Mój niemowlak nie może się załatwić! - czyli kilka słów o dyschezji

Dyschezja niemowlęca (ang. Infant dyschezia) ? zaburzenie defekacji stwierdzane u niemowląt przed ukończeniem 6 miesiąca życia, należące do zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego, objawiające się występowaniem nagłego krzyku przed oddaniem stolca.

Dyschezja niemowlęca jest umieszczona w najnowszej klasyfikacji zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego zwanej kryteriami rzymskimi III. Zaburzenie rozpoznaje się tylko u niemowląt poniżej 6 miesiąca życia. Do jego rozpoznania wymagane jest jednoczesne wystąpienie 2 kryteriów:
-trwający co najmniej 10 minut wysiłek i płacz, po którym niemowlę oddaje bez problemu miękki stolec
-brak jakichkolwiek innych zaburzeń zdrowotnych

Płaczowi dziecka może towarzyszyć zaczerwienienie twarzy. Pomiędzy okresami krzyku nie występują żadne objawy.

Za przyczynę dyschezji niemowlęcej uważa się zaburzenie koordynacji mięśni brzucha, która u niemowląt z dyschezją ulega wykształceniu w późniejszym wieku. Zaburzony jest proces zwiększania ciśnienia w jamie brzusznej przez mięśnie brzucha (tzw. tłocznia brzuszna) z jednoczesnym rozluźnieniem mięśni przepony miednicy, co normalnie ułatwia oddanie stolca.

W tym zaburzeniu czynnościowym nie stosuje się leczenia, ponieważ niemowlę uczy się stopniowo koordynować pracę mięśni brzucha i miednicy, i do ukończenia 6 miesiąca życia dyschezja niemowlęca ustępuje samoistnie. Zaleca się wyjaśnienie istoty zaburzenia rodzicom. Nie zaleca się stosowania lewatyw i czopków doodbytniczych.