Dzień, o którym nigdy nie zapomnę....

Ja z mężem uważamy że jeżeli jest nam źle to lepiej odejść niż zdradzić.Szanuję go,i chcę żeby był szczęśliwy...To nie tak,że naglę chcę...na początku byłam w dziwnym stanie ale życie nauczyło mnie pokory,dużo się wydarzyło przez co już inaczej na niego patrzę.ON zaczyna widzieć że się oddalam i stara się choć nie zawsze mu to wychodzi a ja już nie potrafię.Ja nawet nie znam imienia tamtego człowieka ale jeżeli ktoś tam na górze zechce mi jeszcze raz postawić to będę wierzyć że to przeznaczenie.

On widział mnie z dzieckiem.Nie pcham się, bo nawet nie mam szans się z nim spotkać.Tak jak ja sie starałam o ten związek to nikt chyba się nie starał, ale teraz już nie potrafię, jest taka monotonia....Może to się kiedyś zmieni.....

jakby masz za swoje. na siłę stworzyłaś związek, a teraz spotkałaś kto Cię hipnotyzuje i czujesz to ciepło. to moze być złudne oczywiście ale .. życie nam sie odpłaca za to co robimy..

Wybacz ale muszę to napisać, bo dochodzę do jednego wniosku czytając Twoje wypowiedzi. Złapałaś chłopaka na dziecko, doszło do ślubu, macie córkę, i chcesz to rzucić w cholerę bo już nie czujesz motylków w brzuchu? Po co ślub, po co dziecko, powalająca niedojrzałość.

Hmm... Dla Ciebie to może być coś niezwykłego, przeznaczenie, ten jedyny ... dla niego fajna rozrywka w pracy, ze sobie popatrzy, wymieni wzrok z Tobą, potem z inną ... Też zdarzają mi się na co dzień takie wymiany spojrzeń, czasem na prawdę fascynujące, jednak nigdy nie traktowałam tego w ten sposób i Tobie też radzę ochłonąć, bo przez takie idealizowanie zwykłych sytuacji możesz stracić swoje prawdziwe przeznaczenie - męża i córkę. A że rutyna w związku? No cóż ... z każdym innym Belmondo również Cię to czeka. Jeśli mąż się  stara i mu zależy to radzę traktuj lepiej te wymiany spojrzeń jak rozrywkę na odpędzenie nudy w życiu i nie zgadzaj się na nic więcej, bo przez swoją chciwość możesz trafić jeszcze gorzej i zupełnie zniszczyć sobie życie.

Wspaniała historia. Wyryczałem się jak dzieciak.
W przyszłości pojawią się seksualne androidy. Roboty w kształcie kobiet i mężczyzn. Będą doskonałe, jak z  krwii i kości. Ociekające seksem. Będą mówiły i poruszały się jak najbardziej drapieżne erotycznie istoty ludzkie. Nie będzie można ich odróżnić od ludzi- chyba, że tym, że będą doskonalsze w alkowie. Nadludzkie.
A ostatni człowiek będzie bezdzietnym impotentem. Stoi z boku pochodu błaznów. Jest samotny, kaleki i szary. Taki właśnie będzie ostatni człowiek.

Długo tu nie zaglądałam,bałam się tego co tu przeczytam.Tamtego widziałam,rozmawialiśmy ale krótko..Było tak jak kilka godz. przed wyobrażałam sobie by zabić czas w pracy.Później płakałam ze szczęścia stałam w tej ulewie i ryczałam.Nigdy nie czułam  się taka szczęśliwa.
A teraz? Próbuje nie myśleć o nim, tłumacze sobie że może dla niego to nic nie znaczyło,że nie mogę stracić rodziny bo kogoś tam poznałam... Mimo że nie jestem szczęśliwa to muszę dla dziecka.Mąż zrobił mi  bardzo przykrą niespodziankę po której coś we mnie pękło.Był na wieczorze gdzie Tancerka rozebrała się całkowicie i podchodziła do każdego.Dla mnie to nie dopuszczalne w małżeństwie.Nie będę się sprzeczać z wami na ten temat bo każdy może mieć swoje zdanie.Żyje bo żyje,ale zbliżenie powoduje niechęć i płacz,nie wiem czemu. ;( Macie racje....ale co ja mogę zrobić? Próbuję omijać tamtego jak najdalej by nie prowokować losu.Ale co tu zrobić jak mimo tego spotykam go w kościele mimo iż chodzę(do tego kościoła) raz na rok...Jedyne dobre rozwiązanie do przeczekanie tego wszystkiego i próbowanie życia z mężem.

