co robimy na randkach?

Może na początek ja się wypowiem
Jesli chodzi o randki moje i mojego obecnego M., to nie było ich aż tak wiele przed ślubem
Mieszkaliśmy od siebie 400km. Widywaliśmy się średnio co półtora miesiąca, dwa....
Jednak gdy dochodziło już do spotkań, to jechaliśmy na kawkę, szliśmy na spacer, bądź spędzaliśmy czas u mnie w domu oglądając filmy i spędzając miło czas... (jako że mieszkałam na wsi, to nie było wielkiego wyboru )
Z czasem, gdy przeprowadziłam się do niego, było randek tak jakby więcej Wychodziliśmy do kina, na nocne spacery (które uwielbiam), na obiadek do knajpki, czasami na wycieczkę za miasto.
Teraz po ślubie, nadal bywają spontaniczne wypady Nawet nocne spacery po starówce... choć teraz specjalnie musimy po nocy dojechać na miejsce Może to już nie są typowe "randki", bo najczęściej są bardziej planowane i przemyślane. Ale jednak z czasem wszystko się trochę zmienia.
Jakby nie było, oboje nie jesteśmy wielkimi romantykami. Ja nigdy nie lubiłam jakichś wielkich niespodzianek, lubię wiedzieć co i jak

Na hasło "randka" otwierają mi się skrypty ze spotkań przed zamążpójściem.
Wszystkie wypady na piwo, kawę, do kina, na bilard. Takie dość standardowe spotkania, które mają na celu poznanie się i sprawdzenie, czy fajnie nam razem i czy warto się znowu umówić.

Oczywiście, że teraz również chadzamy do podobnych miejsc, ale randkowaniem bym tego już raczej nie nazwała.
To jest po prostu nasz wspólnie spędzony czas - na relaksie, na podróży, na przyjemnościach.
Właściwie to ja te spotkania bardziej lubię niż wcześniejsze randki. Te wypady są bardziej przemyślane, ukierunkowane na wspólne zainteresowania. Obydwoje wiemy, co lubimy i jak chcemy spędzać wspólny czas.
Randki, jak pamiętam odbywały się często w przypadkowych miejscach, które nie zawsze przypadały mi do gustu. Teraz nie ma wpadek i zawsze jest super

Za to przy przewidywalnej łatwo przewidzieć, że będzie udana

Ja nie chciałabym wracać do etapu "motylków" i pierwszych randek. Za dobrze mi tak jak jest i nie zamieniłabym tego. Bardzo cenię sobie tą pewność, spokój i przewidywalność. Chociaż kiedyś taka perspektywa wydawała mi się strasznie nudna

Ja też znałam mojego męża zanim zostaliśmy parą. Przez kilka lat jako kolegę kolegi, później się zaprzyjaźniliśmy i dosyć szybko z tej przyjaźni wyszło coś więcej.
Więc i u nas nie było tej całej pierwszorandkowej pokazówki.

A pamiętacie ten moment kiedy ze spotkań przyjacielskich, Wasze spotkania przerodziły się właśnie w randkowanie? Czy może od razu były to randki?

U nas randki były dość rzadkie Średnio co półtora miesiąca się spotykaliśmy. Wtedy nie było mowy o przyjacielskich spotkaniach... bo na takowe nie jedzie się 400km (raczej) Od razu był konkret, randki przez rok, a potem ślub

Ja lubię kiedy właśnie takie spotkania koleżeńsko - przyjacielskie przeradzają się w związek, tak naturalnie, spontanicznie.

Nie lubię randek na zasadzie, że obie strony mało się znają ale już umawiają sie na zasadzie randki i wtedy według mnie wszystko jest jakieś takie sztywne, sztuczne. Takie jakieś "oficjalne". Wówczas każdy czegoś oczekuje, niby wie czego może oczekiwać, powinien, każdy jest spięty, próbuje zrobic wielkie wrażenie bądź zbytnio się stresuje. Robi się jakoś "teatralnie".

Na randki lubię chodzić kiedy dwie strony są już określone względem siebie, czyli są początkującą parą. Lubie też randki dla osób w związkach, które nazwałam bym po prostu spedzaniem wspólnie miło czasu.

Natomiast może czepiam się słownictwa, ale w początkowej fazie znajomości wolę po prostu "spotkania" niż randki. Aby był związek ludzie muszą się jakoś lubić, przyjaźnic, a nie z randki zostać parą.