Samotność to taka straszna trwoga

Jest masę rzeczy pozytywnych w byciu samotnym. Zawsze uważałam, że samotność jest lepsza od związku, a już szczególnie byle jakiego. Mam męża i nadal tak uważam.

Averyl Też jestem z alkoholikiem jestem bezradna... boję się samotności bo nie ma nic gorszego jak umierać w samotności... Sama już nie wiem czy kocham Przemka ale wiem  , że mi go brakuje . Dziś sam pojechał do  szpitala poddał się terapii uzależnień jestem dumna z NIEGO ale na jak długo... ech jak znam życie to wyjdzie i znowu zacznie się to samo , chcę mu pomóc mimo wszystko. Zranił mnie przez te kilka miesięcy okradł mnie by mieć się z czego napić druga by go zostawiła a ja jakoś nie potrafię tyle razy mówiłam mu , że odchodzę i nic... trwam dalej bo wierzę , ze się zmieni , ze będzie tym samym facetem jakiego go znałam wcześniej... Straciłam poczucie bezpieczeństwa cały czas go chronię przed moimi rodzicami ale już nie daję rady brak mi sił...  Coraz mniej wierzę , ze Nasz związek przetrwa, obiecaliśmy sobie, że jak będzie się coś psuło to zawsze będziemy to naprawiać... ale ile można ja mu już nie wierzę...

Wiecie co jest najwiekszym problemem alkoholika? Jego glupia partnerka, ktora przy nim tkwi jak pomnik nagrobkowy i utwierdza go w przekonaniu, ze on moze robic sobie co tylko zechce. Przy takiej kobiecie alkoholik nigdy nie wyzdrowieje, raczej stoczy sie na samo dno. I pociagnie ja oraz ich dzieci za soba.
A zamiast niej i jej wiernego psiego oddania powinien dostac kopa jak stad do Pekinu, zero zarcia i innych uslug od chwili obecnej do odwolania, malo tego - pod mostem powinien z pare dni i nocy spedzic na glodzie i chlodzie, a to mogloby nim na tyle wstrzasnac, ze moze by sobie inna droge zyciowa, niz przez monopolowy, znalazl. Teraz ma sielsko anielsko wiec po co sie starac i cokolwiek zmieniac?
Kazdy terapeuta Ci powie, ze alkoholika trzeba na samo dno zepchnac, zeby sie mogl od niego odbic,a nie poduszkami zycie jego zakichane wyscielac. Teraz to go w tym chlaniu tylko wspierasz i podtrzymujesz.

Medycyna na wszystko wynalazla juz lekarstwo, nawet esperal mozna kazdemu ochlajmordzie wszyc, ale na katar i glupote nadal nic lekarze nie maja.

Odpowiadajac na te rozwazania o "tragicznej" samotnosci to powiem tak: jak mam do wyboru post scisly i lekka glodowke albo jedzenie jakiegos obrzydliwego smierdzacego chlamu, po ktorym mi sie tylko na wymioty zbiera, to ja juz wole sobie ten moj organizm oczyscic. Ochlapow zadnych przyjmowac nie bede za zadna cene, nawet jedzenia w pojedynke. Przynajmniej zgagi nie dostane i w dobrym towarzystwie skonsumuje swoj zyciowy posilek.

"...Wiecie co jest najwiekszym problemem alkoholika? Jego glupia partnerka, ktora przy nim tkwi jak pomnik nagrobkowy i utwierdza go w przekonaniu, ze on moze robic sobie co tylko zechce. Przy takiej kobiecie alkoholik nigdy nie wyzdrowieje, raczej stoczy sie na samo dno. I pociagnie ja oraz ich dzieci za soba...."

Sama byłam żoną alkoholika jestem wdową ale nie uważam się abym była głupia.
Łatwo powiedzieć komuś z boku odejdź, zostaw ale wiem to z autopsji, że nie jest łatwo.
Samotność była i jest. Tylko wcześniej była jeszcze nadzieja a teraz została tylko samotność.

Teraz dostrzegam "zalety" samotności wiadomo brak jest czasmi męskiego ramienia ale trzeba żyć uczyć się życia na nowo.

Mussuka to błąd z Twojej strony, że wszystkich bierzesz pod jedną kreskę.
Życie osób współuzależnionych jest trudne ale nie musisz nikogo nazywać "głupimi partnerkami"każdy przypadek osoby współuzależnionej jest inny.

