Co, jeśli facet nie chce ślubu kościelnego?

Ależ proszę uprzejmie! kobieta=niunia--> tylko bardziej czule. Chciałem się przymilić, ale chyba wyszło na odwrót

Tu są KOBIETY nie jakieś niuńki, kumasz?

A co do pytania, to ja wybieram opcje ślubu bez białej szaty ( biel to niezbyt twarzowy kolor dla mnie) i wole ślub cywilny od kościelnego- ja problemu nie widze.

To tak jakbym mówiła do mężczyzn "wymoczku"..

Co do pytania o wesele:
To mit, że tylko kobiety chcą ślubu.

O takich sprawach rozmawiałam od początku. To bardzo ważne kwestie. Nie wyobrażam sobie być z facetem, który ślubu nie chce. Po prostu, oprócz uczuć ważne są te fundamentalne sprawy i nie widziałabym sensu się męczyć, gdybym widziała, że w tej kwestii się różnimy. Mogę poczekać, nie wiążę się to z tym, że ślub ma być np po 2-4 latach bycia razem, jestem młoda, ale muszę wiedzieć, że facet chce tego samego co ja. No i mnie nie zadowolił by sam ślub cywilny, jestem wierząca i chcę ślubu kościelnego (choć przyznaję, że nie ze wszystkim zgadzam się z KK). Dlatego, wątpię, bym z niego zrezygnowała, by zaoszczędzić np na coś innego.
Pozdrawiam.

Do "kochamkonie" Szanowna Pani trafiła w samo sedno :"Ale prawda jest taka , że większość młodych dziewczyn marzy o białej sukni , wystawnym weselu i tym żeby tego dnia poczuć się tą najważniejszą i wyjątkową." Pani wiek i doświadczenie życiowe zrobiły swoje. Martwi mnie zwłaszcza to "WIĘKSZOŚĆ młodych dziewczyn"... pytanie czy wśród tej większości są kobiety gotowe do kompromisów, a jeśli tak, to jak miałby taki kompromis wyglądać?

Do "Annemone" Proszę mi wybaczyć, szanowna moderatorko ten błąd - nowy tytuł tematu jest świetny Anyway z regulaminem też się już zapoznałem choć nie była to najprzyjemniejsza literatura, ciągle tylko "bo Cię zbanujemy", "bo usuniemy wszystkie Twoje posty" "STÓJ bo strzelam" itd Trąci troszkę feminizmem ....:D

Do pozostałych forumowiczek: Rzeczywiście po dłuższym zastanowieniu inaczej brzmi zwrot "niunia" w stosunku do obcej kobiety, z która mamy np. pierwszy raz kontakt, a inaczej w realu w stosunku do kobiety, która mnie np. dobrze zna. Użyłem go z przyzwyczajenia( w moim środowisku- zupełnie normalnym, żeby była jasność ten zwrot niczego złego nie oznacza). Jeśli tutejsze forumowiczki poczuły się urażone to PRZEPRASZAM, naprawdę nie miałem złych zamiarów. Kajam się u Waszych stóp A teraz wracajmy do tematu!

Ja ''przerabiałam'' to dwa razy. Za pierwszym razem cywilny i kościelny (takie były czasy) , za drugim tylko cywilny (chociaż stwierdzenie nieważności ślubu kościelnego już miałam) i w obydwu wypadkach wesele , pierwsze duże , drugie nieco mniejsze. I napiszę tak , że były to dwa najgorsze wesela na jakich w życiu byłam he he . Nie to żebym na tamten czas miała coś do moich wybranków , po prostu nie znoszę być w centrum zainteresowania. Natomiast jeżeli się kocha to kompromis jest jak najbardziej możliwy , czyli :
1.Ty kochasz mnie to nie wymagaj ode mnie uczestnictwa przepraszam , że tak to nazwę w "szopce'' jaką dla mnie jest wesele
2.ja kocham Ciebie i szanuję to, że masz potrzebę złożyć przysięgę przed ołtarzem , dlatego proszę aby nasz ślub był cichy i skromny bez ''pompy''. I to moim zdaniem w tym przypadku jest kompromis.

Ślub Kościelny nie musi być równoznaczny z wystawnym weselem.
Ślub - to wg mnie przyżeczenie przed Bogiem. Ma wymiar czysto duchowy.

Kompromis - to np skromny ślub (państwo młodzi + świadkowie i rodzice) bez wesela, może być na jakiejś egzotycznej wyspie.. wedle pomysłowości Państwa młodych.