No właśnie teraz czuje się jak zagubiona dziewczynka, która nie wiem co zrobić...co myśleć...
Był i temat rozwodu ale chyba boje się zostać sama....

Po prostu przeżyłaś fascynację. Coś nowego, fajnego, niezwykłego. I nich tak zostanie. Żadnego snucia mrzonek o  uniesieniach miłosnych, wspólnym życiu. To się zdarza. Zdarzyło się i mnie. Przez kilka tygodni chodziłam jak w transie. Mąż myślał że mi coś dolega. Niczego w życiu nie można zagwarantować ale przecież się myśli.

Zgodziłabym się z moimi przedmówczyniami,rzucić się bez koła ratunkowego na głęboką wodę to trochę ryzykowne.Ale nie jest to nie możliwe,jest coś takiego jak miłość od pierwszego wejrzenia,a zdarzyło się to mojej przyjaciółce.Oboje byli w związkach nieszczęśliwi i być morze oboje podświadomie szukali czegoś więcej i gdy się po raz pierwszy spotkali czuli że od pierwszej chwili należą do siebie.Dreszcz,który przeszył ich ciała,to że od pierwszego momentu się wyczuwali,moja przyjaciółka zawsze to czuła że ten jedyny jest w pobliżu.Na samym początku się ukrywali z tym uczuciem ,ale ono było silniejsze od nich samych .Wiadomo,że żadne z nich nie chciało skrzywdzić swoich rodzin ,przyjaciółka była już wtedy sama z dziećmi <a on trwał w związku który nie miał przyszłości .Spotykali się u niej ale po jakimś czasie stwierdzili,że trzeba się rozstać ze względu na jego dzieci ,lecz rozłąka nie trwała długo wkrótce ukochany sprowadził się na dobre.Przeżyli wiele ciężkich chwil nie ze  swego powodu lecz przez jego byłą żonę i jego dzieci .Byli ze sobą szczęśliwi przez 26 lat ,każdemu z Was życzyłabym tak pięknego i trwałego uczucia ,po cichu jej zazdrościłam że wciąż się kochają ,ale 6 lat temu odprowadzałyśmy jej ukochanego na cmentarz,gdyby nie jego choroba byliby dalej ze sobą .Miłość jest najcudowniejszym uczuciem i tylko ktoś kto jej nie poznał będzie za nią tęsknić całe życie ,nie wiem co Ci poradzić ,ale nie działaj pochopnie ,przemyśl to sobie i poczekaj jeszcze .Jak mówiłaś nie znasz go i nie wiesz jak ma na imię ?? i nawet jeszcze nie rozmawialiście <trochę rozsądku nie zawadzi

To było 5lat temu.Był bardzo wczesny poranek,czekałam na taxi,którą codziennie jezdziłam do pracy,ale facet się spózniał.Wreszcie podjechał duży granatowy samochód z nazwą korporacji na drzwiach.Szybko usiadłam obok kierowcy wkurzona,że spóznię się do pracy.Nawet nie spojrzałam na kierowcę kiedy ten rzucił "Dzień dobry".Jechaliśmy tak,od czasu do czasu odpowiedzialam mu na jego zaczepki nawet nie patrząc na niego.Kiedy wreszcie  podjechaliśmy pod budynek,w którym pracowałam wyjęłam pieniądze i wtedy pierwszy raz zobaczyłam jego oczy.Były piękne,szklisto-niebieskie,jego spojrzenie przeszyło mnie na wylot i nawet nie zauważyłam,że on trzyma moją dłoń.Całe wieki patrzał w moje oczy a ja w jego,bez słów.Wyrwałam rękę i już chcialam wysiąść gdy on powiedział"Proszę,wez mój numer telefonu na wypadek gdybyś potrzebowała jutro podwózki".Wzięłam numer,raz jeszcze popatrzałąm na niego i poszłam do pracy.Cały dzień myślałam o tym co mnie spotkało.Spotykałam się z nim codziennie przez 2 tygodnie,dopóki nie wrócił do Polski.Okazało się,że przyjechał do Irl na okres letni,aby dorobić do interesu.Dni,które spędziliśmy razem były wtedy najpiękniejszym moim doświadczeniem.Gdy wyjechał całe miasto pachniało nim.Każda uliczka była naznaczona sladami naszych stóp.Czasem wydawało mi się,że go widzę gdzieś po drugiej stronie ulicy.Po miesiącu szefowa oznajmiła mi,że mam gościa.To był on.Przyleciał z Pl żeby się ze mną zobaczyć.|Potem znów wyjechał.Prosił mnie,żebym wróciła do Pl,żebym z nim była...ja się bałam.Tu miałam pracę,wszystko poukładane.Nasze drogi się rozeszły.Do tej pory mam go w znajomych na Fejsie i czasem przeglądam jego stare zdjęcia i te nowe-z dziewczyną.Zadzwonił do mnie kiedyś,gdy byłam już w ciąży z obecnym partnerem.Rozmawialiśmy chwilę,serce mi waliło,on nie wiedział po co właściwie zadzwonił...Taka jest moja historia miłości od pierwszego spojrzenia:)

