plan detektyw..??

Mam 200% zaufania. Nigdy przenigdy nie posunęłabym się do takiego czynu. Nie zdarzyło się, abym kontrolowała swojego partnera, wypytywała o coś. Gdy pisała do niego jakaś dziewczyna sam mi o tym powiedział, spytał czy znam i czytał mi wiadomości. Mieliśmy niezły ubaw Swoją drogą.. jeśli miałby mnie kiedyś zdradzić, proszę bardzo, niech to zrobi szybciej niż później, bo nie mam zamiaru marnować życia, jeśli chce robić numery. Dzięki takiemu podejściu zawsze jestem spokojna, bardzo rzadko zazdrosna i ufam, bo nigdy mnie nie zawiódł. Gdybym miała szpiegować, denerwować się.. po co

Jeśli poczułabym taką potrzebę, to w pierwszej kolejności bardzo szczegółowo przemyślałabym sens tego związku i jeśli miałabym podstawy do utraty zaufania, to nie poniżałabym się takimi historiami, ale po prostu rozstałabym się. A jeśli bez żadnej naprawdę racjonalnej przyczyny wpadłabym na taki pomysł, to zapukałabym do drzwi psychiatry, licząc, że on będzie w stanie mi pomóc.

Facet możliwe, mężczyzna nie ma zwyczaju kłamać.

Co po się rozstawać? Odwrócę pytanie - po co trwać w związku w którym nie ma zaufania?

A co do podejrzeń. Moj mąż nie jest pierwszym i jedynym związkiem w jakimim jestem. W dwoch z poprzednich związków byłam zdradzana. Podejrzenia miałam dopiero w tym drugim. W pierwszym dowiedziałam się przypadkiem, on miał tyle jaj, że się nie wyparł i to było nasze ostatnie spotkanie. W drugim na peryferiach innych problemów luźne podejrzenia zmieniły się w nieufność i kazałam panu spakować się z mojego życia.  Nigdy, przenigdy nie pozwoliłam i nie pozwole sobie na związek z kimś komu nie ufam. Dla siebie samej. Dla własnego komfortu. Wolę ufać, choć miałabym na tym stracić, bo więcej straciłabym podejrzliwością i sprawdzaniem - nie w cudzych, ale we własnych oczach, i to niezależnie od efektu "śledztwa".

Moja pani terapeutka mówi, że prawda to jest to, co jest dla nas użyteczne. Warto pomyśleć, co jest dla Ciebie użyteczne i spojrzeć na związek, zupełnie niekoniecznie przez obiektyw detektywa