Jeśli mój mężczyzna powiedziałby mi że jego marzeniem jest wystąpienie w żółtym smokingu i czerwonych lakierkach przed kamerą - raczej pomyślałabym jak zrealizować to marzenie. Na pewno z tego powodu nie rozważałabym rozstania..

Coś kręcisz. Jeśli nie jest ateistą to nie rozumiem czemu nie chce ślubu kościelnego - dla nie-ateisty to fundamentalna podstawa dla założenia rodziny.
A cyrk i niepotrzebny kabaret to wesele. Wesele i kabaret można zrobić i po ślubie cywilnym.
Jesli ktoś chce slub kościelny bez kabaretu to może go wziąć w jakiejś małej kaplicy, wziąć 2 świadków, rodziców (albo, jak się uprze to nawet nie), i może przyjść nawet w dżinsach i trampkach, a potem prosto na samolot.

Slub w kościele, przed księdzem katolickim w momencie kiedy wcześniej już się żyję jak małżeństwo ze wszelkimi małżeńskimi przywilejami (a mam wrażenie, że dotyczy to większości obecnie ślubujących par) i zwykle wiele kardynalnych zasad KK uważa się za ciemnotę i wsiowe zabobony, to jest nie tylko wywalanie pieniędzy w błoto, ale i hipokryzja pierwszej wody.

Inna rzecz, że osobiście katoliczka nie jestem, nie bylam i nie planuję nawet sympatyzować z tym kościołem, więc jeśli mężczyzna z którym pragnęłabym byc stawiałby ślub w przybytku KK jako sine qua non, to musielbyśmy się rozstać. Ja nie zamierzałam nigdy i nie zamierzam w przyszłości publicznie ani nie publicznie deklarować przestrzegania w moim małżeństwie rygorów KK dotyczących życia małżeńskiego i rodzinnego, ani wychowania dzieci w zgodzie z jego teologią. Na szczęście to już czcze rozważania w moim wypadku, ponieważ mój mąż miał taką samą wizję jak i małżeństwa, tak i samego ślubu. No i dlatego jest moim mężem

Moim zdaniem chęć bycia w centrum uwagi czy nie, nie ma wiele do rzeczy. Sama jestem raczej nieśmiałą osobą, nie przeczę, ślub może być dla mnie stresujący, bo będę właśnie, w centrum uwagi, ale to nie zmienia faktu, że tego chcę. Dla mnie jest to warte, nawet tego stresu. A czy to duże poświęcenie? Wydaje mi się, że nie, zwłaszcza, gdy nie jest się osobą innej wiary, a chodzi tylko czy to o stres czy o pieniądze (no, ale to tylko moje zdanie, rozumiem, że w pewnych przypadkach być może jest to duże poświęcenie). Ja szukałam partnera o podobnych priorytetach i znalazłam, jestem z nim szczęśliwa. Równie dobrze, Ty możesz znaleźć partnerkę, która ślubu żadnego nie chce czy tam kościelnego (jeżeli tylko ta forma Ci nie odpowiada).

Cos krecisz. To wcale nie prawda.
Poza tym skad wiesz?
Mialas chlopaka? Bralas slub?

Do autora...Nigdy nie chcialam slubu koscielnego bo mnie to nie bawilo. Wolalam cywilna ceremonie i takowa mialam.
Co do bieli i pieknej sukni to serio malo znam kobiet ktore by nie lubily sie od czasu do czasu pieknie ubrac i wygladac jak milion dolarow. To normalne.

Nienormalne jest jesli kobieta uwaza ze zeby sie pieknie ubrac i byc numerem jeden to koniecznie musi brac od razu slub.

Nie miałam faceta ani nie brałam ślubu ale wychowałam się w bardzo konserwatywnym katolickim domu i zawsze mnie uczono że życie bez ślubu (w sensie głownie współżycia) to grzech. Nie wypowiem się o innych wyznaniach chrześcijańskich ale muzułmanie mają podobnie.
Więc jak ktoś wierzy i ma to dla niego znaczenie to nie chce żyć w grzechu.

