pretensje do faceta i pytanie czy dobrze robię ?

trochę lekceważy twoje potrzeby, nie jest to OK z jego strony

Nie da, co kogo obchodzi zeszłoroczny śnieg? A ty dusząc miesiącami żale, pretensje doprowadzisz się do choroby.

Sęk w tym, że on nie jest przedmiotem przynależnym tobie, którym dysponujesz wg własnej woli. Spróbuj zrozumieć jego pytania po co? dlaczego? Może on wcale czegoś nie chce robić, ale ulega twoim zachcianką, w efekcie też czuje sie nieszczęśliwy, lekceważony.

Staraj się rozmawiać z nim, albo mu zależy na związku i będzie bardziej bądź mniej próbował coś zmienić, abyś i ty czuła się dobrze, albo jesteś tylko dodatkiem w jego życiu, a twoja osoba/potrzeby nie ma większego znaczenia.

Anecznik, partnera nie można traktować jak własność i maszynkę do spełniania zachcianek. Mało jest osób, które lubią "na zawołanie robić, to co im się mówi".  Piszesz, że sugerowałaś że chcesz kwiatka i że wielu kolegów Ci dawało kwiatki, więc i on powinien. To bardzo kiepski pomysł. Pomyśl, czy Ty byłabyś zadowolona gdyby Twój chłopak chciał czegoś od Ciebie, dlatego że jego koleżanki tak robiły? Chciałabyś być porównywana do "innych" dziewczyn?

Po pierwsze, to będąc w związku nie wysyła się maili z pretensjami, a rozmawia osobiście z partnerem. Na tym polega związek kochana, na komunikacji, na szczerości i wzajemnym zrozumieniu.
Według mnie, to Twój chłopak po prostu się "buntuje" i robi Tobie na przekór, właśnie dlatego że chcesz go "tresować na takiego co robi wszystko na zawołanie" i próbujesz tego od niego wymagać.
Moim zdaniem powinnaś trochę wyluzować i przede wszystkim porozmawiać z chłopakiem. Ustalcie razem co jest dla Was ważne w związku. Powiedz mu, że zależy Ci na romantycznych gestach od czasu do czasu, że sprawiłyby Ci duża radość. Tylko rozmowa nie może mieć nigdy formy "sugerowania", że "ja chce kwiatka".
Oboje musicie się przyłożyć, aby Wasz związek był taki jak należy. Trzeba dużo rozmawiać i szanować się na wzajem.

On wie,że mi zalezy na takich gestach. Wiem napewno ,że nie kupił mi tego kwiatka specjalnie - poskarżyłam się, wspomniałam o inncyh facetach więc mój się obraził i zjawił się z niczym - nawet BEZ pomysłu na spędzenie wspólnego czasu.

Mówię mu wiele rzeczy spokojnie, moge sobie mówić, co z tego ,że mnie w sobotę przeprosił za swoje zachowanie - miał 2dni by naprawić atmosferę jakimś miłym gestem - dał mi jakieś czekoladki które przypadkiem znalazl a kupił mi je x-lat temu.

Nie chodzi mi o zachcianki ! Nie wiem kiedy zrobił mi jakąkolwiek niespodziankę !

Widujemy się w weekendy,nie będę czekac tydzień jak to dziś jest mi źle,  a w mailu łez nie widać. Dlatego wybrałam taką formę.

Z doświadczenia wiem, ze lepiej jest mówić. Lepiej zostać porzuconą wiedząc, że powiedsziałaś o co ci chodzi, niz zostać porzuconą i nagle usłyszeć " Ale o co tak naprawdę ci chodzi?"
Z tego co wyczytałam w wielu poradnikach, facetom trzeba mówić dosłownie o wszystkim, bo oni wielu rzeczy się nie domyślają. Będę więc broniła tego, że nalezy mówić o swoich potrzebach, choć to jest bardzo trudne! Sama wiem ile mnie za każdym razem kosztowało to aby powiedzieć czego chcę. Często miałąm wrażenie,że mi się pewne rzeczy nie należą, uważam że to błędne myślenie.
Z resztą tyle się mówi, że mężczyźni nie lubią marudzących kobiet, szkoda tylko, że te dobre, ciche i potulne prędzej czy później marnie, oj marnie kończą Dowód można znaleźć na forum. Wystarczy poczytac niektóre wątki.

