Przyjaciel wyznał mi miłość. Po 6 latach!

Idź na całość jeśli cokolwiek do niego czujesz. Jeśli nie kochasz go to mu powiedz -- "Możesz mnie kochać, ale ja Ciebie (teraz) nie kocham." Spotykajcie się, daj temu czas i zobaczysz co z tego wyjdzie.

To nic że macie tak głęboką zazyłość... nie jesteście jak brat i siostra. Nie martw się tym.

Zawsze jest jakieś ryzyko, to zależy co Ty do niego czujesz.
Ja mam przyjaciela od 3 lat, przez pierwsze 1,5 roku ja byłam w związku, potem on.
Jakoś w tym roku we wrześniu przyznał mi się, że zastanawiał się nad tym :>
Cieszę się, że tak się nie stało, bo wolę taki układ jak jest, wiem, że on wszystko o mnie wie tak samo jak ja o nim i raczej nie chcę stracić takiej osoby.

Nigdy nie przeszło mi to przez myśl. Najgorsze jest jednak to, że mimo wszystko mam pokusę związania się z nim. To dobry człowiek. Tyle razem przeszliśmy. Rozumiemy się bez słów. Mam tylko obawy jak to będzie wyglądało od tej fizycznej strony. Przez 6 lat nie spojrzałam na niego erotycznie i teraz nagle miałoby się to zmienić? Nie zrozumcie mnie źle. To nie jest obrzydzenie, niechęć. Nic z tych rzeczy. Nie wiem nawet jak to określić, ale podczas jakichkolwiek zbliżeń czułabym się chyba trochę dziwnie, niekomfortowo, mogłoby to być dla mnie szalenie krępujące...  Wiem, że to wszystko brzmi tak jakbym sama nie wiedziała czego chcę. Boję się poczynić dalsze kroki. Pierwszy raz w życiu nie wiem co zrobić.

Może raz kiedyś, ale to na samym początku. No ale wtedy nie znałam go jeszcze, więc taka myśl nie była niczym złym.

mam podobny problem, z tą różnicą, że za każdym razem kończyło się to niepowodzeniem... teraz jestem sama, a właściwie osamotniona. bardzo brak mi kogoś bliskiego... strasznie się z tym męczę, wywołuje to u mnie niemal fizyczny ból. z reguły jestem typem samotnika, z lekko romantyczną duszą, ale bywam też twardą realistką. mam spore grono znajomych, z którymi się regularnie spotykam a mimo to nadal nikogo nie poznałam. wśród nich udaję, że wszystko ok, ale kiedy jestem w domu, w "swoim świecie" nie daję rady. poczucie braku kogoś takiego zdominowało moje życie...

Przede wszystkim bądź bardzo delikatna i ostrożna w rozmowach. Dasz mu przysłowiowego kosza. OK. Taka sytuacja. Tylko nie mów mu, że "zostańmy przyjaciółmi", bo to jak obelga dla faceta. Jeśli nie chcesz spróbować, to bądź wesoła, idźcie gdzieś, dzwoń do niego itd. Ale unikaj tematu jak ognia. Sam zrozumie i może się nawet trochę odsunie. Niestety już przez swoje wyznanie spowodował, że przez jakiś czas wasze stosunki mogą być trochę trudne. Więc jak ci zależy to powalcz o nią, tzn. przyjaźń. On sam w końcu zrozumie.
Jak "coś" czujesz ale nie jesteś pewna, jak to będzie, to dla waszego dobra daj sobie spokój. Pewnie. Za pół roku możesz stwierdzić że kochasz go jak wariatka. A jak nie ? To będzie koniec waszej przyjaźni. Może jak u mnie, wróci dopiero po kilku latach rozłąki.
Same ale To jeszcze jedno. A dlaczego nie spróbować ?

To jest super sytuacja! Najlepsze związki moim zdaniem, oparte są na głębokiej przyjaźni

Ja miałam podobną sytuację. Koleżkę poznałam na studiach i przez licencjat trzymaliśmy się razem. Imprezy, wypady, spotkania. Wiedział o mnie wszystko, ja o nim również. Wszyscy zazdrościli nam takiej relacji (bez uczuc miłości), ale darzyliśmy się sympatią. I wtedy, na ślubie naszej wspólnej przyjaciółki, on zaproponował spacer i oświadczył, że mnie kocha i pragnie się ze mną ożenić. Przyznał, że kocha mnie od dłuższego czasu ale bał mi się to wyznać. Ja przeżyłam szok. Wyznałam mu, że pochlebiają mi jego słowa, jednakże w tym momencie związek nasz nie miał szans przetrwania (skończyliśmy oboje licencjat i każde poszło do innego miasta na kolejne studia oddalonych od siebie o 400km). Przyznałam się, że z natury jestem osobą nie wierzącą w związki na odległość i że tak związek nie wypali. Ale jeśli byśmy zamieszkali w jednym mieście (nawet razem) - możemy spróbować. Przystał na mój pomysł i zaczął zastanawiać się nad przeniesieniem (był to początek roku) - on do mnie, bo ja dostałam mieszkanie, więc mielibyśmy gdzie mieszkać. Po miesiącu oświadczył mi, że jednak pomysł był głupi, że w swoim mieście ma kumpli i nie chce ich zostawić. Przyszedł czas milczenia, a przy okazji Nowego Roku dowiedziałam się, że ma nową pannę. Minęło kilka lat, ostatnio przypadkiem spotkaliśmy się na urodzinach synka tamtej koleżanki. Mieliśmy również okazję porozmawiać i właśnie wtedy wyznał mi, że zraniłam go odrzucając jego propozycją. Że kochał mnie od lat a ja nie dałam mu szansy. Zrobiło mi się przykro, bo tłumaczyłam mu w czym ja widzę problem, ale nie dotarło. Dziś traktujemy się jak obcych... Przykre, że tak wyszło, ale nie miałam wpływu na niego... Zrobił jak uważał, nie wiem czy żałuje - JA NA PEWNO

Salvador85,
No tak, można uznać, że Twoja pozycja jest utrudniona- ale nie stracona.

Nie przesadzaj z tym kazirodztwem

W sumie to popieram. Niedawno uznawałem że nie istnieje przyjaźń męsko-damska pod wpływem swoich doświadczeń.

Teraz z tego samego powodu uważam inaczej. Nawet taka przyjaźń wydaje się jeszcze trwalsza z powodu naszych przejść.

Z drugiej strony też uważam że najpiękniejsza miłość rodzi się z przyjaźni.

No ale wiadomo, jak Ci się nie podoba, nie pociąga, to niestety...

A co to za związek, który może zniszczyć trzecia osoba wyznaniem miłości? Jak kocha jego, a ciebie szanuje to da ci kosza, ale w sposób grzeczny i kulturalny. Jak też coś czuje do ciebie....no to wtedy dopiero zaczną się schody....