Ale się rozkręciłyście czarodziejki
Do "brzydulli" Może zbyt uogólniłem... po prostu ślub kościelny kojarzy mi się jakby całość razem z weselichem. Jestem jak najbardziej katolikiem, ale nie ślepym, żeby była jasność. Jak widzę szanownego proboszcza w mercedesie w którego karoserii mogę zobaczyć swoje odbicie i gdy próbuję sobie przypomnieć czy w naukach Chrystusa jest mowa o takich przywilejach to....nie mogę sobie przypomnieć. Na ruszt można też wrzucić temat starego poczciwego bara-bara - kościół o ile mi wiadomo nie pozwala na bliższy kontakt przed ślubem, ale czy jeśli nie zastanowimy się nad tym głębiej, tak na chłopski rozum, to czy warto czekać z tymi przyjemności? A co jeśli np. partnerzy nie dopasują się po  ślubie - co może się zdarzyć - to co wtedy - rozwód? No innej możliwości nie widzę. Nie od parady wymyślono przysłowie o nie kupowaniu kota w worku. Dlatego jestem wierzący, ale bez łusek na oczach. Forumowiczka "nocnalampka" poruszyła ciekawy temat, nie będę zakładał nowych tematów więc zapytam wprost tutaj: a co w sytuacji gdy facet dajmy na to wierzący(mniej lub bardziej) spotka ateistkę. Wiadomo, że dopiero po jakimś czasie coś takiego może wyjść, to czy w oczach ateistki jest na dobre przekreślony? Jakby spojrzeć w przyszłość to mogą pojawić się w dalszej perspektywie bardzo trudne wybory w takiej sytuacji. Czy mimo wszystko taki związek jest możliwy, a jeśli tak to jak rozwiązać przyszłe problemy - chyba nie muszę mówić jakie?

Do "kochamkonie" poruszyła Pani ciekawe kwestie, podsuwając niejako interesujące alternatywy. Otóż zaczynam rozumieć jakimi prawami rządzą się te całe ceremonie. Wcześniej po prostu się nad tym nie zastanawiałem, mało tego, jak uczestniczyłem w tego typu uroczystościach to był to zawsze ślub + weselicho z pompą. Mężczyźni raczej chcą przemknąć przez całą uroczystość jak cienie, niezauważeni modląc się o jak najszybszy koniec tego cyrku Nigdy nie spotkałem się z jakimś przedślubnym,przesadnym  entuzjazmem wśród kolegów - przyszłych mężów.  Kwestia "dasz palec to nie wiadomo kiedy wezmą całą rękę' i zrobi się z tego weselicho" zmroziła mi krew w żyłach , to rzeczywiście byłaby niezła pułapka. Ogólnie przeraża mnie to pajacowanie przed rodzinką na weselu, to stąpanie po kruchym lodzie i pilnowanie się , żeby nie zrobić z siebie idioty, bo potem echo odbije w najgłębszych "rodzinnych zakamarkach". Dlatego według mnie chyba taka rekompensata w postaci jakiejś dalekiej romantycznej wycieczki byłaby ciekawym pomysłem jak dla mnie.

Ja też to widzę, dlatego jak pisałam, nie ze wszystkim zgadzam się z KK, ale ślub kościelny nie musi wiązać się z weselem. Co najwyżej z naciskami rodziny na wesele. No, ale w tej sytuacji uważam, że młodzi nie powinni się przejmować i zrobić tak jak uważają.

Moi teściowie tez nalegają na ślub kościelny. Jednak w tym przypadku na żaden kompromis nie pójdę, bo musiałabym zrobić coś wbrew sobie. A jeżeli mój wybranek nalegałby bym robiła coś wbrew sobie, to ślubu by nie było wcale...
Autorze, Twój "prztyczek" kompletnie mnie nie ruszył, bo głupie stwierdzenia z d***y spływają po mnie jak po kaczce

Mnie ciekawi co odpowiedziała TA niuńka na której zdaniu Ci zależało?
Do jakich kompromisów doszliście?

"Co do związku katolika (chrześcijanina) z ateistą/tką to już bardziej skomplikowane, ale myślę że dwoje dojrzałych kulturalnych ludzi którzy się kochają byliby w stanie znaleźć jakieś wyjście."

Jeżeli jedna ze stron jest "zapalonym" katolikiem, a druga strona zdeklarowanym ateista to może pójdą na kompromis raz, drugi, ale problemy ciągle będą wracać. W niektórych sprawach, jeżeli chodzi o religie nie da się pójść na kompromis i wtedy ktoś musi postąpić wbrew swoim przekonaniom, np w kwestii wychowania dzieci.

Właśnie, przypuszczalnie. Zawsze łatwiej postanowić coś w teorii, a potem gorzej jest w praktyce.