Anecznik, spytaj, spytaj... niczego nie ryzykujesz, skoro i tak jest źle. Może jakoś się dogadacie i coś z tej rozmowy wyniknie w końcu. Możesz mu powiedzeń, że możecie umówić się, że Ty trochę płazujesz i nie "trujesz mu głowy" przy każdej okazji(jeśli chodzi o jakieś drobnostki), ale on słucha co do niego mówisz i nie ignoruje tego, tym bardziej w poważnych sprawach. No i przede wszystkim o wszystkim rozmawiacie, nie zostawiacie żadnych niedomówień między sobą.

Ja myślę, że powinnaś mu powiedzieć mniej więcej to, co napisałaś przed chwilą nam.
Powiedz, że "Nie ukrywam,że większośc spraw z maila to szczera prawda więc przepraszać za to nie mogę. Jedynie mogłam inaczej to ując-porozmawiać oko w oko...."
Do tego ja bym dodała, że zrobiłam to dlatego (wysłałam maila), ponieważ nie daję już sobie rady ze swoimi emocjami. I kumulowało się to we mnie, aż wybuchło, w postaci tego maila. Dlatego, że nie rozmawiamy spokojnie o swoich problemach, że sporo rzeczy pewnie można by w miarę łatwo rozwiązać, ale pod warunkiem że oboje będziemy siebie słuchać i próbować zrozumieć (nie ignorować).
Oczywiście na końcu dodając, że kochasz go bardzo i właśnie dlatego tak bardzo się denerwowałaś tym wszystkim, bo gdybyś go nie kochała to byłoby Ci obojętne wszystko.

Jest takie powiedzonko, że kocha się nie "za coś" , tylko "pomimo".

Ale to "pomimo" też ma swoje granice. Mam wrażenie, że twój chłopak ma ciało dorosłego mężczyzny, a dojrzałość dziecka, a ty oczekujesz partnera na swoim poziomie... i dlatego między wami nie gra.

Należę do tych osób które naprawdę starają się dla ukochanego człowieka, wiele zniosę, ale jak pęknę to zerwę nawet choćbym miała płakać przy rozstaniu. Wiem, więc ,że mimo miłości ja nie jestem z tych co dadzą sobie na głowę wejść.
Jego kocham bardzo, mam zastrzeżenia, trochę tłumaczę go tym,że on wychowywał się w Niemczech i miał zaledwie 1 dziewczynę przede mną.

Na tą chwilę nie chcę z nas rezygnować - ale czy dobrze robię ...
Czy zgodzicie się z tym,że ludzie wiele mogą się nauczyć w związku ? Niektóre związku docierają się przez lata ... prawda ?

Oboje w tym związku zrobiliśmy pewne pozytywne postępy, ale nie wiem czy aby napewno rokujemy dobrze na przyszłość... może to wciąż za mało ...

Możesz być z egoistą. Jak najbardziej. Ale będziesz miała takie problemy jak masz teraz. Ona pewnie ponad 20 lat. Nie myśli o innych ludziach. Przez 20 lat tego się nie nauczył, nie sądzę, że się zmieni.

On miał w d*p*e ludzi, których ochlapał pod mostem. Nie łudź się, że Ty będziesz dla niego kimś innym np. za 15 lat -- tak samo będzie na ciebie chlapał błotem -- nie pod mostem, ale w domu. On już miał Cię gdzieś, jak przy życzeniach zostawił Cię samą.

Averyl -
chciałam poznać opinię osób z boku, choć wiadomo,że przedstawiam sprawę w skrawkach. Liczyłam,  że ktoś coś doradzi, może ktoś ma/miał podobną sytuację etc.
Moje wyjaśnienia, to po prostu moje rozterki, którymi chcialam się podzielić licząc na Wasze zdanie.

Rysuje mi się, że powinnam być bardziej obiektywna by szczerze sobie przyznać z czym jest problem i czy to się da wypracować.

Ban-
on ma 31 lat , ale już nic więcej nie piszę, bo będzie że jego/lub siebie tłumaczę

dzięki za Wasze opinie !

