Samo życie :o

Nie ma juz miedzy nimi milosci, chyba ze ja cos źle zinterpretowałem.
Mają za to jakieś wspólne życie.

Wolałbym żeby była singielką i wtedy było by wszystko łatwiej. :<
Nie chce komuś związku niszczyć, bo ktoś nad tym jednak pracował kilka lat.

To po co pokazała, że ktoś taki jak ja może jej się podobać?

Potrzebny byłem jej tylko w tamtej chwili? To, że ostatnio o mnie często myslała to prawda, czy po prostu wymyśliła, to na potrzeby tamtego momentu? hm?

Może napisze? :<

Może ktoś jeszcze się wypowie, zapraszam.

O, ciekawie.

Bo mam takie wyrzuty sumienia, że po tym jak mi to wszystko powiedziała, powinienem się zachowywać bardziej dojrzalej przynajmniej do niej, a nie tak jak zawsze chcąc zatuszuwać swoje uczucia. :<

ona chciała, żebym ją przytulił, a ją przytuliłem i pocałowałem, to tak ogólnie...

A gdyby była chociaz troche zakochana (nie twierdze wcale, że tak w ogóle jest) to chiała by żebym się odezwał, czy nie? Drogie panie postawcie się w takiej sytuacji na chwile. Nie potrafię czuć jak kobieta.

No sorry ale z ta wypowiedzia sie NIE zgadzam.
Jak to idz za glosem serca a nie rozumem?
Wlasnie w takich przypadkach powinno sie myslec glowa.

Heh wogole Ciebie sam22 teraz nie rozumiem,nad zwiazkiem trzeba zawsze pracowac.To ze z kims jestes to ma wystarczyc?Heh
Milosc trzeba pielegnowac,partnera trzeba zaskakiwac w pozytywnym tego znaczeniu.Zwiazek to jest praca obojga partnerow przez cale zycie nad tym zeby milosc kwitla.Jesli myslisz ze jak juz z kims jestes to wystarczy i nic nie musisz wiecej robic to popelniasz wielki blad.

Co do autora tego watku to powiem tak:
jesli ma chlopaka to odpusc
Jesli go nie kocha to niech od Niego odejdzie ale nie dla Ciebie tylko dla siebie

Raczej nie mylę się. Jeśli dwoje ludzi łączy miłość, seks, szacunek to nie trzeba pracować nad tym, aby razem było przyjemnie. Chodzi o to, aby razem iść przez życie. Chodzi o to, aby "patrzeć w tym samym kierunku, a nie na siebie nawzajem".

Dlatego tak łatwo w małżeństwach zapada marazm i rozczarowanie.

Miłość powinna wystarczyć. To chyba najbardziej wymarzone szczęście po prostu spędzać życie z osobą, którą się kocha...

I prawidłowe podejście. Jak ona nie umie odejść od faceta i chce złapać dwie sroki za ogon, to nie licz na to, że Ty będziesz dla niej tym jedynym.

Dokładnie!

Ci, co nie rozumieją nie byli w szczęśliwym związku.

Jeśli on kocha mnie taką, jaka jestem, jeśli ja kocham go takiego jakim jest, nikt nikogo do niczego nie zmusza. Nie zmusza też siebie do żadnej "pracy nad związkiem".

Nie jest pracą, gdy rano on wstaje cichuteńko, żeby mnie nie obudzić, bo wie, że lubię dłużej pospać. Nie jest dla niego pracą przyjść gdy się obudzę i zawołam, nie jest dla mnie pracą wstać cichuteńko, podejść do niego i przytulić się. Nie jest dla niego pracą zrobić mi herbatę a dla mnie nie jest pracą obrać dla niego jajko. Nie jest dla nas pracą seks ani przytulanie. Ani słuchanie gdy drugie mówi - bo on dla mnie a ja dla niego jesteśmy ogromnie interesującymi rozmówcami. Nie jest dla niego pracą mówienie mi że mnie kocha, że jestem piękna, mądra ogólnie cudowna i wspaniała - po prostu mówi co myśli. Nie jest dla mnie pracą mówienie mu, że jest najprzystojniejszy na świecie, mądry, dobry i w ogóle idealny - po prostu mówię co myślę. Nie jest dla mnie pracą mówić czego chcę: jeśli zechcę kwiatów - powiem, a on mi je kupi. Nie jest dla niego pracą robienie tego, o co proszę - bo uwielbia mnie rozpieszczać. Nie jest dla mnie pracą mówienie czego chcę, bo on nigdy nie ocenia moich potrzeb (i jest nie do pomyślenia, żeby je wyśmiał). Nieprzerwanie jestem w stanie wdzięczności i uwielbiam go. Pożądam go (nigdy nie "boli mnie głowa") i uwielbiam przebywać w jego obecności. On ma tak samo.

