Ciąża i ograniczenie praw rodzicielskich

Hej,jestem młodą bo tylko 19-letnią dziewczyną.Moja sytuacja wygląda następująco.Byłam z chlopakiem okolo 2 lata,zawsze mowil,ze mnie mocno kocha itp.Od jakiegos czasu zaczęly sie miedzy nami sprzeczki o pierdoły,pozniej już coraz wieksze klotnie w koncu siegnelam po wieksze ilosci alkoholu,a dzis okazuje się ze jestem z nim w ciazy!Spozniajaca sie miesiaczka wynik testu pozytywny,wilczy apetyt,z poczatku mialam tak,ze jak się budzilam duzo plakalam,on pytal dlaczego ja nie potrafilam sobie odpowiedziec,dzis juz wiem,ze to moje dziecko dawalo o sobie znac.Odszedł od nas,zostawil mnie i moje dziecko.Niejednokrotnie kiedy do niego przyjezdzalam bywalo tak,ze pomimo tego ze zarabia 1600 zl dostaje jeszcze od rodzicow pieniadze na utrzymanie,oprocz tego kiedy przyjezdza do swojego domu zawsze dostaje mnostwo jedzenia albo kiedy nie przyjedzie zawsze cos dostanie os siostr ktore mieszkaja w tej samej miejscowosci co on(Tomek jest studentem).Oprocz tego dostal pracę w Orange'u jest szanowanym pracownikiem,dostaje co miesięczną premię w postaci bonów na żywnosc wysokie noty w pracy,od pewnego momentu tak mocno zaczla na mnie oszczedzac ze zapomnial o tym ze kiedy mnie do siebie zaprasza trzeba zadbac o to by rano cos bylo na sniadanie kolacje juz nie mowie o obiedzie,nie potrafilam mu wprost powiedziec zebysmy szli na zakupy cos kupic do lodowki,wiedzialam ze ma te pieniadze i skoro mnie zaprasza to problem tkwi w nim,to samo powiedzialy moje siostry.W koncu wylalam to z siebie napisalam mu na mejlu (jedyne konto na ktorym mnie nie zablokowal) co o tym myslę,sisotra powiedziala,ze jak bede w ciazy to bede jesc przy nim bulke i jablko i stalo się zostawil nas,jutro idę do ginekologa się zapisac,nie chce miec z nim jakiegokolwiek kontaktu nie chce by zblizal sie do mojego dziecka,bo skoro przez okres ciazy jestem zdana na siebie to za latwo by bylo azeby pojawil sie w moim zyciu po uplywie 2 lat czy w jeszcze innym czasie bo z reguly tak jest ze kiedy zobaczy facet swoje dziecko to nogi mu się uginaja.Tomek ma 24 lata,ja jak wspomnialam 19,podeszlam do tej dezycji bardzo powaznie,ja juz probowalam wszekich staran do tego by sie nami zainteresowal mejel byly bagatelizowane na calej linii nie odpisal mi,a jesli odpisal to z pogardą i twierdzil ze ja sie nigdy nie zmienie (chodzi o moje zachowanie we wczesnej ciazy).Bardzo proszę o poradę,pragnę wspomniec,ze mam moemnty kiedy jestem kompletnie zalamana psychicznie i nie wiem co robic,ale kiedy zdaje sobie sprawe ze jest we mnie mala istotka o ktora musze dbac usmiech na twarzy pojawia się bezgraniczny.Pozdrawiam