Nie daj się utopić!

Ja się nie boję! Mam taki lęk przed woda, ze głębiej niż do kolan nie wejdę

Owszem, brawura, brak rozwagi lub czysta głupota są nagminne, ale w tym roku ogromne żniwo zebrała tak zwana cofka, która ma miejsce na Bałtyku. Nawet wytrawni pływacy w zderzeniu z tym zjawiskiem są bezsilni. Cofkę, czyli tak zwany prąd wsteczny, powodują wyjątkowo silne wiatry, głównie północne. Są to wysokie, zdradliwe fale, które niemal niepostrzeżenie potrafią nas wciągająć w głąb morza. Kiedy człowiek zorientuje się, że wpadł w jej sidła, wydostanie się z takiego wiru jest już właściwie niemożliwe. To dlatego apeluje się o rozwagę, unikanie fal (które notabene są ogromną atrakcją wakacji) i czujne obserwowanie bliskich, którzy znajduję się w wodzie.

I bardzo dobrze, że ten temat jest poruszany również tutaj, tym bardziej,że aura sprzyja nieszczęśliwym zdarzeniom tego typu !!!! Pomimo,że w informacjach i wiadmościach w wydaniach codziennych, problem ten również jest nagłaśniany, wzmożona czujność, jak również przestrogi, chociażby uzyskane przez to forum mogą okazać się niezwykle cenne. Może chwila refleksji po lekturze w/w odnośników, gdzie dane statystyczne, mówią jasno, jakie żniwo, niesie ze sobą woda, połączona z brawurą i głupotą ludzką, sprawią, że być może ktoś pomyśli dwa razy, zanim zrobi coś głupiego. Notabene godna pochwały jest również ostatnio popularna kampania reklamowa, odnośnie tego, by nie zostawiać dzieci samych, w zamkniętych samochodach, przy temeraturach, gdzie nawet białko jajka ścina się w automatycznym tempie, to samo również tyczy się zwierząt. Ale wracając do tematu, sama przez dwa lata byłam ratownikiem wodnym i uwierzcie,że nic mnie już nie zaskoczy. Aby stracić życie, wodą nie trzeba się nawet opić! Najlepiej wyjaśnia to zjawisko tzw. "suchego utonięcia" . Przy podtopieniu woda nie dostaje się bezpośrednio do płuc, lecz do jamy ustnej, powodując mimowolny skurcz krtani ,który dodatkowo uszczelniany jest warstwą śluzu i piany. W konsekwencji do płuc nie dociera ani woda, ani powietrze! Finał tragiczny- zgon w niekrótkim przedziale czasowym od zaistniałego zdarzenia. Jest też tak,że człowiek będąc pod wodą, próbując się ratować, połyka wodę, która dostaje się do żołądka. Niestety w krótkim czasie po tym, zaczyna nią wymiotować, a wtedy jego szanse na przezycie są równe zeru. Przy wymiotach dodatkowo nie nabiera wdechu, lecz wciąga wodę Dlatego nie bez powodu tak duże znaczenie mają i apele, jakże liczne, przy tej porze roku i świadome, profilaktyczne edukowanie. Pytanie tylko na ile są one skuteczne, skoro statystyki pokazują, że liczba ofiar, "topielców", rośnie w zatrważającym tempie.........

Najczęściej to niestety głupota- kilka lat temu gdy przebywałam dłuższy czas w jednym z krajów typowo turystycznych, nie było tygodnia by nie utopił się jakiś turysta. Właściwie jak ktoś przychodził do mnie z taką sensacją, to nie robiło to już na mnie wrażenia. Powodem był w 99% przypadków alkohol, w tym 1% przecenienie swoich sił i popłynięcie daleko w morze. Dodam, że wszystkie osoby były pełnoletnie.
Topili się najczęściej Anglicy i Rosjanie.

Temat powinien raczej brzmieć: Naucz się pływać!
Różne są statystyki, ale generalnie nie wygląda to dobrze - ok 50-60 % Polaków nie potrafi pływać. Jaką więc szansę na przeżycie ma przeciętny Kowalski, jak zagubi się gdzieś na wodzie, gdzie nie ma gruntu?
Nie ma umiejętności, nie ma więc pomysłów, jak sobie pomóc. Panikuje bardzo szybko i finał gotowy.
Jasne, że większość z nas umie się utrzymywać na wodzie, bo kiedyś kolega, mama, czy tata pokazali, jak się to robi. Takie umiejętności jednak nie wystarczą jeśli chodzi o spotkanie z żywiołem.