Averyl gdyby nie to że mąż zmarł nadal bym była z nim bo ta cholerna nadzieja.
Mój pracował nie wynosił z domu nie awanturował się wiem to żadne usprawiedliwienie ale jak pisałam wcześniej nie wolno brać wszystkich pod jedną kreskę.
Wiem i to powiem w 100% gdyby podniósł na mnie rękę wyprowadziłabym się ja znów nie rozumie kobiet które są bite i poniewierane a są nadal ze swymi oprawcami.

Jak wcześniej pisałam byłam i jestem samotna tylko, że teraz samotność ma inny wymiar teraz wyfrunęłam z klatki teraz wiem, że żyję jestem tylko odpowiedzialna za dziecko i za siebie.
A co będzie dalej zaobaczymy.

Ja jestem niepijącą alkoholiczką i potwierdzam Twoje słowa z własnych doświadczeń. Oczywiście daleko mi do okrelenia kogoś jako głupiego, przecież każdy dokonuje własnych wyborów i ponosi ich wszelkie konsekwencje.

Samotność ma dwa oblicza. Można być samotnym z wyboru, można kogoś stracić i wtedy poczuć prawdziwą samotność. Nigdy nie byłam samotna. Mój mąż zginął tragicznie miesiąc temu. Dziś jestem sama... zagubiona... Pozostała cisza!

Warto mieć Kogoś bliskiego, samotność jest straszna

Jesteś samowystarczalna. A co z potrzebami emocjonalnymi? Nie wiem jak godzisz bycie ze sobą samą, a jednocześnie masz na tyle dobre relację, że zawsze jest ktoś i do pogadania i przytulenia. To już chyba wyższa szkoła jazdy
Wiesz ja czasem lubię samotność, bo trochę jak ty - mogę się realizować, mogę rozwijać się, ale jeśli czuję się samotna, to dlatego że potrzebuję głębszej relacji. Bardzo potrzebuję takiej prawdziwej rozmowy, nie tylko wymiany informacji - co na kolację, itp

Mussuka głównym tematem jest samotność, pozytywne aspekty bycia samemu w życiu, nie wątek alkoholowy.

Temat zszedł na zły tor.
Pozytywne aspekty samotności.....
Hmmmmm nic mi do głowy nie przychodzi.
Choć czasami pewna dawka samotności jest wskazana ale na zasadzie samotny spacer,krótki wyjazd aby poukładać sobie różne sprawy,myśli.
Bo tak ogólnie to samotność jest przygnębiająca. Ja tam lubię się tulić a jak nie ma do kogo to ciężko oj ciężko...

Ja nie uważam zeby było coś pozytywnego w byciu samotnym.
Często ludzie są sami ale nie samotni, samotność jest stanem ducha, że potrafimy mieć mnóstwo osób przy sobie ale czujemy pustkę wewnętrzną. W byciu samym nie ma nic złego jeśli chodzi o związki,różne są momenty w życiu(nie mamy partnera, albo jesteśmy oddaleni od rodziny, przyjaciół) ale osoba poukładana szybko będzie chciała nawiązywać nowe znajomości, to ze zdrowej natury poniekąd wynika.

Czasymira - a jaki ma to związek z samotnością??? Gdyby Gienek nie był samotnym kawalerem, to nie piłby? A może pochwałą samotności jest, że jednak pił i jest o czym napisać.

Do moderatora - proszę zmieńcie tytuł - refleksje alkoholowe.

Dziękuję bardzo tym, którzy o samotności napisali.

Averyl, przeczytaj no swoj pierwszy post dokladnie i ze zrozumieniem - ktos tu od poczatku jasno pytal: lepiej byc samej czy z alkoholikiem ze strachu przed samotnoscia. Tak zaczelas to tak sie potoczylo.

Trzeba bylo ogolnie, bez wplatania tego meza jakiejs tam pani. Bylaby rozprawka o urokach zycia singli a nie refleksje alkoholowe.

Nie ma co zmieniać tytułu, wystarczy wrócić do tematu

A więc...do samotności można miec chyba podejście dwojakie, a właściwie to trojakie. Po pierwsze, ktoś boi się samotności tak, jakby od tego zależało wręcz jego życie, i to jest chyba zrozumiałe. Dla małego dziecka samotność = śmierć, może w niektórych wciąż gdzieś tkwią te dziecięce uczucia? W sumie przetrwanie naszego gatunku zależy od współdziałania w grupie, od współzależności.