Doskonale wiem co czujesz,bo w tamtym czasie też nie byłam całkowicie wolną osobą.U mnie wyglądało to tak,że padły słowa o rozstaniu lecz jeszcze przez jakiś czas mieszkaliśmy w jednym domu.Gdy poznałam "mojego kierowcę" miałam mętlik w głowie.Lawina uczuć jakich doznawałam przy nim to było dla mnie coś zupełnie nowego i już nigdy więcej się tak nie poczułam.Cóż mogę jeszcze powiedzieć na ten temat....Przestraszyłam się zmian,z którymi był związany powrót do Pl i dokonałam wyboru takiego jakiego dokonałam.Pózniej płakałam po nocach,żałowałam tego,że nie dałam sobie szansy na prawdziwe szczęście.
Dzisiaj mam nowe życie,ukochanego synka,partnera...Nie mogę powiedzieć,że żałuję,bo gdyby nie tamta decyzja o pozostaniu w Irl,teraz nie byłoby mojego dziecka,bez którego nie wyobrażam sobie życia.Jednak przyznaję się szczerze,że często wspominam tamten czas gdy byłam najszczęsliwsza jako KOBIETA!

On cię jeszcze śmiał wyzywać i zdradził zostaw go, dzieci będą twoje do niczego u ciebie jeszcze nie doszło, ludzie to nie roboty, uczuć nie da się kontrolować.

Niestety jeśli w związku niema chemii to łatwo paść ofiarą uczuć, widziałeś żeby ona maiła wybór, to przyszło samo z siebie, niestety chyba jednak człowiek nie jest stworzony do monogamii.

Gdybym chciała zranić męża szukałabym kontaktu z tamtym....A dziecko to największe szczęście jakie mam!Zrozumie to co czuje tylko ten kto przeżył coś podobnego.

NIC.Nie chcę ranić męża mimo, że on robił to świadomie, robił i pewnie robi rzeczy które ja nie akceptuje... To świadczy tylko o nim że nie kocha mnie tak jak powinien, nie pomaga przy dziecku gdy ja chcę się uczyć, muszę liczyć tylko na siebie. Żyje tym co mam teraz, nie wiem co będzie jutro albo za 20 lat..... Postanowiłam, że nie będę gonić za "niewiadomym" świadomie tego na pewno nie zrobię.... Nawet jeżeli go już nie zobaczę, cieszę się że przeżyłam coś takiego.I wiem że nigdy nie zapomnę tego uczucia bo warto coś takiego przeżyć.Nie chce być  tu potępiania ani usprawiedliwiana bo wiem że nie powinnam ale mam powody by czuć się źle w małżeństwie,brakuje mi w nim podstawowych potrzeb: pomoc, wsparcie, szacunek... Jestem młoda i po prostu chyba  żyje marzeniami.Pora zejść na ziemię... Cieszyć się tym co się ma i akceptować to....

To będzie chyba najbardziej rozsądne i odpowiedzialne...A tego się właśnie ode mnie oczekuje.

Samotna pamietam Twoje stare watki, dusilas sie w swoim zwiazku, bylas nieszczesliwa szukalas rozwiazania -rozwiazanie nie przyszlo. Pamietaj kochana ze tylko od nas samych zalezy jak pokierujemy swoim zyciem. To co przezylas to niesamowite uczucie, i kto wie moze sie jeszcze spotkacie. Chcialabym zebys zaznala szczescia w swoim zyciu, bo jestes tego warta.