już nie mam siły....

Stratę możesz zamienić na zysk, bo to zależy od Twoich wniosków, a nie od upływu czasu. Podobnie, źle zainwestowane pieniądze pozwalają nam w przyszłości nie tracić gotówki na polisy bez pokrycia.

Uczucie to jednak nie cięte kwiatki, a żywe kwiaty codzienności. To nie obecność wad, ale akceptacja wad albo ukochanie wad.

Najcenniejsze w Twoim poście wydaje mi się to, co napisałaś zupełnie niechcący: jesteś osiem lat w relacji, która daje Ci minimum satysfakcji. Zapewne jesteś Osobą o niezwykłej zdolności czerpania satysfakcji z dawania siebie. I to jest czynnikiem tej trwałości. Zmienisz partnera i jest duże prawdopodobieństwo, że przyciągniesz podobnego. Jeśli chcesz zmiany w swoim życiu, to zmień swoje preferencje, określ swoje potrzeby i poszukaj możliwości ich realizacji. Skrajnością jest nie dbać o własne potrzeby, ale trzeba wspomnieć o skrajności zaspokajania tylko swoich potrzeb. Takie skrajności lubią się przyciągać.

Piszesz o związku. To słowo określa więzy bardziej niż więzi. Związki służą krępowaniu, wiązaniu, utrzymywaniu w określonej odległości. Smycz, łańcuch: pies jest w związku z panem albo z budą.

Skup się raczej na relacjach, bo one są zawsze OSOBOWE. Relacje są połączeniami, z nie związkami. Dobrym modelem do zobaczenia połączeń jest nasz mózg: ta sama pojemność u każdego człowieka, a ilość połączeń różna, kojarzymy z różną szybkością i w bardzo różny sposób. Zostań odkrywcą.

Odpowiedz sobie na pytanie: co Was łączy, a co dzieli? Czy jesteś w łączności, czy masz kontakt? Jak się komunikujesz? Czy słuchasz? Czy jesteś słuchana? Jeśli tak, to zacznij wyrażać siebie i swoje tęsknoty, potrzeby, a zaczniesz inny etap tej samej relacji.

Wtedy przestaniesz płakać, wypłakiwać się, zaczniesz się uśmiechać i obdarzać radością. Radość jest zaczarowanym stanem. W radości możesz być Dobrą Wróżką, która otacza opieką także siebie. Każdym słowem będziesz wypowiadać błogosławieństwa i one będę się materializować. I tego Ci życzę.

Powiem krótko.
Zmarnowałaś 8 lat i jak go nie zostawisz to zmarnujesz sobie całe życie.
Chcesz tego ?
To będzie Twoja decyzja i Twój wybór, ale to jest również Twoje życie.
Powodzenia

Brak kwiatków -- zero problemu. Brak seksu -- super poważny problem. Jesteś atrakcyjna a brak zainteresowania ze strony facetow? Raczej nie o wygląd chodzi tylko o to co mówisz oczami... o to co Ci w duszy gra. Za mało powiedziałaś, abym mógł coś więcej pomyśleć.

Nie jestem 'zbyt mało adorowana' , bo ja nie jestem  W OGÓLE ADOROWANA. W pewnym momencie coś po prostu pęka i wtedy człowiek zaczyna zastanawiać się, czy to ma dalej sens. Nie chodzi już o te durne 'cięte kwiatki' (to był tylko taki symbol starania się o kobietę) ale o choćby mały komplement: że wyglądam ładnie, czy coś dobrego ugotowałam (jestem naprawdę b.ładna i umiem gotować, więc takie komplementy nie trudno wypowiedzieć, nawet codziennie - a nie usłyszałam tego od lat:/) Ja po prostu przez 8 lat nigdy nie poczułam się NAJWAŻNIEJSZA, NAJLEPSZA, PEŁNOWARTOŚCIOWA. Za to wiele razy usłyszałam, że 'się czepiam, przesadzam' - bo lubię np.porządek i coś tam wymagam. Ale nigdy nie jest tak, że się od razu złoszczę ; non stop proszę i proszę.. No ale ile można
Ostatnio jak miałam pretensje, że nie sprzątnął czegoś tam, usłyszałam, że przecież to ja nabrudziłam!(?) Ręce mi opadły. Ja za niego zawsze sprzątam, a on nagle uważa, że co moje to moje, a co jego to jego (co i tak po nim sprzątnę bez myślenie) Przykre jest to, że chociaż piszę tu o sprzątaniu, to tak naprawdę w większości innych kwestii jest podobnie.