Po drugie, i to ja tak miałam, ktoś kto był od zawsze sam (niewazne że w rodzinie do 18 rż) trochę boi się innych ludzi, bo nie wyniósł dobrych wzorców z rodziny, czuje się trochę jak kosmita, nie wiadomo co z tymi innymi ludźmi robić, jak spędzać z nimi czas, a co dopiero z płcią przeciwną, to już w ogóle jest horror. Jest taki wątek 'co robić z kobietą', otóż też tak miałam, tylko pt. co robić z facetem (oprócz seksu oczywiscie :)Wydawało mi się wtedy, że dobrze mi zupełnie samej, nie rozumiałam koleżanek, które muszą kogoś mieć, żeby iść z nim na zakupy, do kina, czy wyjechać na wakacje. Dla mnie nie było problemem wyjechać z zupełnie obcymi ludźmi, bo w grupie czułam się najbezpieczniej, bez nawiązywania głębszych relacji, ani nie było problemem iść samej do kina czy gdziekolwiek  indziej. Jednocześnie tęskniłam gdzieś w środku do bliskości i podejrzewałam, że może to być coś dobrego.

Po trzecie, najzdrowsze podejście, do którego doszłam po jakichś 30 latach samotności i poczucia izolacji, to: nie mam faceta, ale mam znajomych i przyjaciół, mogę robić co chcę, mam swój kąt, nie muszę się przed nikim tłumaczyć, mogę rozwijać swoje pasje. U mnie jednak ta samotność, a raczej - singlowanie, to był z definicji stan przejściowy i cały czas dążyłam do poznania mężczyzny, nie za wszelką cenę jednak, a kiedy już postawiłam na sobie krzyżyk i pogodziłam się, że prawdopodobnie to nie nastąpi - bach, poznałam mojego obecnego męża.

Teraz, kiedy mam rodzinę o jakiej marzyłam, widzę jak fajna to sprawa i nie dziwię się tym, którzy do tego dążą. Wiem też jednak, że byłam już sama, że sama sobie poradzę, że z moim mężem nie muszę życ w kompletnej symbiozie, bo oboje nauczyliśmy się już życia osobno - to chyba daje samotność, poczucie że mogę na sobie polegać i że dam radę...

Jasne, ja tez...tylko nie za wszelka cene.

Otoz to, masz teraz rodzine i jest super, ale bylas sama (nie samotna, to zupelnie cos innego) i tez bylo fajnie. Twoja sila w obecnym zwiazku polega na tym, ze Ty znalazlas najpierw siebie, swoje potrzeby i swoje wlasne ja a potem znalazlas (czy sie znalazl) meza. A nie odwrotnie jak 99% kobiet tu piszacych czyni.

Ty zyjesz Z mezem a nie DLA niego. A to uzyskalas dzieki Twojej "samotnosci".

To kobieta będaca w zwiazku nie moze "odnaleźć siebie"(cokolwiek to znaczy)?
To by oznaczło że do jakiegoś czasu się poznajemy a później wchodzimy w związki,czyli nasz rozwój zakończył się na pewnym etapie, no ja tak nie mam.
A jeszce pytanie z drugiej strony, jak mam poznać jakie mam potrzeby nie wchodząc w związek?

To akurat wiem, że chodzi ci o skrajną postawę w związku, że związek oparty na miłości własnej jest dopiero związkiem zdrowym...

Piszesz żeby stworzyć dobry, niezależny związek to trzeba między innymi poznać swoje wartości, a jeśli dla kogoś wartością jest właśnie związek?

w takim razie(nawiązując do tematu) gdzie te profity w byciu samemu?

Myślę, że samotność to "stan" umysłu, nastawienie do rzeczywistość.
Można być samotnym w związku, bo nie możesz nawiązać głębszego porozumienia z partnerem, a można w dokładnie odwrotnych warunkach - w odizolowaniu czuć tę więź, która nie pozwoli czuć się samotnym, bo wiesz, że jest ktoś, kto myśli o tobie, kto czeka na ciebie.

Samotność może być też pozytywna - przez wieki w naszej kulturze przewija się wątek samotników, ludzi, którzy wybierają izolację, by nie dekoncentrować się na codzienność, a rozwijać siebie, swoją duchową stronę.
Każdy człowiek, gdy ma jakieś problemy, albo ciężkie przeżycia czasem potrzebuję odrobiny samotności, by poukładać w sobie te sprawy, by nauczyć się z nimi radzić, by coś przemyśleć. Czasem zrobienie "przerwy w związku" sprawia, że ludzie zaczynają bardziej szanować więź.
Kilka osób na tym forum zauważyło, że samotność jest fajna, bo nie tworzy potrzeby współdecydowania, ustępstw, kompromisów... itp
Dla niektórych jest to mniejsze zło - niż stawienie czoła problemom.