Anecznik - przyznam szczerze że uśmiałam się jak rzadko czytając twoje wpisy wiesz dlaczego bo stanął mi obraz jaki mam często w domu ja matka i mój 16 letni syn któremu mówię co ma zrobić i jak chce żeby się zachowywał i truję mu i truję - TYLKO że ja mam go wychować a ty masz żyć ze swoim chłopakiem a nie mu "matkować" i mówić co ma robić i jak. chodzi o to że nic nie da że będziesz mu truć jedyne co możesz zrobić to mówić co ci się nie podoba a nie co on ma zrobić i jak bo ty tak chcesz. To dorosły facet i jak nie będzie chciał lub jeśli czegos nie zrozumie (pyta przecież dlaczego ? po co?) to ty nic nie wskórasz stwierdzeniem bo ja tak chce i już a tak to wygląda z twoich wpisów powinnaś raczej konkretnie i jasno mówić "dlaczego" argumentując - faceci są konkretni i lubią być tak traktowani.
Dlatego przestań truć a zacznij być konkretna i mówić językiem jemu zrozumiałym. A rady typu że on jest egoista to go zostaw dla mnie są delikatnie mówiąc "niedojrzałe" on nie jest egoistą on po prostu postępuje tak jak jemu się wydaje że jest dobrze a ty możesz tylko pokazywać że ty uważasz inaczej i że według ciebie to nie jest dobre. I może z czasem nauczycie się rozmawiać a nie ty truć a on robić "na złość mamie odmrożę sobie uszy" powodzenia.

wydajesz mu polecenia
podpowiadasz mu co mówić
jest ci głupio za niego
nie robi tego, co mu mówisz
dyskutuje, pyta
często gra w ten sposób na czas

nie za młoda jestes na włąsne dziecko?? koniecznie zamiast faceta chcesz mieć syna?? zresztą. gdybym była taką matką wobec mojego syna, to miałabym teraz w chacie zbuntowanego nastolatka, który nienawidziłby mnie jak psa...

On ma rację, uwqażająć, że traktujesz go jak ofiarę, której nie doceniasz

bo tak go włąsnie traktujesz

żeby mój syn nigdy nie spotkał takiej baby jak ty.. jak dla mnie jestes dla niego jak wrzód na dupie...
pozbyc się nie chce, bo kocha.. jeszcze.... ale boli za każdym razem...

jaki z niego egosita?/. w czym??
co tydzien kupował ci kwiaty, a teraz przestał??
a ty co wyjątkowego robiłaś w tym czasie dla niego?? a nie przepraszam.. ty nie musiałas dawać, wystarczyło, że brałaś.. a przecież ty się poswięcasz, wychowujesz go... uczysz, zmieniasz , dostosowujesz

"DOCIERASZ DO SIEBIE"...

nie kochasz go.... zdajesz sobie z tego sprawę?
traktujesz go jak ofermę, ofiarę, bezwolnego smiecia, który nie ma włąsnego rozumu
oczekujesz że beedzie twoim wiernym poddanym i bedzie robił, to, czego cchesz, żeby tobie nie było głupio..
powinnas zawiązać mu kokardkę.. jak udomowionemu psu i nosic w torebce

przepraszam, że ostro pisze, ale skąd się bierze tyle niedojrzałych kobiet?/
albo strzelają non stop fochy, rosztają się z chłopakiem pięcset razy w ciągu roku... albo zakłądają facetowi smycz...

Endaluzja
Czy Ty kiedykolwiek byłaś z takim facetem? Chyba nie..
Nie chodzi tu o żadne zachcianki Autorki, ale o zwykłe potrzeby i o zwykłe ich zauważanie. U swojego partnera i u innych ludzi. Jeśli facet pyta "po co?" to co to o nim świadczy? Bo jak dla mnie tylko tyle, że brakuje mu piątej klepki, że sam nie wie. Nie wie, że jadąc szybko po kałużach ochlapie idących chodnikiem ludzi? Jakbyś była tą ochlapaną osobą zwymyślałabys mu od dupków.. Dopiero wtedy byś poparła fakt zwrócenia uwagi takiemu delikwentowi?
Ja sama nie tyle bronię Autorki, co mówię z własnego doświadczenia. Byłam kiedyś w takim związku.. W związku, w którym musiałam się bawić w mamusię, bo mój były był tak bezmyślny, że nie wiedział co ma robić, po co, jak, kiedy ani nie wiedział co w ogóle jest właściwe, a co nie. Niestety jego postępowanie kończyło się tym, że np. zawodził ludzi, którym coś obiecał, olewał mnie wtedy, gdy był potrzebny (np nie zawiózł mnie do szpitala jak złamałam palec u nogi), często zachowywał się niewłaściwie i nie taktownie - zrażał przy tym do siebie mnie, rodzinę swoją i moją.. Oczywiście uwag też nie chciał słuchać.. Nawet od własnej matki. I pomyśleć, że miałam z nim wziąć ślub.
Niestety ale każdy powinien wiedzieć co do niego należy i powinien sie liczyć z innymi ludźmi, a nie tylko patrzeć na czubek własnego nosa. Bo zachować się egoistycznie czy popełnić błąd to każdy może i każdy ma do tego prawo - ale jesli to jest "zdarzenie", a nie normalność.
I tu się zgadzam z Banem. Autorka z takim facetem życia miec nie będzie. To dwa różne światy.