Od tego są strzeżone plaże, gdzie należy zwracać uwagę na kolor flagi i go respektować.
Trzeba też mieć trochę oleju w głowie i nie wypływać zbyt daleko od plaży; pływac wzdłuż, nie w głąb i wszystko będzie ok.

Warto też pomyśleć, jak bardzo skraca się swoje szanse, gdy płynie się daleko od brzegu; ratownicy nie roboty, choć mają krzepę i umiejętności, oni też mają ograniczoną wytrzymałość. Na początek bieg po piachu pełną parą, potem zawrotne tempo płynięcia pod fale. Jest to mega męczące, organizm wysiada. Im dalej się więc wypływa, tym maleją szanse na pomoc.

Ja sama w tym roku popełniłam głupotę. Zawsze kąpię się z kimś, sama nie wchodzę - no i zawsze jest to jezioro, mała rzeczka, lub morze (ale zaraz przy plaży). Weszłam w tym roku do  Warty, gdzie pierwszy krok już zanurzał mnie do pasa, a nawet nie zauważyłam kiedy zaczęłam płynąć z prądem, nie mogłam się utrzymać i oczywiście zaczęłam panikować. Rzeka głęboka nie była, jednak gdybym była sama to nie wiem, w którym miejscu w końcu bym się zatrzymała. A ludzi dookoła było bardzo dużo - każdy tak samo "rozważny" jak i ja. Jeszcze jak sobie pomyślę o tej czwórce dzieci, które utopiły się właśnie w Warcie, to aż mnie ciarki przechodzą.
Nie ma tu co osądzać bezmyślnego zachowania ich matki, ale jednak nasuwa się pytanie - jak można pozwolić dzieciom kąpać się w tak wielkiej rzece?

najlepiej pływać w Morzu Martwym

Dlatego ja zawsze tego żywiołu nie lubiłem Nauczyłem się pływać, bo miałem w mieście małą rzekę więc w wieku chłopięcym latem się chodziło nad rzekę. Każdego roku trzeba było sprawdzać czy dno jest w tym samym miejscu, a przecież są rzeki, gdzie takie dno może się zmienić z dnia na dzień. Wakacje spędzałem też nad jeziorami z rodzicami (ojciec był też ratownikiem i pływał wyśmienicie). Jednak jakoś nigdy tej wody nie polubiłem. W kontakcie z wodą preferuję zdrowy strach i wyobraźnię. Nie skaczę na główkę w ogóle. Chodzę tylko na plaże strzeżone i pływając trzymam się blisko plaży właśnie pływając wzdłuż, a nie w głąb. Na Mazurach, gdy znajomi pływali w takiej porośniętej drzewami i wysepkami odnodze jeziora, to ja się trzymałem blisko brzegu i łódki. Miałem gdzieś czy będą mówić, że tchórzę, bo zawsze uważałem, że lepiej być żywym tchórzem niż martwym odważniakiem Choć i mnie się przytrafiło parę głupot. Nocne kąpiele po ostrym piwkowaniu w jeziorze kiedy miałem 16 lat A raz w Grecji przy całym tym moim uważaniu tak się zapatrzyłem w podziwianiu głazów wielkości samochodu na dnie, że nawet się nie zorientowałem kiedy fala mnie wyciągnęła sporo od brzegu. A morze było przecież spokojne... No chwila paniki, zebranie nerwów i powolne drałowanie do brzegu żeby się nie przeforsować. Kiedy już wyszedłem na brzeg minę miałem pewnie nie tęgą...

Bardzo mądrze to ujęłaś!
Pułapki rzeczne to chyba zaraz obok alkoholu najczęstsze przyczyny utonięć. Cytowane z wiadomości:

Zakłady! Tak popularne po alkoholu, ile pijanych tyle głosów nierozsądku. Tutaj mowa o 42-latku, a co dopiero młodzież, która w lecie przecież spotyka się nad jeziorami, rzekami. Siedzieliśmy raz z piwami nad Wisłokiem - rzeka do najmniejszych nie należy - i w pewnym momencie z naprzeciwka coś płynie, aż dopłynęło do nas. Pijany młody chłopak wykrzykiwał, że wygrał zakład. Było ciemno, miejsce nieoświetlone (żeby policja nie widziała alkoholu), a tu takie nieodpowiedzialne zachowania...