A najczęściej człowiek sobie myśli, ze "jakoś to będzie" i ze miłość wszystko zwycięży:)

Mam w rodzinie takie małżeństwo - przeżyli ze sobą ponad 30lat! Ślubu kościelnego chyba nie mają, ona chodziła do kościoła, on nie, wstrętów sobie z tego powodu nie robili, dzieci chodziły z nią do kościoła jak były małe, on się nie sprzeciwiał,potem, jak dorosły to przestały a ona ich nie wyklęła...

Do "alfaalfa" Zaskoczę Cię - nic nie odpowiedziała, bo jej nie ma Ostatnio żeglowałem na pełnym morzu przez niejeden sztorm morze się uspokoiło i czas już zawinąć do portu jeśli wiesz co mam na myśli. Na razie oczekuje odpowiedzi na pewne interesujące kwestie, co pomoże mi w niedalekiej przyszłości sprawniej rozwiązywać tego typu problemy, jeśli się pojawią rzecz jasna. Nim ruszę na łowy, muszę się przygotować W mojej młodości na szczęście nie trzeba się było tym przejmować zbytnio.

Do "kobra99"  to nie było głupie, ot normalna odpowiedź z delikatnym żarcikiem! oj kąsasz dzisiaj , kąsasz żmijko!

Do "Sadie" A czy ta para ma już dzieci? Co z kwestią chrztu dzieci? Przyznam się, że akurat tutaj nie wyobrażam sobie "machnięcia ręką"...

I jeszcze do "brzyduli" (nie nadążam) Mimo, że może nie na temat, ale napiszę to: nie nabierajcie się drogie Panie na te przejmujące zdjęcia fotografii wychudzonych afrykańskich dzieci! Pierwsze co powinni zrobić księża po sprzedaniu złotych kielichów, to zająć się naszymi sierotami, dziećmi często maltretowanymi przez rodziców alkoholików itd! Afryką niech się zajmie ONZ wysyłając kontenery prezerwatyw. W przeciwnym wypadku , gdy księża pozbędą się kosztowności i odzienia na rzecz afrykańskich dzieci zostając z jajkami na wierzchu - goli i weseli, czarny lud sięgnie za jakieś 30 lat w liczbie trzykrotnie większej bezpośrednio do NASZYCH kieszeni!

Podsumujmy, jako facet posiadający przywództwo we krwi lubisz rządzić i mieć kontrole. Nie masz również dystansu do siebie, a co za tym idzie boisz się wesel. Wesela, jak to one nie dają się kontrolować, ani do końca zaplanować, ergo: boisz się stracić kontrolę i nie umiesz przejść z tym do porządku dziennego. Czyyyli, to nie panie mają problem z "szopką" weselną tylko Ty

Jesteś ateistą od jakiegoś momentu w życiu czy od urodzenia?
Pytam, bo znam kilku wychowanych w wierze - a przeszli na ateizm z braku przekonania do Kościoła...

Inteligentna kobieta znajdzie sobie takiego faceta, który jej bedzie odpowiadał pod wieloma względami i upodobaniami w tym weselnymi. Nie sądzę, że tylko i wyłącznie wesela Cię odstręczają, zapewne jest wiele rzeczy mocniej lub luźniej z tym związanych. Jeśli nie lubisz wesel na pewno jest jeszcze kilka tego typu zgormadzeń, których nie trawisz, a wiem, że są kobiety, które maja podobny pogląd do Twojego. Takiej trzeba szukać.
Jezeli natomiast rzeczywiście trafi się jakas, która w 99% podziela Twoje zdanie, ale chce to wielkie wesele (taki mały wyjątek) to wtedy należy się zastanowić, która strona bardziej na tym ucierpi. Jezeli Ty nie znosisz wesel tak, że na samą myśl dostajesz apopleksji to ona powinna odpuścić i zgodzić się na małą ceremonię. Natomiast jeśli ona pragnie mieć takie wesele i jego brak by ją unieszczęśliwiło doglębnie, a Ty ich nie lubisz, ale jak zaciśniesz zęby to przetrwasz ten jeden wieczór to powinieneś odpuścić.

Co do zostawiania i zrywania. Nie ma tak, że tylko ta jedna rzecz jest kością niezgody. Dobieramy się raczej upodobaniami i charakterami i tak jak pisałam wyzej, są różne upodobania  i różni ludzie.

Nie masz dziewczyny - bo zamierzasz ją dopiero poznać. (bez spełnienia tego punktu to chyba o ślubie czy weselu i tak nie ma mowy).
Nie jesteś ateistą...

