Spotkać idealnego faceta- czy to tak wiele?

Masz 18 lat, cały świat przed Tobą stoi otworem :>
Nie ma co marudzić, może i wiele przeżyłaś mimo tych 18 lat, ale jesteś młoda laska, jeszcze nie jednego księcia na swojej drodze spotkasz.
Bo myślę, że nie każdy jest gnojem. Tylko trzeba trafić na tego 'jedynego'

Jeszcze znajdziesz , spokojnie !

Na świecie jest 3,5 miliarda mężczyzn. Do wyboru, do koloru, więc nie bądźmy tacy drobiazgowi.

Szkoda życia na oglądanie seriali. Lepiej przeczytać książkę sprzed 100 lat, bo z tamtych czasów byle chłam się nie zachował.

Zapewniam cię że faceci też płaczą i też wymyślają na kobiety że są złe.

To jeszcze dużo się wydarzy. Nie wiem czy będziesz osobą mądrą czy idiotką, ale wiem że dwa lata potrafią zburzyć całkowicie widzenie świata i zbudować je na nowo.

a zaraz potem piszesz:

Dziewczyno spokojnie, na razie nie myśl za dużo o czymś poważnym, lepiej się pobaw i pokorzystaj z życia. Poważne związki dopiero przed Tobą.

Oczywiście, że nie jestem idealna... I powiem wam szczerze: że macie wszyscy rację...

Potrzebujesz znaleźć inteligentnego faceta. Zapewne czytającego książki.
Niekoniecznie musi być nudziarzem. Jest wielu fajnych facetów, zabawnych, lubiących się spotykać ze znajomymi, a jednocześnie mają poczucie wartości i honoru.

Osobiście znam takich kilku. Żaden nie ma dziewczyny.
A dlaczego? Bo dziewczyny nie zwracają na takich uwagi. Zazwyczaj tacy faceci nie zagadują pierwsi, gdyż są na tyle ogarnięci aby widzieć, że jest tyle łatwych panien, iż damy, o której marzą nie są w stanie znaleźć. I pozostają na uboczu.
Faceci pierwsza klasa. Z ręką na sercu mogę to powiedzieć

Może zatem warto postarać się jako kobieta aby z kobiety stać się Wartościową kobietą. Wtedy znajdzie się i książe.

Czyli czego brakuje? Skoro facet w oczach innych mężczyzn jest "facetem pierwsza klasa" to dlaczego dla kobiet nie jest "facetem pierwsza klasa"? Co jest w nim tak złego, że nie ma on partnerki?

ideałów nie ma i czasem trzeba zaryzykować, nawet gdybyś spotkała ideała to nigdzy nie wiesz co będzie później, ludzie się zmieniają

Julio, ideałów nie ma, jak sama to przyznałaś. Trzeba się z tym pogodzić. Nie ma również związków idealnych. Te serialowe postacie, to jedynie "role". One maja być takie, czasami przesłodzone, czasami wręcz przeciwnie, żeby przyciągały widownie. Kobiety są z pewnością większością jeśli chodzi o oglądalność takich seriali. Dlatego role mężczyzn sa pokazywane tak, aby damska widownia wzdychała przed ekranami i poszerzały się kręgi wielbicielek
Nie można jednak przenosić serialowych "ról" do swojego życia. Zbyt wygórowane oczekiwania co do partnera mogą jedynie nas rozczarować. Facet nie musi być idealny, to Ty i on musicie się idealnie dopasować. Poza tym takie "idealne" związki, gdzie mężczyzną biega za kobieta z płatkami róż i sypie je jej pod stopy, szybko się wypalają. Nadmiar słodyczy nie jest zdrowy, pamiętaj o tym. Miłość też z czasem się zmienia, nie będzie zawsze ta nastoletnią, zapatrzoną, zwariowaną... z czasem staje się bardziej dojrzała, ale to nie znaczy że słabnie.
Myślę, że wraz z wiekiem i Twoje wyobrażenia o związku idealnym się zmienią.

Spotkałam idealnego faceta. Taki wyśniony ideał, o którym marzy się od dziecka. Ale co z tego, jak to nie moja "liga"(jak to się mawia potocznie). Często spotykamy ideały, ale niestety nie zawsze to my dla nich jesteśmy ideałami. Czyli spotkać idealnego facet to jedynie połowa sukcesu.

Fakt.
Do takiego spotkania warto być przygotowanym.

Pomijając drobiazg, że ideały nie istnieją, natomiast powszechny jest brak tolerancji i umiejętności porozumienia.

Zależy co dla kogo jest ideałem. Ja śmiało mogę powiedzieć, że mój mąż jest dla mnie ideałem.  Jest cholernie bystry ale i skromny, umie zachowac zimną krew, jest cierpliwy, troskliwy, odpowiedzialny... i ma tysiące innych cech, które w nim wielbię i podziwiam. I choć czasem wkurza mnie zostawieniem po sobie w kuchni syfu, albo rzuceniem byle gdzie zdjętych, zmiętych ciuchów, to nadal uważam, że jest idealny. Bo w tym co dla mnie jest priorytetem, on wręcz przerasta moje oczekiwania! I to co może i czasem mnie zirytuje, to i tak jest naprawdę mało istotne. I to jest chyba sedno. Trzeba uświadomić sobie z czym absolutnie nie będzie się potrafiło żyć i może spowodować rozpad związku, a bez czego absolutnie nie będzie się szczęśliwym. Znam małżeństwo które zupełnie poważnie otarło się o rozwód, bo on nie tak układał rzeczy w lodówce i nie tak talerze na suszarce... Sama kiedyś poprzestałam na dwóch randkach z kimś, kto miał niebywale irytującą mnie wadę wymowy, którą sam uważał za uroczą... Niby bzdura, no ale właśnie, każdy z nas jest trochę inny i dla każdego z nas kto inny może, lub zupełnie nie może być ideałem. I każdy z nas musi sobie to sam określić.

A co do nie szukania ideału, to ja akurat w kwestii związków jestem zwolenniczką podejścia "nie zadowalaj się byle czym". Sama przez jakiś czas wierzyłam, że nie można mieć wszystkiego, że trzeba godzić się z tym, że nie jest tak, jak się sobie wymarzyło... A guzik prawda! Dość mocno musiałam dostać w dupę, żeby zrozumieć, że po pierwsze zasługuję na więcej, po drugie, lepiej jest liczyć na siebie, niż niepotrzebnie liczyć, że masz na kogo liczyć, i po trzecie - i najważniejsze! - lepiej spędzić resztę życia z psem, niż z facetem dla którego jest się na którymś tam miejscu spraw ważnych w życiu. Naprawdę nie warto godzić się na mniej niż się pragnie tylko w imię bycia z kimś. Bo jaką niby wartość ma to "bycie w związku", skoro to nie uszczęśliwia, nie uskrzydla, nie daje tego endorfinowego haju, nie daje poczucia pełnego bezpieczeństwa i bycia we właściwym miejscu w świecie?

Fajnie.
Taka informacja cieszy.