Wszystko pięknie ładnie, z tym,że to dno wcale nie musi okazać się takie płytkie i widoczne, jak nam się wydaje. Prosty przykład- nie dalej jak 3 lata temu, w okolicach mojego miasta prowadzone były roboty melioracyjne, mające na celu oczyszczenie brzegu rzeki, z drzew, które poprzewalane były, wskutek wichury. I tak : zwykła, spokojna, płytka rzeczka, czyste, płytkie dno. Koparka, która prowadziła tam roboty została dosłownie wciągnięta- a wydawałoby się płytkie i pewne dno. W jednej chwili wytworzył się wir, o średnicy 4 m i po prostu wciągnął maszynę, wraz z operatorem, którego nie udało się odratować.
Kolejny przykład- zwykłe jezioro, woda stojąca, nie niosąca ze sobą żadnego niebezpiecznego materiału. Chłopak skoczył do wody z nasypu i...... gałąź, sprytnie ukrytego pod wodą drzewa, przebiła mu klatkę piersiową. Nikt się nie spodziewał, a jednak do tragedii doszło....

Dlaczego o tym piszę? Akcja bardzo fajna, potrzebna, a mam wrażenie, przez niektórych zbagatelizowana... Według mnie mały odzew, ale pocieszam się faktem, że ludzie widzą co robią, dlatego nasze pisanie, jest im po prostu zbędne

Nie trzeba będzie z niczego rezygnować, jeśli pójdzie się na odpowiedni kurs. Pływanie to frajda, zabawa w wodzie również, szkoda z tego rezygnować.

No i zawsze pływać w sprawdzonym miejscu, najlepiej pod czujnym okiem ratowników.
Niestety i dobrze umiejący pływać potrafią spanikować i opić się wody. No a wtedy to raczej pozamiatane. Tylko ratownik może pomóc wyjść z takiej opresji.

To straszne... słyszałem o takim gościu co świetnie pływał, a potem z niewiadomego powodu zachłysnął się wodą -- całe szczęście, że dno było tuż, tuż... i go wyciągnęli.

A z doświadczenia niech mi ktoś powie -- czy jeśli się przemęczy mięśnie, to można dostać np. skurczu w udach i przez to pójść na dno? Ja się tego bardziej boję niż spanikowania, chociaż skurczu nigdy nie dostałęm, ale podobno boli nieprawdopodobnie?

Też się boję tego skurczu, dlatego nie wypływam daleko. Boję się też jak ktoś ze znajomych wypłynie daleko, bo wiem, że przez panikę reszty mogłoby dojść do tragedii... Przypadek z ostatniej chwili ode mnie ze wsi: w małym stawku (gdzie najgłębiej to 2 metry) wczoraj w nocy kąpała się banda młodziutkich chłopaków. Jeden zaczął się nagle topić na głębokości, gdzie mógłby dostać dna, gdyby próbował stanąć. Na szczęście go wyciągnęli, jednak widać jak łatwo może dojść do tragedii...

Mój mąż świetnie pływa i kiedyś miał taką sytuację, że jakiś chłopak zaczął się topić, więc popłynął go ratować. Ten chłopak w końcu o mało mojego męża nie utopił, bo wpadł w panikę i na siłę chciał się wspiąć po mężu jednocześnie wciągając go pod wodę.
Ale udało się mężowi złapać chłopaka tak, żeby się nie wyrywał i wyciągnął go na brzeg.

Carpathia ja się wcale nie dziwię i podejrzewam, że w takiej sytuacji, też spanikowałabym i za wszelką cenę chciała się "ratować"
Tyle, że ja za dobrze nie pływam i głębiej jak po biust nie wchodzę

Mnie skurcz w łydce łapie czasami w nocy, rzadko, ale jak już się pojawi - to bólem wygina całe ciało. Nie wyobrażam sobie dostać skurczu w wodzie, jeszcze na głębokości, gdzie nie dosięgam dna!

Co do paniki - ja sama jak tylko stracę grunt pod nogami zaczynam podskakiwać, wymachiwać rękami - zamiast po prostu cofnąć się ten jeden metr bliżej brzegu. Gdy pływając zorientuję się, że już jestem za daleko żeby dosięgnąć dna, to nagle moje umiejętności pływackie(;)) się cofają i zaczynam panikować.

