Zdradzona, pozostawiona.

Droga Marto,

wspolczuje ze szczerego serca,az sie piesci same zaciskaja,jak tylko czyta sie Twoja historie. Dlaczego faceci sa tacy? jedyne,co moge Ci poradzic,to calkowicie odciac sie od K. wykasowac jego nr z tel,usunac ze znajomych zfb. Calkowicie sie odciac. Poplakac troche w poduszke,to zawsze pomaga,a pozniej otworzyc sie na swiat,a bliskosc innej osoby sama nadejdzie,choc moze teraz w to nie wierzysz. I nie wstydz sie rozmowy z przyjaciolkami,Ty nic zlego nie zrobilas,a przyjaciele wlasnie od tego sa,zeby wspierac w takich chwilach. Trzymaj sie cieplutko!!

Dziękuje za odpowiedzi i miłe słowa. Jest mi teraz bardzo ciężko. Chce się od tego odciąć jednak jest to bardzo trudne. Wykasowałam K z fb i telefonu choć numer znam na pamięć. Wiem że nie moge ratować tego związku bo on juz nie istnieje... Ale nie mieści mi się w głowie jak osoba która była dla mnie całym światem, dla ktorej poświęcałam wszystko mogła mnie tak potraktowac. Jak zepsuta zabawkę którą sie pobawiło a pozniej odstawiło do konta bo się znudziła. Nie wiem jakim trzeba byc czlowiekiem żeby tak krzywdzić dwie osoby na raz (mnie oraz tę drugą która twierdzi że to ona jest z K od pol roku a ja mące). Tak trudno jest mi to zrozumiec. Wstyd mi prze innymi bo zawsze uchodziliśmy za świetną, zgraną pare. Nie wiem jak mam teraz komus powiedziec co sie stalo. Jak bardzo bylam glupia. Wstyd mi przedewszystkim za niego, ale natalcisia masz rację. Muszę się komuś wyżalić, wypłakać bo zwariuję sama w tych czterech ścianach. Jakimś cudem powinnam wziąć się w garść ale to nie jest takie proste...

Dziewczynko zzapałkami masz 100% racji. To jaki K okazał się na koniec jest okropne. Nie znałam go od tej strony. Nie rozumiem dlaczego nie rozstał się ze mną od razu gdy spotykał się z tą drugą. Tyle razy rozmawialismy o szczerosci, wiedzial jak nienawidze klamstwa. Wbijał mi nóż w plecy z uśmiechem na ustach. Wiem że to jego wina ale zastanawiam się czego mu przy mnie zabrakło, co mogłam zrobić źle i nic takiego nie znajduje. Nigdy wczesniej mnie nie obrażał, użył naprawdę bolesnych słów. Dziękuje za wypowiedź i wsparcie. To dla mnie teraz naprawdę ważne. Mam nadzieje że Wasze słowa pomogą mi się choć odrobinę pozbierać.

Tegan gratuluje zaręczyn Dla mnie teraz wizja ślubu z kims innym jest przerażająca ale bede musiala zmienic nastawienie. Ciesze się że Tobie udało się znależć tego jedynego

Nie możesz czuć wstydu, w żadnym wypadku nie ponosisz za to winy...
Życie takie już jest, czasem są gorsze a czasem lepsze chwile. Pomyśl o tym ,że będziesz jeszcze szczęśliwa, zawalcz o to. Wyjdź z koleżankami , poznaj nowych ludzi, baw się...
Nie staraj się na siłę o nim zapomnieć, bo to tylko wszystko skomplikuje...
Po prostu żyj...To,że Twój świat się teraz nagle zatrzymał , nie oznacza,że wszystko stoi w miejscu. Life goes on!

ananasowa_ Wiem że nie ponoszę za to winy bo naprawdę się starałam żeby wszystko było dobrze ale nie jestem w stanie tego zrozumieć. Jak pomyślę sobie że w ciagu jednego dnia spotykał się najpierw ze mną  później z tą drugą lub na odwrót to robi mi się niedobrze. To obrzydliwe... Przez pół roku robił ze mnie idiotkę a ja nic nie wiedziałam... Świat nie stanoł w miejscu ale nie wiem jak ruszyć dalej. Byłam od niego niesamowicie uzależniona, wczoraj pierwszy raz nie rozmawialismy wieczorem. Myślałam że chociaz zapyta jak sie czuje, jak sie trzymam. Należało mi się choćby głupie przepraszam, a tu nic, cisza. Dzisiaj umówiłam się z przyjaciółkami, może jak to z siebie wyrzucę to poczuje się lepiej.

diamentowatwierdza, to jest właśnie teraz moje chasło: chrzanić go! Jeżeli po tym wszystkim co dla niego robiłam on okazał się takim potworem to faktycznie nie zasługiwał na mnie. Ja nie jestem w stanie skrzywdzic nikogo. Nowej miłość nie zamierzam szukać, myślę że teraz lepiej będzie mi samej. Muszę sobie to wszystko najpierw ułożyć w głowie.