Witam jestem tu nowa i nie wiem czy dobry post wybrałam. Mam problem z mężem jesteśmy małżeństwem dopiero od ponad roku a w związku trzy lata. Byłam samotną matką . Mąż akceptował mojego syna na początku dopóki nie urodziłam mu córki . W związku nam się nie układa już od ponad dwóch lat...
męczymy się na wzajem ... wiem jaki to ból samotnie wychowywać dziecko dlatego nie mam odwagi od niego odejść... mąż mnie nie biję nie wyzywa, ale źle traktuje psychicznie ... czuje się przy nim zerem uważa się za lepszego bo ma pracę skończył kurs i osiągną coś w życiu a ja nie mam nic bo w tym czasie wychowywałam dzieci ...
uważa się za najmądrzejszego a ja jestem głupia psychiczna itp, mam tylko 22 lata, ale swoje mam za sobą , mój poparzeni partner mnie bił wyzywał ...  i w dodatku całe dzieciństwo miałam alkoholika ojca czuję, że to wszystko nadal we mnie siedzi nie umiem niekiedy zapanować na nerwami ... chcę iść do specjalisty, ale jak poszłam po głupie tabletki na uspokojenie na receptę to mąż mi wypomniał, że mi dzieci zabierze bo jestem psychiczna ... rozmawiałam z nim już tyle razy, że mnie strasznie rani słowami typu psychiczna jesteś, z patologicznej rodziny, ale do niego to nie trafia przy każdej kłótni mi to wypomina na domiar złego ostatni zauważyłam, że źle traktuje mojego syna a przecież tak nie może być ja kocham swojego syna on i tak już przeszedł swoje z pojebem ojcem. Nie chcę, żeby kiedykolwiek się dowiedział kto jest jego ojcem myślę,że on specjalnie tak robi, żeby się na mnie wyrzyć,ale w czym zawiniło dziecko ?? jak mam to mu wytłumaczyć  ?? KOBIETKI co ja mam zrobić odejść od niego ??? jak ja sobie poradzę z dwójką dzieci  boję się, ale on mnie zniszczy psychicznie ... nie wiem jak długo jeszcze dam radę rozmowa na niego nie skutkuje na niego nie ma mocnych a ja już po mału wysiadam psychicznie ....

Nie zmarnowałaś. Czegoś się nauczyłaś, masz nowe doświadczenie i nie popelnisz wiecej takiego bledu, masz szanse na zlezienie zwiazku, ktory bedzie cie satysfakcjonowal. Lat nie szkoda, zostaw co bylo, teraz jest szansa na nowe, lepsze. Tez odeszłam po 7 latach.......

dziękuję za odpowiedź mówisz o domu samotnej matki ??? tylko, że u nas nawet takiego nie ma ...
po za tym chyba bym się nie odważyła chodzi mi o dzieci. Raz jak się pokłóciliśmy mąż chciał się wyprowadzić dzieci płakały nie mogłam im tego zrobić. ROZMAWIAŁAM dziś z mężem o traktowaniu mojego syna a jego córki powiedział mi, że jest starszy i trzeba mu już wpajać różne zasady a córka jest młodsza i częściej do niego przychodzi ... nie wiem może ja jestem przewrażliwiona ? a co byście mi doradziły z moim drugim problemem ? jak mam mu uświadomić, że chcę być szczęśliwa i nie chcę być przy nim zerem ??? rozmowa nie skutkuje ...

Faceci nie umieją przyznać się do błędu.. i to jest ich największą wadą moim zdaniem . Zawsze jesteśmy my winne kobiety nie rozumiem tego bo jak ja coś źle zrobię to umiem się do tego przyznać a mój mąż nigdy ... jak mu w końcu wpoić, żeby umiał mówić co źle robi ??? bo ja już jestem bezsilna