Anecznik - nie wiem jak długo jesteś w tym związku i jakie wiążesz z nim plany, ale dobrze sie zastanów. Matkowanie i uczenie życia starego konia to chyba najgorsze co się może trafić. Mój były miał 24-26 lat, Twój juz przekroczył wiek, w którym można od człowieka wymagać pewnych rzeczy. Miałam i takiego znajomego, miał (wtedy) 32 lata, a podejście do zycia żałosne.. Skrajnie hedonistyczne, skrajnie egoistyczne i zerowa wiedza o prawdziwym życiu i ludziach. Jeśli Twój się tak zachowuje to szczerze współczuję..

Tylko ze ani ja ani ty nie wiemy jak miedzy nimi jest naprawdę lakhti.
Ale ton tej wypowiedzi anicznika. Kilka fragmentów dotyczących tego ze nie robi na zawołanie tego co ona mi mówi. Świadczy o jej podejściu do niego. I jak sadze do każdego potencjalnego faceta...
A w takiej sytuacji faceta mieć nie będzie. Chyba ze jakaś bezwolna dupe...

* Ale jeżeli jest np. 'dzień kobiet' i kobieta nie od wczoraj wyraża że jest to dla niej ważne jeżeli jej mężczyzna zgodnie z tradycją tego dnia wręczy jej kwiatek a facet żałuje 5 zł na tulipana w celofanie (BO NIE DA SIĘ W DZISIEJSZYCH CZASACH ZAPOMNIEĆ JEŻELI WSZĘDZIE SĄ REKLAMY NA 8 MARCA) no to moim zdaniem to już jest czysta złośliwość i szczerze mówiąc nie wiem czy bym się poważnie nie zastanowiła nad sensem związku. Bo abstrahując od zieleniny ale jeżeli Z CZYSTEJ ZŁOŚLIWOŚCI nie składa jej nawet życzeń to coś jest nie tak... ;|
Moi rodzice potrafią mieć ciche dni, jak w każdej rodzinie ale przychodzą imieniny/urodziny/walentynki/dzień kobiet - generalnie daty ważne dla mojej mamy - to nie wyobrażam sobie żeby mój tata do niej nie poleciał z bukietem, bo wie, że sprawi jej to przyjemność.

* Facet w swoim królestwie powinien przestrzegać reguł kodeksu drogowego i współżycia społecznego które mówią o tym, że jak jest kałuża to zwalniam albo ją omijam....

A teraz drogie panie wyobrazcie sobie że jest no np. dzień chłopaka. I Wasz luby jakiś czas wcześniej zaczyna Was męczyc tekstami typu: a ja od koleżanek to kiedys dostałem...........

Nie no sorry.

I jeszcze jedno, autorka w jednym z pierwszych postów napisała że facet nie wykonuje jej poleceń tylko PYTA i DYSKUTUJE. No helllo.......
A taki problem był powiedzieć: kochanie zwolnij bo tu są duże dziury. A nie wyskakiwać z rozkazem: zwolnij!?

W 100% zgadzam się z opinią End aluzji.

Wiesz wydajesz bardzo odważne i nieoparte na żadnej wiedzy osądy. Nie nazwałabym relacji moich rodziców jako patologii tylko dlatego, że czasami potrzebują w spokoju przemyśleć swoje stanowiska. Uważam wręcz, że lepiej przemyśleć kilka rzeczy na spokojnie i wrócić do rozmowy gdy emocje opadną niż ad hoc rzucać się w wir wyzwisk czy wzajemnych pretensji. To nie jest temat o moich rodzicach ale uwierz, że po tych wszystkich zawirowaniach które w życiu przeszli chciałabym żeby w przyszłości tak wyglądało moje małżeństwo. Nie wiem zupełnie skąd Twoje domniemanie, że jest to jednostronne.

Z drugim zdaniem się zgadam. Uważam że autorka powinna przemyśleć jakie relacje ją łączą z jej partnerem skoro ją lekceważy.

ewaaa,

to jest powód do obrażania się? jeżeli to dla niego ważne żeby dostać XYZ, a ja mogę mu zrobić tą przyjemność to czemu nie?
jeżeli jest sytuacja że facet jedzie bardzo szybko a jest dziura to tam nie ma czasu na dyskusje, zgodziłeś się abym z Tobą jechała, odpowiadasz za moje życie - przestrzegaj przepisów.