Raul, z czym zatem masz problem, bo nie rozumiem..
Przecież nikt nie każe Ci się żenić z dziewczyną która Cię będzie szantażowała emocjonalnie że "albo ślub albo do wiedzenia".. sam dokonujesz wyboru osoby z którą jesteś..

I o ile się orientuję nie trzeba mieć ślubu kościelnego żeby dziecko ochrzcić... Czasami księża odmawiają ale tak na prawdę chodzi o to by więcej kasy zebrać bo czasem para decyduje sie na ślub i chrzest w jednym. Jest to jednak bezprawie kościelne i po zapytaniu "co kuria na to?" jakoś odpuszczają i chrzczą.

A ja uważam, że jeśli się kogoś kocha...naprawdę to nie ma się prawa zmuszania tej osoby do wzięcia ślubu kościelnego, czy cywilnego jeśli ta osoba takowego nie chce.

U nas było łatwiej, oboje zadeklarowaliśmy że ślub będzie cywilny a wesele skromne (rodzice i rodzeństwo). A z chrztem to nie wiem czy to taka łatwa sprawa. Nasze rodziny naciskają na chrzest, ale my nie zamierzamy ochrzcić dziecka. Oboje deklarujemy się jako ateiści chociaż oboje pochodzimy z katolickich rodzin. Nie wyobrażam sobie jak mogłabym razem z mężem uczyć dziecka wiary w coś do czego oboje nie mamy przekonania.

Ale wracając do tematu. Opcja z szantażem jest beznadziejna. Jeśli ktoś naprawdę  kocha to raczej nie będzie mu łatwo zostawić tej osoby z powodu braku ślubu. Więc niestety ktoś musi ustąpić. Ciężka sprawa. Wszystko zależy od ludzi, od tego jak bardzo chcą postawić na swoim a na ile potrafią zrezygnować ze swoich "marzeń".

A tak na marginesie. Ktoś pisał, że może być: mało rozgarnięty albo alkoholik, ale ważne żeby chodził do kościoła - no cóż gratuluję inteligencji. Nie wiem co mi po wielce wierzącym mężu, który by się upijał i mnie lał. Ale kto co lubi.

Pozdrawiam

"Generalnie dochodzę do wniosku że ślub sam w sobie nic nie zmienia w związku."

W samym związku może nie, ale w życiu wiele. Wedle prawa jesteście sobie zupełnie obcy. Utrudnia to wiele spraw codziennych, po dość istotne. Np gdyby mój facet zachorował nie miałabym nic do powiedzenie w kwestiach jego leczenia, nawet informacji nie można uzyskać. Nie wspomnę już o kwestiach prawnych, dziedziczenia itp, można by długo wymieniać. Jeżeli dwie osoby chcą spędzić razem życie, to ślub im po prostu wiele ułatwi. Oczywiście poczucie stabilizacji i bezpieczeństwa tez jest istotne, przynajmniej dla mnie
Czy kościelny czy cywilny... Dla mnie to tez ma znaczenie. Spore. W moim przypadku wiąże się z przekonaniami i stosunkiem wobec kościoła.

ja również nie chcę ślubu kościelnego,to wszystko jest takie fałszywe

Całkowicie leję na ślub kościelny. Kiedyś byłam niezdecydowana, ale jak ostatnio miałam okazję być na kilku takich uroczystościach i wsłuchałam się w słowa przysięgi, to pomyślałam, że prędzej zadławię się własnym językiem, niż wypowiem te słowa.

Mój ślub będzie cywilny, dla niewielkiego grona bliskich, ze skromnym obiadkiem, a później skok w najbliższy samolot na Malediwy.

Przysięga cywilna jest prawie taka sama jak kościelna więc nie wiem o co Ci chodzi...

Nawet jeśli nie na pierwszej, bo wiadomo, można pogadać o innych sprawach luźno, to na kolejnych tak,bo po prostu wtedy chcę poznać jego zdanie i wiedzieć czy w tej i innych kwestiach mamy podobne.

No i widzisz, na pewno znajdziesz kobietę, która Cię interesuje. Moim zdaniem, nie tyle zmiana gustów, ale ludzie widzą, że jest też inna opcja. Każdemu wedle potrzeb, ktoś pragnie ślubu itp- świetnie, może znaleźć odpowiedniego partnera, ktoś woli żyć inaczej też znajdzie.