Problem chyba pojawia się, gdy odizolowanie zaczyna dominować, gdy przestaje to być stan wynikający z własnej potrzeby.

masz zajebisty święty spokój

Tu jest cały sens odpowiedzi na pytanie zawarte w temacie.

Siedzenie i użalanie się nad sobą - jestem taka biedna, nieszczęśliwa, bo samotna - jest jakimś przeklętym kręgiem.
Skoro ktoś jest taki nieszczęśliwy bez faceta, oznacza, że nie jest szczęśliwy sam ze sobą - a to najgorsza rzecz w życiu jaka może być.

Uzależnianie swojego szczęścia od bycia z kimś w związku świadczy o byciu w niezgodzie z samym sobie. A to warto korygować - dla swojego szczęśliwego - i jak to mówisz samotnego - życia (jeśli los nie postawi na drodze żadnego mężczyzny odpowiadający potrzebom), albo dla szczęśliwego życia w związku.

Bo jeśli dziś jesteś taka nieszczęśliwa, bo samotna - to uwierz mi, że nie stworzysz szczęśliwego związku choćby ten facet miał się pojawić jutro, albo za dwie godziny.

Warto żebyś zastanowiła się dlaczego tak bardzo czujesz się samotna, dlaczego nie potrafisz być szczęśliwa sama ze sobą. Zastanów się nad tym i pogadaj szczerze sama ze sobą

Nina a dziecko wam nie przeszkadza?

Mam podwiązane jajowody i nie mam dzieci. Ale gdyby owe dziecko istniało byłabym bardzo złą matką.

Masz rację ja dopiero uczę się być sama ale nie samotna. Małymi kroczkami do przodu. Czy stworzę kiedyś nietoksyczny związek nie wiem, ale wiem, że muszę już nadtym pracować. Są chwile kiedy się użalam nad sobą ale wiem, że to nie jest wyjście z sytuacji. Tak byłam osobą uzależnioną od swojego męża ja rzuciłam dla niego znajomych, przyjaciół swoje zainteresowania myślałam, że dobrze robię ale to był błąd.
Polak mądry po szkodzie

Czy się nie boję samotności a raczej bycia samemu chyba jeszcze mam lęk ale to za wcześnie. Ja dopiero raczkuję i od nowa poznaje życie. Jak narazie na mojej liście mam więcej minusów niż plusów bycia samemu ale cały czas pracuję nadtym. Może kiedyś się uda.

Chyba wszystkie tu piszące jestescie jeszcze bardzo młode,pracujecie,spotykacie codziennie róznych ludzi i wracacie do domku,gdzie macie ciszę i spokój.Ja jestem juz po 60-tce,jestem sama od 15 lat./tez się rozstałam z mężem alkoholikiem/.Jestem zadowolona,bo w zasadzie jestem sama,a nie samotna,prawie.Wychodzę do ludzi,spotykam się z koleżankami.Bardzo chciałabym jeszcze popracować,zeby troszkę do emeryturki dorobić,móc pozwiedzać troszkę świata.Ale,no właśnie,ale niestety dopadają mnie różne choróbska i wówczas nie jest tak fajnie być samemu.Bo nagle okazuje się,ze jedyne dziecko ma swoją rodzinę, pracę i masę różnych zajęć i dla schorowanej mamusi nie ma czasu/takie życie,wyścig szczurów/ja to wiem,rozumiem.Koleżanki nagle muszą sie opiekować wnuczkami lub maja inne zajecia.Samo życie.I wówczas człowiek nie jeż juz sam,lecz samotny.Nie lubię bardzo tych okresów/a zdarzają się coraz częściej/.I nagle jest się zupełnie samotnym.Dobrze,ze zdążyłam zaprzyjaźnić sie z komputerem,ze mam chociaz taki kontakt/kiedy jestem uziemiona w domku/.Ale generalnie lubie te swoja samotność,spokój,nicnierobienie/jak mam taki kaprys/.Lubię bardzo siebie,lubię ludzi,ale mój azyl/mieszkanko ciasne ale własne/jest dla mnie ważny.Pozdrawiam

Ale to w Polsce chyba nie jest możliwe, co?
Dobra, przemyslana decyzja.

