Pierwszy rok po ślubie - Wasze doświadczenia

Averyl... a powiedz mi dlaczego... "do wielu rzeczy się przyzwyczaił i jest mu tak wygodnie"?
Czy to znaczy, że w tym pierwszym roku, mówiąc kolokwialnie "za dużo mu pozwalałaś", nie myślałaś o tym że z czasem może to być problemem?

Rok po  ślubie było tak samo jak rok przed.
U nas albo nie było docierania się, albo cały czas jest. Byliśmy w bardzo trudnej sytuacji, więc trudno było cokolwiek stwierdzić.
Czasem było tak, że bez przerwy się kłóciliśmy. Mój mąż ma wrzącą krew, i rzuca talerzami, a ja uśmiecham się drwiąco i mówię spokojnym głosem. Co jego strasznie wkurza.
Kłóciliśmy się o podział obowiązków czasami. On czuł się niedoceniany, a ja, że mam wszystko na głowie.
Lekarstwem nie był czas, a polepszenie się sytuacji, i przez to możemy robić wszystko prawie osobno.

Oj, to trudny temat - generalnie jestem bardzo dynamiczną osobą, pozytywnie nastawioną do świata, do ludzi, lubię robić tysiące rzeczy - podróżować, projektować, opiekować się, innymi słowy cieszyć się życiem... tylko w pewnym momencie mój organizm powiedział, żebym wystopowała. Pani doktor trochę mnie leczyła, ale od samego początku mówiła, bym poszła do psychologa, aż w końcu poszłam... a miła psycholożka zasugerowałam mi, że może mam depresję kliniczną
Jak szczęśliwy, optymistycznie nastawiony człowiek, może mieć depresję i w dodatku ciągnącą się latami w ukryciu?
No, ale chyba już wiem

wiecie co, 5lat po slubie a ja nie pamietam tego pierwszego roku:)
wiem ze przede wszystkim u mnie zmienilo sie najwiecej jak zamieszkalismy razem, pol roku ciaglych wojny! o skarpety o pore do spania, o kolor scian...masakra byla:)
a po slubie pamietam ze mialam taki czas ze myslalam ze mezowi na mnie nie zalezy i sie nie stara, ale wszystko minelo, ja to akurat nie balam sie pierwszego roku, ja sie boje pierwszych 10lat, w ktorych statystycznie, 10rocznicy slubu niedoczekuje co czwarte(przepraszam za blad, pisalam rozkojarzona) malznestwo, czym to jest spowodowane?
rozczarowanie sie zwiazkiem?
zdrady?

Ja czytając te wszystkie wątki na forum, przyznaje Cat racje, że co 10 małżeństwo to byłby całkiem niezły wynik.
Syla, a mogę spytać ... co znaczy "wojna o porę do spania"?

Syla, w jakiej jestem sytuacji... nie wiem...chyba nie najgorszej
Tak jak napisałam, nie odczułam większych problemów w "docieraniu się".
A co do spania, to chodzimy spać wtedy, kiedy nam się chce spać.
Nigdy nie goniłam męża do spania, dlatego że ja już chciałam iść spać(chyba że mieszkaliśmy jeszcze w bloku i przy mojej głowie za długo - do 1-2 w nocy - brzęczał komputer) . Rano też często wstawaliśmy o rożnych godzinach. Do dzisiaj tak jest.
Co do urządzania domu...no cóż były jakieś tam spory, ale jakoś dochodziliśmy do kompromisów. Z domowymi obowiązkami również. Jasne, że czasami jemu się czegoś nie chce i wtedy muszę trochę go pogonić Każdemu się zdarza. Ogólnie na prawdę nie było i nie jest źle.

