolorów.

Zażyła relacja niezależnie od płci nadwyręża lojalność względem partnera i jest zwyczajnie ryzykowna, gdy ktoś jest zbyt blisko mentalnie, bo o ile chcice możesz trzymać na wodzy o tyle nad uczuciami nie zapanujesz. Rozumiem, że nie dociera do Ciebie argumentacja uczuć i naszej słabości, przyjęłam do wiadomości. Kolejny raz nie będę tłumaczyć, bo masz kłopot z interpretacją tego co piszę.

poświęciłaś się dla niego i co z tego masz? Osłabiłaś więzi z przyjaciółkami dla niego, a gdzie teraz jest mąż?

Ja doskonale wiem jakie zagrożenia niesie zbytnia zażyłość. Wkurza mnie tylko to ze Ty JUZ to skategoryzowalas i to w wieku wątkach jako szukanie kogoś na boku. Jak taki "kuń" z klapkami na oczach co to widzi tylko jedna drogę a nie dopuszcza że można kogos polubić i rozwinąć przyjaźń ( a czasem i romans) ale pragnieniem wyjściowym wcale nie musi być i rzadko kiedy jest intencjonalne szukanie boczniaka i atencji.

Chce ryzykować, chce podejmować działania zagrażające naszemu związkowi, igra z ogniem? Śmiało tylko niech przyzna się zaraz jak zejdzie z innej. Wszystko tylko nie oszukiwanie i robienie kogoś bezczelnie w wuja, bo to jest upokarzające, a nie sam fakt, że inna zamieszała mu w głowie lub rozporku. Nie byłoby mi żal kogoś kto swoim zachowaniem celowo dopuścił się zdrady lub przyczynił bezpośrednio do rozpadu związku -to tylko pokazuje, że niewiele znaczylam, więc za czym zawodzić, ale mówię stanowcze "nie" robieniu bezczelnie mnie w wuja.

Bo ufam mężowi-wzruszające te co tutaj lamentują, też tak kozaczyły zadlawisz się kiedyś tą pewnością tak bardzo, że nawet netkobietowi przyjaciele Ci nie pomogą. Nie masz pojęcia czy był grzeczny, więc z łaski swojej weź nie prdl. Nade wszystko czytaj moje posty ze zrozumieniem. Mogę zacząć pisać drukowanymi. Mówię o zażyłości i uczuciach na które nie masz wpływu, a nie o zdradzie. Zdrada faktycznie może nastąpić wszędzie, a chcący jeśli nie będzie mieć okazji to sobie ją stworzy. Oj głupiutko arogancka w pewności za faceta kobietko... Wszyscy zdradzają się, ale Ty jesteś tak wyjątkowa i niesamowita, że Twój mąż rodzynek trwa w wierności jak prawdziwy bohater... Kiedyś gorzko zapłaczesz. Obiecuję nie powiedzieć " a nie mówiłam".

I nie mów co ja bym zrobiła, bo rezygnacja z samego inegracyjnego wyjazdu była hipotetycznym przykładem mającym pokazać, że można iść na ustępstwa w różnych podejściach (docieranie się a chęć zmieniania partnera) , ale to jest tak jak sprdalalo się z lekcji czytania ze zrozumieniem.

A teraz idź szybciutko zetrzeć kurz z poroża, bo mam katar sienny.

Prawdę mówiąc weszłam na ten wątek ot tak z ciekawości, nawet nie planowałam wypowiadać ale tu zwróciłeś uwagę na pewien problem, który w przyszości zapewne będzie miał tragiczne skutki - zawód influencer, szybka, łatwa kasa. Jak za tym idzie wiedza i doświadczenie, ok ale kogo ma za idoli dzisiejsza młodzież? Jakąś ekipę XXX, która zbija kasę na narywaniu filmików? Jak gdzieś przeczytałam, że najbardziej wpływową influencerką jest panna od sowy (wiadomo o kogo chodzi), to się załamałam. Serio? I taka laska 20-stoletnia bez studiów, żadnego zawodu, zasług mówi na YT, że zarabia min./średnio 50 tys./msc., to jaki to jest wzór dla dzisiejszej młodzieży? Po co się uczyć, zdobywać zawód, skoro można jakieś głupie rzeczy narywać na YT i mieć z tego taką kasę?
Swoją drogą, kto jest głupszy, ten co zbija kasę na oglądalności czy ten co zakuwa latami by potem w tym samym wieku zarabiać marne grosze.
Aż się wkurzyłam...
Btw. sorry za off top.