Właśnie najgorsze jest to, że to on chciał mnie od siebie uzależnić. Ciągłe rozmowy kiedy mnie nie było, o wszystkim chciał wiedzieć. Był moją najbliższą osobą. Starałam się żebyśmy się razem nie nudzili, chciałam mu wynagrodzić ten czas kiedy mnie nie było. Tylko że nie było czego wynagradzać bo już sobie znalazł pocieszycielke. Te wszystkie klamstwa ktore dopiero teraz widzę, jego tlumaczenia dlaczego sie nie spotkamy lub dlaczego to on przyjedzie do mnie a nie ja do niego (o wyjsciu gdziekolwiek nie bylo mowy). Byłam ślepa jak kret

Nigdy więcej czegos takiego. Never.

madoja napisałem, że sa wyjątki wśród facetów

martaa ale teraz przejrzałas na oczy i powoli wszystko będzie się układać po Twojej myśli

Jak to na co czekał?
Nie wiedział czy z tamtą dziewczyną mu się ułoży, więc trzymał Cie jako koło zapasowe.
Przestań rozmyślać o tym, że ona taka naiwna, uwierzyła jemu, a Ciebie oskarżyła o kłamstwo. Jej sprawa. To ona będzie się z nim teraz użerać, a moim zdaniem ten chłopak zrobi niebawem coś podobnego - widać w nim zadatki na skur*ysyna (wybaczcie za słownictwo ) - w tym wieku jednak większość facetów jest jeszcze ufnych, czułych, wiernych, kocha bardzo. Dopiero życie ich zmienia. A skoro on robi to już w takim wieku to nic dobrego z niego nie wyrośnie.

Ja również jestem zdziwiona, że tak młody chłopak wykazał się taką perfidnością i zakłamaniem.

Wykorzystaj teraz to, że jesteś starsza i patrz na niego jak na małą, smarkatą, kłamliwą glistkę. Zresztą na inne spojrzenie nie zasługuje. O wrrr, jak można robić komuś wyrzuty o wyjście do klubu, kiedy się samemu od kilku miesięcy jest "w związku" z kimś innym?

Dałaś się wrobić. Wielka Twoja naiwność, ale wykorzystaj nauczkę i nie dawaj się więcej nabierać. Młodziutka jesteś, więc nie musisz się spieszyć - naciesz się życiem zanim znowu się z kimś zwiążesz. A panom, którzy będą robili Ci wyrzuty o przeszłość seksualną i próbowali odizolować od znajomych należy mówić nie już na starcie. I wcześniej reaguj na czerwone lampki we własnej głowie.

Dlaczego on nie mógł po prostu pewnego dnia powiedzieć : Dziękuję, odchodzę. A nie zatruwać zakochanej dziewczynie życie przez dobrych kilka miesięcy. Nigdy pod tym względem nie zrozumiem facetów.

Droga Autorko, twoja wielka miłość przysłoniła ci oczy i odebrała ci rozum. Tak mi przykro, że Cię to spotkało. To wszystko nie twoja wina. Bądź dzielna. Ściskam Cię mocno. Wiele przeszłaś nerwów i cierpienia. Jesteś bogatsza o nowe doświadczenia. Pozwól mu odejść, wykreśl z swego życia. Los jeszcze się do Ciebie uśmiechnie. Zobaczysz.....