Ten wątek ma właśnie na celu  dyskusję o tym "pierwszym roku", o docieraniu się, a posiadanie dzieci jakby nie było wchodzi w skład tego "docierania się"
Oczywiście, że dziecko to ogromna zmiana w życiu. Wtedy więcej obowiązków jest "do dzielenia".
Nawyki... owszem różnie z nimi bywa. Jedne się akceptuje, inne ciężko zaakceptować.
O tym tez miedzy innymi warto porozmawiać
Mój m na przykład uwielbia samochody, w garażu może siedzieć godzinami Na początku wkurzało mnie to niemożebnie
Teraz już trochę mu odpuściłam, wiem że to lubi, a i on odpuścił trochę. W końcu trzeba mieć jakieś pasje

Syla, może na ciuchy robocze (i porządek) dobrym pomysłem byłby jakiś kosz? Wiesz jak to z facetami jest, wrzucić do kosza łatwiej, niż poskładać
A do warzyw, to faceci muszą się przekonać. Mój chociaż nigdy nie narzekał, że je kupuje, to jeść nie chciał. Teraz pomału się przełamuje

U nas też nie było jakiegoś specjalnego docierania się. Ale pamiętam że na samym początku małżeństwa miałam wrażenie że mąż się o wszystko czerpia. Oczywiście nie było to prawdą, bo zawsze staraliśmy się o wszystkim rozmawiać, a że czasem zwrócił mi uwagę to zaraz uważałam to za czepianie sie.
Jedno jest pewne, mąż musiał mnie trochę utemperować. Byłam bardzo wybuchowai potrafiłam krzyczeć z byle powodu. Za to małżonek nie lubił kłótni, tylko rozmawiał. I nie lubił strasznie jak się na niego krzyczy. Jak zaczynałam wrzeszczeć na niego to on po prostu wychodził się przejść. Wracał i rozmawiał ze mną dopiero wtedy kiedy się uspokoiłam. Czasem było tak że kilka razy wychodził z domu W sumie po latach ja się trochę wyciszyłam, a on nauczył się kłócić

Mój mąż nigdy nie robił samotnych wypadów. Na palcach u jednej ręki mogę zliczyć ile razy poszedł sam do sąsiada na flaszkę. Zawsze ciągnął mnie wszędzie ze sobą a jak nie miałam ochoty iść to sam też nie szedł.
Jak wychodził po kłótni to tylko się przejść i po chwili wracał (po 20, 30 minutach)

A przepraszam, raz był tylko sam na imprezie Na wieczorze kawalerskim mojego brata

Mój m rzadko wychodzi na takie samotne wypady. Jest typem "domatora" Jak już "musi", bo nie wypada mu odmówić to idzie. Czy mi to przeszkadza...? Chyba nie.

ja tak jak kolezanka wyzej mam, moj maz nie wychodzi beze mnie, od momentu slubu nie byl nigdzie towarzysko sam...
z tym ze ja znam powod, moj maz jak byl w polsce to pracowal po 15h przez 6 dni w tygodniu wiec czasu wolnego i wolnych wieczorow mialam uuuuuuuuuuuu i jeszcze troche:)
teraz mam meza raz w miesiacu na pare dni, nie rozstajemy sie bo tak jak mowie, czasu oddzielnie spedzamy mnustwo

Margolinka
co do zamilowania samochodow...moj maz zajmuje sie samochodami zawodowo, czesto mam pol silnika w wannie, lub gdy chcem wrzucic zakupy do bagaznika to okazuje sie ze nia ma miejsca bo skrzynki z narzedziami stoja. ja jak tak patrze ze nie ma dnia bez rozmowy lub bez samego auta i jego milosci do tej blachy, jak w niedziele zamiast do kosciola jedziemy na gielde:) lub zamiast dostac na jakas uroczystosc np sweter maz dostaje felgi do swojej niuni to wiem ze taka wielkie to milosc nie da sie zatolerowac.
sa rzeczy ktorych nie da sie zaakceptowac, a ze ja rownie mocno kocham auta wiec te szalenstwo na punkcie aut zmienilismy w zalete a nei wade:)

Nam w czerwcu minie 2 lata p slubie wiec moge cos powiedziec.
My mieszkalismy wspolnie po 2 tyg znajomosci wiec po slubie u nas sie nic nie zmienilo.

Ja myślę, że to "docieranie" dotyczy nie tyle ślubu, co wspólnego zamieszkania. A zwykle idzie to w parze.