Wydaje mi się, że ci, co uważają, że trzeba pracować nad związkiem:
1. Nie dość pracowali nad sobą wcześniej (może mają kompleksy).
2. Są z osobą, która nie wydaje im się wystarczająco atrakcyjna.

Wskazówka dla Autora wątku i innych. Zachowania spontaniczne może i są zachwycające - dla mamy, gdy syneczek ma mniej niż 3 lata. Później i ona, i inni ludzie oczekują, że człowiek uwzględni ich obecność i ich uczucia. Lepiej pokazywać się ludziom z dobrej strony. Ma to jeszcze taki plus, że gdy się przyzwyczaimy - cóż, przyzwyczajenie druga naturą człowieka - wyrobimy w sobie więcej pożądanych cechy a pomniejszymy te niekonieczne dobre.

Jednak jestem innego zdania. Z miłością jest jak z przedsiębiorczością -- wystarczy nie przeszkadzać, a ona będzie trwać. Ja jestem z żoną już kilkanaście lat razem i wciąż są chwile radości jak za dawnych lat: ona dalej wiesza mi się na szyi, ja ją dalej tulę, dalej mamy super seks, buzi-buzi na dzień dobry i dobranoc.

Zatem co znaczy przeszkadzać miłości? Nie szanować się nawzajem. Nie dbać o siebie. Rozleniwić się i pasożytować jedno na drugim. Do tego dochodzi życie -- brak pieniędzy, frustracje z braku czasu, choroby. Tak się składa, że u nas nic miłości nie przeszkadza oprócz zazdrości, ale jakoś nauczyliśmy się z tym żyć. Może wszystko runie jak dzieci pójdą z domu... zobaczymy.

No to ustosunkuję się do tego. Oboje cichuteńko wstajemy, aby drugiemu nie zaszkodzić. Maksymalnie dużo dla siebie robimy. Lubimy seks i przytulanie. Ja słucham żony, ona uważa, że nie słucham. Ja mówię mało, bo ona zazwyczaj nie szanuje tego co mówię. Często mówię, że ładnie wygląda, rzadko mówię, że kocham, bo wtedy myślę, że to są puste słowa -- raczej powinna czuć że kocham. Nie kupuję już kwiatów, bo nie jestem dżentelmenem, bo zazdrość wszsytko zniszczyła. Ona mówi co chce i prawie wszystko ma, a jeśli czegoś nie ma to dlatego, że nie dała mi wystarczająco dużo wolności (np. nie mamy swojego domu, bo miała pretensje, ze zarywałem weekend, aby oraganizować -- więc dla żony zrobię co tylko chce, czyli nie poświęcam weekendu na dom). Nie określam swoich potrzeb, mam ich zupełnie niewiele. No i tak sobie żyjemy... Jest super, cudownie, ale jest wiele wypaczeń, które już zniszczyły co miały zniszczyć i nie będzie ani lepiej ani gorzej.

Najbardziej miłość jest wyniszczana przez brak szacunku, przez nienawistne spojrzenie, ograniczanie wolności.

To musiało być super!