Aby zapobiegać skurczom, warto przyjmować potas, z tego co się orietuję, to głównie jego brak powoduje nieprzyjemne, bolesne uczucie.

Mój mąż pływa całkiem nieźle, kiedyś poprosił ratownika, aby pokazał mu jak wyciąga z opresji tonącego, odpłynął kilkanaście metrów od brzegu i udawał, że się topi. Ratownik podpłynął do niego blisko, objął wpół i szybkim ruchem wciągnął pod wodę, jak potem tłumaczył, właśnie po to, aby opanować panikę - osoba wciągnięta pod wodę jest zdezorientowana i mimo wszystko łatwiej jest nad nią zapanować.
Panikujący nie tylko sam dla siebie stanowi niebezpieczeństwo, ale też dla ratującego. Jego ruchy są nieskoordynowane, łapczywie i na oślep chwyta się drugiej osoby, nie słucha jej instrukcji, co niestety bardzo utrudnia, a czasem wręcz uniemożliwia udzielenie pomocy.

O właśnie mąż jak ratował tamtego chłopaka też zrobił coś podobnego, dla mnie brzmiało to strasznie, bo jak by nie patrzeć - podtopił tonącego, ale mówił, że nie miał wyjścia, bo inaczej obaj by się utopili. Ale skoro ratownicy też tak robią, to jestem spokojniejsza

To chyba coś na zasadzie uderzenia w twarz histeryczki.

Ratującemu, szczególnie mniej doświadczonemu, nie zawsze udaje się ustrzec przed chwytem tonącego. Zdarza się to najczęściej przy niezbyt ostrożnym podpływaniu do niego. Aby skutecznie uwolnić się od chwytu tonącego, konieczna jest znajomość sposobów uwalniania się oraz zachowanie spokoju.

Każdy tonący po uchwyceniu się ratującego usiłuje unieść się jak najwyżej nad wodę, aby zaczerpnąć powietrza. Niedoświadczony ratujący wpada w takiej sytuacji w panikę i często zapomina, że umie pływać i że zanurzenie się w wodzie na odpowiednią głębokość nie sprawiało mu dotąd żadnego kłopotu, a właśnie pod wodą najłatwiej można uwolnić się od chwytu tonącego. Dlatego też, gdy tonący niespodziewanie chwyci ratującego, należy niezwłocznie zanurzyć się, ująć tonącego za tułów i odepchnąć od siebie w górę, jednocześnie oddalając się na bezpieczną odległość około 2-3 m. Natomiast jeżeli ratujący, będąc blisko tonącego, zauważy zamiar uchwycenia go, wykonuje gwałtowny ruch do tyłu, pomagając sobie wymachem ramion, odpycha nogą tonącego od siebie i odpływa na grzbiecie na bezpieczną odległość, by po chwili, gdy tonący się uspokoi, przystąpić do dalszych czynności ratowniczych.
Ratujący po uwolnieniu się z chwytu tonącego musi być przygotowany na ponowną próbę chwytu i gdy wyczuje taki zamiar, ubiega go, stosując chwyt obezwładniający "nelson" lub "półnelson". Stosując chwyt "nelson", ratujący ustawia się z tyłu ratowanego, wsuwa szybko oba ramiona pod jego ramiona i naciska dłońmi jego głowę. Przy chwycie "półnelson" ratujący wsuwa tylko swoje prawe ramię pod prawe ramię tonącego i dłonią naciska jego głowę. Lewą ręką ujmuje za nadgarstek lewego ramienia tonącego i zginając je w stawie łokciowym, przytrzymuje za jego plecami . Po uspokojeniu się ratowanego należy przystąpić do holowania, najlepiej stosując chwyt żeglarski.

Uwalniając się należy ujmować tonącego zawsze za najbardziej czułe i słabe miejsca, np. palec, lub naciskać na nadgarstek, nos, lub staw łokciowy.

To tak odnośnie bezpieczeństwa samego ratownika, którego życie może być zagrożone, przez agresywnego tonącego.

I ja również życzę Wam tylko i wyłącznie bezpiecznych, przyjemnych, pozbawionych akcji ratowniczych kąpieli