Witam.
Wiec może zacznę od początku. Mam 24 lata, zdrowa, normalna kobieta. Poznaliśmy się u naszej wspólnej znajomej, byłam u niej na weekend i praktycznie od zaraz miedzy nami iskrzyło. Okazało się ze jest kilka barier miedzy nami, mianowicie 170km odległości, spora różnica wieku, on rozwodnik- ja samotna matka 2 letniego dziecka. Jak to na początku wszystko wydaje się łatwe. Jeździłam co weekend do niego (niestety u mnie warunków nie było bo mieszkałam z rodzicami), on w tygodniu mnie odwiedzał. Po roku związku zamieszkaliśmy razem u niego, zrezygnowałam z mojego miasta, pokłóciłam się z rodzicami bo nie akceptowali mojego związku z facetem o ponad 20 lat starszym ode mnie. Było jak w niebie, budziłam się obok kwiatów na poduszce itp. Sex był codziennością, nie mógł się oderwać ode mnie... Teraz po 2 latach związku od 3 miesięcy dzieje się nie fajnie, ciągle się kłócimy- o co ? o najmniej istotne rzeczy, w sumie o wszystko. Moje rozdrażnienie jest spowodowane brakiem sex u, który jest raz na miesiąc jeszcze wymuszony przeze mnie... Jak się go pytam czemu się tak dzieje miedzy nami to mówi ze ma problemy w pracy i nie umie się wtedy na czym innym skupić... Coraz częściej mu nerwy puszczają, zaczyna używać epitetów itp. Mimo ze się staram i chodzę kolo niego jak kolo jajka nic się nie zmienia, jakby stracił zainteresowanie moja osoba. Mimo tego, ze bardzo go kocham i strasznie mi zależy na tym związku bo dużo dla niego poświeciłam to coraz częściej zastanawiam się nad rozstaniem, nawet nie wiem czy jestem na tyle silna żeby odejść, boje się tego ze odejdę a później jak pies będę wracać. Żadne POWAŻNE rozmowy nie przynoszą skutku, bo niby to wszystko rozumie a nic się nie zmienia. Szczerze powiedziawszy to ryczę po katach i rozdziera się wszystko we mnie z mojej nie mocy.
Napisałam ten watek, bo czasami warto zobaczyć co o tym sadza ludzie z boku. Może miłość mnie zaślepia?
Z góry dzięki za pomoc.