Miłość a pieniądze - walka serca z rozumem

Dla mnie bardzo rozsądne jest to, że obok wspólnego majątku, każdy ma jakieś tam swoje oszczędności, tak żeby jedno nie było w jakiś sposób materialnie uzależnione od drugiego.

Za jakieś dwa miesiące będę przeprowadzać się do mieszkania partnera, jest ono nowe, właśnie jest wykańczane. Jako, że nie będzie to moja własność od razu zaznaczyłam, że wszelkie rzeczy, które ja do niego kupię, będą to sprzęty ruchome, takie, które mogę ze sobą zabrać tak gdyby coś, kiedyś się między nami popsuło.

Oboje nie uważamy tego za brak zaufania, ale za trzeźwe podejście do rzeczywistości, to, że teraz układa nam się dobrze nie jest gwarancją na to, że tak już zostanie.

Kwestia otwartej rozmowy. Jeśli druga strona nie odbierze tego jako brak w wiary w nią i we wszystko co łączy dwoje ludzi to sprawa jest jak najbardziej czysta i nie zagrażająca związkowi. Gorzej jak jest inaczej.
Wydaje mi się, że część osób w ogóle boi się zaproponować jakieś podziały w związku, że obawiają się, że partner odbierze to w negatywny sposób.

Od samego początku mamy wspólne konto - zarówno w czasach gdy utrzymywaliśmy się z jednej pensji i jak i teraz, gdy oboje pracujemy. Mamy podobne podejście do kasy, dlatego nie ma w tej kwestii żadnego problemu między nami (gdy trzeba "zacisnąć pasa" to żyjemy skromnie, gdy możemy zaszaleć, to pozwalamy sobie, wspólnie decydujemy o dużych wydatkach)

Zapraszam do dalszych wypowiedzi.

Dokładnie ,u nas to samo i nie widział bym inaczej..
Jest tylko jeden mankament wspólnej sakwy .
Mianowicie przy zakupie prezentu dla żony Wiecie ,to tak dziwnie.. Prezent za "nasze". Mowa tu oczywiście o prezencie "niespodziance" bo zwykle kończy się tak, że ustalamy co sobie kupimy, co potrzebujemy itd. A to już niespodzianką nie jest ,szkoda bo chciałbym ją czasem mile zaskoczyć..

Mam rozdzielność majątkową.