Jeżeli robi to z czystego wyrachowania?
Owszem autorka też mogłaby przez miesiąc gotować wątróbkę wiedząc, że jej facet tego nienawidzi.

Bo tu nie chodzi o tego głupiego kwiatka, tylko o to, że on chce jej po złości udowodnić, że będzie tak jak ON chce.
Jeżeli prosi się swojego partnera - kochanie omiń kałużę bo ochlapiesz ludzi - a on jeszcze dodaje gazu - to TO NIE JEST NORMALNE delikatnie rzecz ujmując. Pomijając, to że dziś nie ma szacunku do innych ludzi a jutro będzie mieć gdzieś ją.

Ale ona tak nie powiedziała. KAZAŁA mu zwolnić.
Dla Mnie ciche dni nie są odwrotnoscia pretensji i kłótni.
Jeśli partnerzy w złości próbują sobie udowodnić ze będzie tak jak każdy z nich chce...
To to jest zalosc a nie związek...

Brawo Ban!
Chłopak autorki to totalny burak. I to jeszcze z gatunku tak zwanych "zawziętych buraków". Kiedyś przerabiałam coś takiego. Jezu, ile łez mnie to kosztowało. Ile łez. Kochałam, go ale żyć się nie dało, może to moje "dobre serce" spowodowało, że wychowałam sobie totalnego chama. Przypadek bardzo podobny do twojego, zero kwiatów na dzień kobiet, jeden sms na "odwal się", uparty - "nie jedź szybko" prosiłam - "powoli jadę" poczym nadal jechał 120 km/h. Oczywiście jak zaczynałam wyrzucać z siebie swoje żale i frustracje, to pretensje_ bo ty mnie nie kochasz, wszystko ci przeszkadza, itp itd. Zlewał co mówiłam.

Ja miałam coś na sercu , Droga autorko to też od razu pod wpływem emocji pisałam, zero odezwu.
Moja rada?

Przestań sie odzywać, zerwij z nim kontakt i zobacz co zrobi by ciebie odzyskać. Tylko tak nauczysz go szacunku. Bo teraz to on jest dla Ciebie po prostu perfidny. Z takimi osobami się nie dyskutuje, a jeśli to zwiężle i w cztery oczy. Masz ostatnią szansę. Nawet jeśli nie ocalisz związku - ocalisz siebie. Bo w takim kształcie ten związek wkrótce stanie się toksyczny. Mniej mów, mniej zrzędź, NIE DZIAŁAJ POD WPŁYWEM EMOCJI. Miej swoją godność. Godność milczy a nie prosi.

Też uważam, że lepiej mówić, jęczeć, naprowadzać niż czekać aż nerwy puszczą i zostanie już tylko jedno wyjście=rozstanie.
Ale :
1-widzę średni efekt mojego trucia
2-on się uważa,za ofiarę ktorej nie doceniam.
Nie wiem jak z tego wybrnąć ...a może ja już ciągnę ten wózek sama i w tym problem ...

No dokładnie tak samo miałam, jakbym siebie czytała. Jeśli nie zaczniesz go zlewać wykończy ciebie psychicznie. Rozmową z tym typem nic nie zdziałasz, możesz powiedzieć raz, w cztery oczy w jednym zdaniu. NIe więcej, bo będzie jęczał że go nie "doceniasz" i że go "gnoisz". Nie chcę cię martwić, ale z takim typem osobowości, zawsze się jest trochę samotnym w związku.

lakhti - moim zdaniem trafiłaś w samo sedno. można prosić grzecznie raz, drugi, piąty, dziesiąty ale jeżeli w odpowiedzi  zawsze dostajemy PO CO? DLACZEGO? - jak od 7 letniego dziecka -to następnym razem od razu nam sie podnosi ciśnienie jeżeli mamy kogoś takiego o coś prosić.