Kurcze, wiele razy myslałam o tym, żeby napisać o sobie, swojej sytuacji na forum, jednak pierwszy raz sie na to zdecydowałam. Mam nadzieję, że ktoś to przeczyta, doradzi, skomentuje i skrytykuje jak trzeba będzie.
Moja historia pokazuje moją słabość...
Byliśmy szczęśliwą para, przynajmniej tak mi się wydawało. Od jakiegoś czasu jednak czułam, że coś się zmieniło...pytałam, rozmawiałam, zastanawiałam się nad tym w samotności, ale mój partner twierdził, że nic sie nie zmieniło, że wydaje mi sie, gdyż mamy mniej czasu dla siebie. W tamtym czasie oboje dużo pracowaliśmy, a wolny czas spędzaliśmy z naszym synem. Niedługo potem znalazłam smsa. Nigdy nie zaglądałam do jego komórki, ale teraz czułam, że po prostu  musze to zrobić. Sms był bardzo romantyczny, ale niestety nie do mnie. Wpadłam w szał, próbowałam go obudzić i dowiedzieć się, o co chodzi. Spytałam kto to jest iczy ją kocha. Potwierdził. Mój świat się zawalił. Przez następny tydzień próbowaliśmy rozmawiać, ustalić co dalej. Zadzwoniłam do niej i w jej głosie czułam pewność co do jego uczuć, której wtedy brakowało mi. Prosiłam, żeby został, że wybaczę, spróbujemy od nowa. Płakaliśmy oboje, potem wyjechał przemysleć, a ja prosiłam, żeby w tym czasie nie kontaktował się ani ze mną ani z nią. To był straszny czas, oczekiwania...niewiadomo na co, nie byłam pewna czy chcę żeby został tylko dlatego, żego kochałam. Zaczęłam myśleć natrętnie o tym, że przegrałabym z "nią". Wrócił do domu i błagał o wybaczenie, prosił abyśmy spróbowali jeszcze raz. Chciałam wyjaśnień: jak to było, jak się zaczęło i....zażądałam absolutnego zerwania kontaktu z nią. Trwało to ok pół roku. Dokładniej romans tyle trwał, bo znajomość dłużej, On twierdził, że to był wielki błąd i bardzo tego załował. Daliśmy sobie szansę, a ja, mimo że strasznie mnie to bolało, próbowałam o tym zapomnieć i na nowo mu zaufać. Zmieniałm sie jednak bardzo. Zaczęłam grzebać mu w komórce, komputerze, za co sobą gardziłam. W momentach, gdy byłam silna obiecałam sobie, że nigdy więcej, po czym....znów to robiłam. Stało sie to silniejsze ode mnie. I znów znalazłam ich korespondencję....On tłumaczył mi, że to nie było to samo, że próbował to skończyć, ale ona twierdziła, że nie może żyć bez niego. Twierdził, że bał się, że skontaktuje się ze mną lub coś sobie zrobi. Ich korespondencja to potwierdzała, widziałam, że z jego strony nie było zaangażowania, za to ona zaangażowana była bardzo. Tym razem też wybaczyłam i niby wszystko jest dobrze, ale....codziennie o tym myślę, zastanawiam się czy mówi prawdę, czy daję soba manipulować...Czy to, co było między nimi naprawdę nic dla niegp nie znaczyło, jak mnie stale zapewnia?

Fero_monka współczuję takiej sytuacji. Jeśli mogę Ci coś poradzić to odejdz od tego faceta. Nie wiem czy przeczytałaś moją historię ale troje do tanga to za dużo. Mój były wybrał "tę drugą" i bardzo mnie to boli ale lepsze to niż czas w ktorym byliśmy w trojkę (z tą różnicą że ja o tym nie wiedziałam). Obrzydliwe. Facet który raz skłamał, oszukał jest nic nie wart. Takie są moje wnioski. Bardzo dlugo dawałam sobą manipulować, wierzyłam w całą sieć kłamstw i teraz czuję się jak idiotka.

Sytuacja, którą przedstawiłam miała miejsce pół roku temu, od tamtej pory nasz związek mogłabym rzec jest idealny....z wierzchu. On się stara, bardzo, zapewnia o miłości- co widzę na każdym kroku. Tylko, że...są momenty, że obrazy do mnie wracają, przypominam sobie trudne chwile , ich rozmowy i nie staram sie tego przed nim ukryć. Wtedy rozmawiamy, o tym co mnie boli, a on cierpliwie słucha tego, tłumaczy mi, mówi, że rozumie mój gniew, ból i że sam się z tym podle czuje. A ja mam wrażenie, że to takie sado-maso. Ja mu dowalam, a on to przyjmuje na klatę, mówi, że żałuje, że chciałby cofnąć czas. Ja tez bym chciała...Proponował nawet terapię par, bo nie chce mnie stracić. Dziewczyny , nawet nie wiecie jak cięzko jest odejśc, gdy on płacząc mówi, że oddał by życie,za to bym mu wybaczyła...Część mnie krzyczy, że dalej tak nie można, ale brnę w to dalej. Mówicie odgrzewany kotlet....no tak

Jesteśmy małżeństwem od 15 lat i mamy 12-letniego syna:)

Jeśli naprawdę mąż żałuje, naprawdę widzisz po nim chęć naprawy, to dajcie sobie szansę. Jedną, więcej nie.