Oj widać że trafiłam w czuly punkt. Zakładam że szacowny małżonek którego zakazów tak słuchałaś i balas sie wyjsc nawet z kolezankami sam przyprawił Ci rogi stąd to patrzenie przez taki filtr na wszystkich innych.
Ja nigdzie nie  napisałam że jestem pewna że maz mnie nie zdradzi. Także drukowane litery należą się Tobie. Napisałam że mu UFAM ze tak nie bedzie. Dotarło? Nie wyobrażam sobie związku w którym bym nie ufała. Ja nie zamierzam byc detektywem ani psem gończym tropiacym czy maz mi przyprawia rogi. Nie będę tez jego mamunią stojąca z mokra szmatą i lejaca po łbie z pytaniem gdzie byles i z kim. Masz szlaban na wyjścia!  Będę żoną, która ufa i póki co nigdy nie miała podstaw by to zaufanie wycofać. Jeśli się okaże że zdradził? Trudno. Będzie bolało ale nie będę żałowała na pewno ze nie latałam za nim ze smyczą jak za niesfornym psem. Bo to nie byłoby życie tylko ciągle napięcie i jakas psychoza.  Jeśli ktoś a konkrenie Ty Elekryczna tak wyobraża sobie związek to odnajdziesz się nie jako zona tylko raczej klawisz więzienny. Tam praca polega na nieustannej kontroli i podejrzewaniu osadzonych o najgorsze zakusy. Będziesz mogła dowoli trzepać cele, robić przeszukania i inwigilować czy ktoś coś gdzieś przypadkiem nie kombinuje.
Ja nie zamierzam zyc jak nawiedzona oszołomka w ciągłym napięciu czy maz poszedł do biedronki czy na kawę z koleżanką a potem może do łóżka a może do domu.
Miłość równa się zaufaniu. Ktoś kto sobie takie górnolotne sentencje o miłości wstawił w stopkę profilu powinien to wiedzieć.

I proponuje Ci nie odnosić się do hipotetycznych odczuć jakie mogłabyś mieć przy hipotetycznej zdradzie, bo hipotetycznie wszyscy z nią liczymy się, a w życiu mniej hipotetycznie rozprdala ludziskom serca, mózgi i życie na ładnych parę lat. Więc odnośnie moich hipotetycznie doświadczanych zdrad i Twoich hipotetycznego "trudno" powiem raz jeszcze drukowanymi - NIE PRDOL. Bo hipotetycznie gdybyś w telefonie Misia znalazła filmik z integracji, gdzie ujeżdża go zdrowa sucz to niehipotetycznie doświadczyłabyś takiego stanu, że spokornialabys. Twoje wycieczki osobiste do mojej osoby są zabawną historią dziewczynki, która wyrosła z wróżki zebuszki i Mikołaja tylko z wierności zapomniała. To, że jestem sceptycznie nastawiona do wierności przez lata nie oznacza, że doświadczyłam zdrady i nie oznacza, że bawię się w detektywa. Uja wiesz o mnie, uja wiesz o zdradzie, a duskutujesz jakbyś wszystkie rozumy zjadła. Nie życzę Ci sytuacji w której spokorniejesz i która przebije Ci tę różową bańkę. Nie dał Ci podstaw by nie ufać? A co myślałaś? Że wrzuci relacje na FB z dymania? Kobieto, Twoja naiwność jest porażająca.