Chyba narozrabiałem.

Hej! Zajrzałem na kobiece forum bo potrzebuję porady.. Pół roku temu zerwałem z dziewczyną, byłem z nią kilka lat, była dla mnie wszystkim i jeszcze więcej. Bardzo przeżyłem to rozstanie, wróciłem do normalnego życia ale uczucie pustki noszę w sobie jeszcze dziś, czasem nawet powątpiewam czy jeszcze się w kimkolwiek zakocham, ale to nie jest główny temat mojego wątku. Dwa miesiące temu poznałem nową koleżankę. Po jakimś czasie zaczęliśmy się lepiej dogadywać, mogłem jej mówić o wszystkim, o swoich obawach, o tym jak bardzo boję się pustki i ogólnie o wszystkich tematach, nie przypuszczałem, że spotkam kiedykolwiek taką osobę. Przysłowiowa bratnia dusza o takim samym poglądzie na świat i życie. Coś cudownego- na pierwszy rzut oka. W pewnym momencie pomyślałem sobie nawet, że mógłbym z nią coś ''zbudować''. I tak na jednym ze spotkań pocałowała mnie i doszło do tego, że poszliśmy do łóżka. Tak wyszło na jaw, że ona chce czegoś więcej. Ja jednak mimo wcześniejszych ''gdybań'' nie jestem jeszcze w stanie w cokolwiek się angażować.. Jest mi potwornie głupio. Od tamtej pory podświadomie unikam naszych rozmów, ale czuję się podle bo mam wrażenie że ona przeze mnie cierpi. Jest wspaniała, otwarta, piękna- byłaby ideałem gdyby nie fakt, że ja nie potrafię jeszcze poczuć tej ''chemii'' do innej kobiety. Co mam zrobić, co mi radzicie?