Dobra! Nie martw się. Ja też musiałem przeczekać w próżni niejedną miłość, a to głównie dlatego że mnie w domu krótko trzymali (masakra! nawet kiedyś miałem myśli samobójcze). Nie jakieś byle zakochanie, ale taką miłość, co sprawiała, że mogłem cały dzień siedzieć i tylko w szybę smutno patrzeć. Ale jeśli jesteś dobrym człowiekiem, czynisz dużo dobre, nie krzywdzisz siebie (np. nie poświęcasz się), to nagromadzisz tyle szczęścia, że wymarzona miłość w końcu przyjdzie. Np. moja żona jest jeszcze fajniejsza niż dziewczyna, którą kochałem. Musiałem na to czekać kilka lat.

Wiesz jaka jest tragedia na tej planecie? Że naukowcy ignorują ważny aspekt życia -- filozofię życia, życie moralne, zasady moralne, konsekwencje postępowania. Do tego nakładają się różne dogmaty religijne, które tylko fałszują obraz. Są pewne prawa moralne które za uczynki nagradzają lub karzą. Możesz uznać, że te prawa stworzył Bóg. Prawa te działają na ludzi tak jak grawitacja -- można w nią nie wierzyć, można jej zaprzeczać, można ją ignorować, a ona (grawitacja) wciąż na ludzi działa. Tak samo jest z prawami moralnymi -- można w nie nie wierzyć, nie przestrzegać, ignorować, a one i tak wymierzają sprawiedliwość. Dzieje się to w tym życiu, a nie po śmierci. Powiem coś w skrócie, a jak chcesz więcej to pisz na maila, podam link.

Wszyscy dążymy do szczęścia. Wszyscy chcemy być szczęśliwi. Oznacza to, że musimy postępować tak, aby nasze działania powodowały szczęście. Dobry uczynek to jest działanie, które dostarcza wszystkim szczęście. Żły uczynek to jest taki, który choć jednej osobie tym uczynkiem dotkniętej zabiera szczęście. Zatem jeśli robisz coś, a to coś co robisz powoduje, że jesteś nieszczęśliwy to wykonujesz zło -- to jest właśnie poświęcanie się. Czynienie siebie nieszczęśliwym. Nawet jeśli robisz to aby inni byli szczęśliwi, to czynisz zło.

Podusmowując jeśli ktoś czyni szczęście, to wg moich wierzeń, sam czyni się szczęśliwym. "Wypłata" nastąpi w ciągu paru lat. Dlatego jeśli straciłeś teraz miłość, jeśli coś przepadło, a bardzo chcesz mieć szczęście w przyszłości, to zacznij postępować moralnie. I nie chodzi o wnoszenie babci zakupów na 3 piętro. Możesz na przykład zacząć się dobrze uczyć, aby w przyszłości lepiej służyć społeczeństwu. Jeśli pracujesz fizycznie, to rób to w dobrej motywacji.

Proponuję też nie zmieniać swojego losu przez modlitwę, bo możesz zapędzić się w głębsze tarapaty. Na przykład jeśli rodzic bierze dziecko do dentysty, a ono błaga go "Nie idźmy tam!", a rodzic wysłucha "modlitw" dziecka, to tylko to dziecko w przyszłości będzie miało gorzej. Jeśli chcesz się modlić, to raczej na zasadzie proszenia o szczęście, otwartą głowę i ułożenie życia tak, aby dla Ciebie było dobrze.

"Chciałem być dobry i nikogo nie krzywdzić" -- jeśli ktoś Cię zaatakuje, to będziesz musiał krzywdzić w ramach obrony. Nie chodzi tutaj o dawanie w mordę, ale ochronę swojej wolnej woli i swojego szczęścia.

Mi się wydaje, że strasznie dużo się napracowałem nad tym, aby przełamać pewne bariery i aby być szczęśliwym.

Gdzieś tam na mnie może jakaś czeka.

Dzięki za szczegółowe wyjaśnienie, teraz wszystko jasne.

Chyba jeszcze muszę nad sobą troche popracować i nabrać więcej wiary w siebie i podnieść swoją samoocenę. Tak jak piasałem wcześniej, nie mogłem uwierzyć, że ktoś taki jak ona może na mnie w ogóle zwrócić uwagę.