Perła wspaniale, ze jestes na forum. Takie doświadczone osoby wiele mogą pomóc nam, młodszym:)

Nie, w Polsce to nie możliwe. Może gdzieś tam nielegalnie, chociaż w sumie to niby nie jest nielegalne. Ale nie próbowałam nawet się dowiadywać.
Kiedy odwiedzałam prababcie, później dziadka i babcie w szpitalu i co chwile ktoś u nich siedział przynosił jogurty i soki, i rozmawiał i głaskał i kremował buzie. Wiedziałam wtedy, że ja jeśli w przyszłości będę w takiej sytuacji, będę leżała sama. Bo przecież moi rodzice i wszyscy inni, których mam raczej nie dożyją moich osiemdziesiątych urodzin. Jednak taka jest cena za nie zakładanie rodziny, i mogę ją zapłacić.

Perelko jak ja Cie dobrze rozumie jestsmy w podobnym wieku.........podobno bylam  lub raczej jestem dusza towarzystwa,potrafie kazdemu  pomoc,doradzic,wysluchac..........no wlasnie potrafie byc dobrym sluchaczem Przeszlam w zyciu wiele ,ze starczyloby na kilkanascie osob i jeszcze czuliby sie ,ze to ich przytlacza,ale nie mnie .....potrafilam jak fenix z popiolu podnosic sie......do czasu teraz wiem ,co to ludzka bezinteresownosc,wiara w drugiego czlowieka..........jestem chora od  12 dni (ostre zapalenie oskrzeli i itp) mielismy pojechac do syna ,synowej i ukochanych wnukow,ale wszystko poszlo do bani.........zostalismy sami z mezem,mimo ,ze mamy blisko  swoje rodzenstwa z rodzinami......nikt nas nie zaprosil,nikt nie zapytal czy moze jakos pomoc,moze przyniesc cos swiatecznego......nie bylo zadnej pomocy nawet dobrego slowa,....nie istniejemy dla nikogo(syn wydzwania,ale tez synka ma chorego i brzydka pogoda,ktora nie  napawa bezpiecznym wyjazdem) wiec poznalam ,co to samotnosc od podstaw i  pseudo zyczenia.......ZDROWYCH ,RADOSNYCH SWIAT,WSROD NAJBLIZSZYCHH ....ITD,choc wiedza ,ze jestesmy sami,bez....swiatecznych klimatow,bez bliskich......SAMI!!!!! ale reszta rodziny bardzo dobrze sie czuje w swoim towarzystwie..........SAMOTNOSC JEST OKRUTNA I STRACH SIE JEJ BAC 

Tak.
1. W domu nic nie musisz. Jak ci się nie chce to nie musisz sprzatać, nie musisz gotować, a jak gotujesz to to co sama lubisz i nie musisz się obawiać że ktoś cię opieprzy że pomidorówka musi byc z ryżem a nie z makaronem. Jak chcesz, to może być nawet z ziemniakami.
2. Sama decydujesz o wydatkach. Mozesz np jeśc cały rok ziemniaki ale pojechać na wycieczkę do Australii czy kupic sukienkę Chanel jeśli uważasz że to dla Ciebie ważne.
3. Jesteś zupełnie wolna w podejmowaniu decyzji o zmianie pracy. Możesz się przenosić w obrębie kraju czy teraz nawet Europy i nie musisz nikogo pytać o zdanie.
4. Nikt ci nie zrzędzi.
5. Sama wybierasz co oglądasz w TV i nie musisz rezygnować z ulubionego serialu bo akurat jest mecz ligi podwórkowej.
6. Pojedyncza dawka prania i naczyń do zmywania.
7. Spotykasz się z kolezankami kiedy chcesz i nie martwisz że po powrocie ktoś w domu będzie miał jakieś obiekcje.

To w normalnej sytuacji.
No a jesli mąż czy partner chleje to jego brak w twoim życiu jest dobrem absolutnym bez względu na wszystko co wymieniłam wyżej.

A zamieniłabyś swoją samotność na bycie z kimś (facetem, z dzieckiem, przyjaciółką, rodziną) gdybyś miała taką możliwość/gdybyś miała dobrą relację z tą osobą?

Ja sobie tak myślę, że gdyby mój związek się rozpadł, to chyba nie chciałabym wchodzić w nową relację z innym mężczyzną.

Zgadzam sie z poprzedniczka powyzej. Samotnosc sama w sobie jest atrakcyjna. Zawsze robisz cos dla kogos, tym razem zrob cos dla siebie. Otworz sie na nowe mozliwosci. Co do alkoholizmu to nie powinno tu pasc stwierdzenie "glupia partnerka". Gdy wchodzisz w zwiazek malzenski przyzekasz sobie na dobre i na zle. Jego alkoholizm to wlasnie to "zle", ona trzyma sie swojej przysegi i walczy o lepsze jutro, podziwiam i brawo. Za pare lat on nie bedzi pil a ona bedzie dumna ze wytrwala.