Witam, mam ten sam problem. Nie wiem sama, czy wymagam zbyt wiele od swojego mezczyzny czy poprostu nie liczy sie ze mna. Mieszkamy od siebie ok. 100 km i widujemy sie tylko w weekendy. W tygodniu kiedys telefonowalismy codziennie. Teraz coraz zadziej. Piszemy sms-y. Ale to tak wyglada, ze np. napisal co slychac we wtorek. Ja mu odpisalam i dzisiaj tez pisalam. Zero odpowiedzi. Pisalam, ze jestem w domu, bo moj syn jest chory. Syna mam z pierwszego malzenstwa. Do konca tygodnia bede w domu, bo maly jest chory. On nawet nie ma o tym pojecia, ze w tym tygodniu nie ide juz do pracy. Nie pyta, jak sie czujemy. Ze mna tez nie jest najlepiej. Grypa nas dopadla. Nie mowie, juz o pytaniu, czy potrzebujemy jakiejs pomocy. Moi rodzice mieszkaja 1000 km ode mnie. Jestem sama z dzieckiem. Nie uzalam sie, ale byloby milo, zeby sie zatroszczyl. Mowi, ze mnie kocha ale co to dla niego oznacza? Takich sytuacji jest wiele. Jestem za dumna, zeby o cos prosic. Zaciskam zeby i trzymam emocje, do czasu jak przyjedzie. Jak ja jestem mu potrzebna to potrafi dzwonic, pisac i ciagle mi powtarzac, jak bardzo mnie kocha. Jak ja potrzebuje wsparcia i mowie o swoich slabosciach, to dziwnie na to reaguje. Mam wrazenie, ze sie wtedy ode mnie odsuwa. Zamiast byc dla mnie, to sie nie kontaktuje. Jak zaczynam mowic, ze np. mialam stres w pracy to wchodzi mi w zdanie i nie pozwala skonczyc. Zaczynam sie w sobie zamykac. Kocham go ale czuje sie bardzo samotna w tym zwiazku.

Rozumiem Cie. Wiem o czym piszesz. To nie chodzi, zeby komus rozkazywac.To jest wolanie: tak nie wiele potrzeba, aby sprawic nam przyjemnosc. Jestem tez taka kobieta, ktora chce uszczesliwiac druga osobe i jestem zdolna wiele zrozumiec ale nie pozwole sie lekcewazyc. A tak sie czasami czuje.

W moim przypadku to typ niezaleznego. Jest bardzo przystojniy, swietnie zbudowany i co najgorsze zdaje sobie z tego sprawe. Jest tez facetem po przejsciach. Zreszta ja tez. Podchodzimy czasami do siebie jak do jeza. Jestesmy oboje z jednej strony bardzo podobni z charakteru-dwie mocne osobowosci ale ja czuje, ze zaczynam mu sie podporzadkowywac. Bo tak jak Ty nie chce go urazic albo wkurzyc. Wiem, ze mnie kocha i daje mi poczucie, ze jest w stosunku do mnie w porzadku. Oboje jednak boimy sie popelnic bledow z przeszlosci i mam wrazenie, ze czasami gramy. Dlatego tez nie chce mu robic o wszystko awantury. Zastanawiam sie, czy to we mnie cos jest, ze nie umiem zapomniec. Narazie mi sie zbiera. Tak jak Tobie. Moze to ja -niby silna kobieta, ale szczescie swoje uzalezniam od mezczyzny. Moze to moj blad. Kiedys czytalam, ze zeby byc z kims nalezy najpierw nauczyc sie byc samemu. Chyba jeszcze tego nie umiem. Moze to ja jestem egoistka, a nie on. Czasami mnie to wszystko juz przerasta. Tez staralam sie z nim rozmawiac ale nie widze specjalnej zmiany. Moze troche. On ma takie okresy: albo jest wspaniale albo mam wrazenie, ze mu to nie wygodne. Tez sie delikatnie upominam o kwiatka ( jeszcze nie dostalam ani razu). Na dzien kobiet dostalam czekoladki. Byloby milo jakby w koncu kiedys go kupil. Nie wiem  , moze faceci ogolnie nie widza w tym nic specjalnego...

Ja tez nie wiem, co ze mna jest nie tak. Jak jestem soba i mowie co mysle, to zle. Nie krzycze, mowie spokojnie. Jak tlumie emocje i udaje, ze wszystko rozumie to tez zle. Wiele ostatnio przeczytalam. Polecam ksiazke " Dlaczego mezczyzni kochaja zolzy". Jak przeczytam cos takiego to mi pomaga na krotki okres. Pozniej wraca wszystko do poczatku. Mam przyjaciolke. Nasi mezczyzni zachowuja sie podobnie. Jak chcemy wyladowac emocje to dzwonimy do siebie i mowimy wszystko co nam slina na jezyk przynosi. Moj facet owinal mnie wokol palca. Jest mi z tym zle. Probuje sie nie dawac. Nie wiem tez co robic.