Czy miłość przychodzi z czasem?? Męzatki ??

Mercedesko, przede wszystkim... do wzięcia ślubu potrzebna jest WIELKA MIŁOŚĆ... jeśli jej nie ma, to ślub jest głupim pomysłem...
Na pewno miłość nie jest uzależnieniem, bardziej jest zaufaniem, szacunkiem, zrozumieniem, wiernością... Doceniać trzeba przed ślubem. Sam ślub, niczego nie zmienia na lepsze, jeśli wcześniej to dobre nie było...

Do wzięcia ślubu potrzebna jest WIELKA MIŁOŚĆ? A czym się ona różni od miłości i jak się ją mierzy?

Bo wiem, czym się różni miłość od stanu zwanego zadurzeniem, do którego to dąży (tak mi się zdaje) autorka wątku. Zadurzenie polega na tzw. motylach w brzuchu i utracie (na szczęście czasowej) wszystkich zmysłów; zresztą rozum też idzie w tym czasie na spacer.

Margolinko, faktycznie, zasugerowałam się Twymi słowami, a raczej wielkością liter zastosowanych przez Ciebie, nie zwracając uwagi na to, że odpowiedziałaś jedynie na słowa autorki. Przepraszam.

A miłość jest miłością. I dobrze ją odróżniać od zadurzenia.

Ja miałam tak jak przedmówczynie opisują - kochałam mojego przyszłego  męża kiedy był moim chłopakiem, nadal kochałam go jako narzeczonego, teraz kocham go jako męża. Na pewno jest to uczucie nieco inne, głębsze i dojrzalsze niż przed ślubem. Ale to nie tak, że nagle pstryk i wielka miłość. I choć małżeństwem jesteśmy stosunkowo krótko, to już musimy mierzyć się z wieloma naprawde poważnymi problemami - i myślę, że bez miłości nie wyszlibyśmy z tego "cało". Bo bez szacunku i zrozumienia łatwo o obwinianie się wzajemne, szukanie ujścia złości na partnerze itp. A dzięki temu co zbudowaliśmy już przed ślubem potrafimy jako jedna drużyna stanąć przeciwko problemom, bez tego pewnie stanęlibyśmy przeciwko sobie. A to ta wielka miłość była motorem do ślubu, i ta sama (choć zmieniająca się razem z nami) wielka miłość pomaga nam nadal ze sobą być.

I jeszcze jedno - miłość, to nie jest poczucie, ze nie można bez kogoś żyć.  Można. Ale się nie chce. I to jest wybór a nie konieczność.

jezeli to nie jest jak piszesz " wielka miłosć" to nawet nie przyjmuj oswiadczyn, ludzie kochaja sie a potem i tak czasami rozwodza, wiec jezeli Ty go nawet nie kochasz to rozwód za kilka/kilkanascie lat gwarantowany... a wyobrazasz sobie jakbyscie mieli dzieci? co wtedy z nimi? albo jak poznasz kogos innego-do którego poczujesz "wielka milosc" -wtedy mozesz posunac sie do zdrady...;/ zastanow sie, moze po prostu panikujesz za bardzo... pomysl dlaczego jestes z tym facetem, ile dal Ci szczescia/czy wgl dal... oraz czy warto to niszczyc, badz dalej trwac a takim zwiazku...! zapytaj o to siebie sama jak bedziesz miała czas i bedziesz wyciszona, poniewaz robienie czegos pod wpływem emocji jest niedorzeczne.

pozdrawiam :)

Piszę bo nie wiem co mam zrobic, zazwyczaj uczę sie na błędach, a teraz jestem w takim zwiazku jak kilka lat wczesniej.. wiem ze facet zrobilby dla mnie wiele a nie potrafilam wczesniej tego docenic...

Jestem z nim ponad pol roku, pierwsze miesiace byly super, wydawalo mi sie ze to ten jedyny, planowalismy nawet wstepnie slub,wesele do czasu jak zaczely sie pojawiac sytuacje ktore na prawde mnie irytowaly...
Wracamy z imprezy, pierwsze co robie myje zeby rece, a on nie widzi potrzeby, ostatnio robil u mnie kolacje pytam czy myl rece, a on potwierdzil, tak myłem w domu... rece mi opadły... ale staralam sobie to wytlumaczyc ze to kwestia wychowania,ze mozna go tego nauczyc...

9 listopada mialam urodziny,wspolnie doszlismy do tego,ze sama sobie wybiore prezent pojedziemy na zakupy bylam oczywiscie za tym. Przyszedł dzien urodzin, to byl piatek, po pracy umowilam sie z kolezanka bo on mial nocna zmiane w pracy, przyjechał bylam pewna ze przyjechał po to aby wreczyc mi kwiaty badz chociaz jakies czelokoladki, a on przyjechal wszedl do mojego pokoju gdzie zobaczyl kwiaty od przyjaciolki i mowi kpiąco: "Hmm ja z pustymi rękoma" Tak mi bylo przykro ze nie bylam mu w stanie nic powiedziec, malo tego powiadomil mnie ze kupil bilety na andrzejki i wydał 70 zł od osoby, dal mi do zrozumienia zebym zaplacila za siebie wiec dalam mu 100zl w dzien moich urodzin nie wydał reszty bo nie miał... I tak juz kilka razy, on bardzo dobrze zarabia dodam. No i po tym jak sie uzbieralo dodatkowo zobaczylam ze pisze sms z jego byla ktora tak wczesniej krytykował, klamal mnie ze z nia nie pisze a jednak sie zlamal i przyznal, pozniej do neigo dzwoniła... jak mu o tym powiedzialam wpadl w taki szał co potwierdzilo moje przekonanie ze cos jest nie tak. Nie mam zamiaru sie wygłupiac i walczyc, bo wiem ze to nic nie da, mialam faceta ktory wrocil do swojej bylej, drugi mnie zdradzil z byla.. nie wygram wiem, bo kobiety potrafia byc manipulantkami, a ja rowniez swieta nie jestem,choc zadnych zażyłych kontaktow z bylymi nie mam..

Jeszcze ostatno wyszla sprawa z mieszkaniem, on ma dom z rodzicami przepisan na niego ja to samo, tylko ze ja rodzicow nie zostawie, wiem ze sie nie raz kloce z mama, ale nie mam sumienia zostawic ich samych, mama ma raka a moj brat zginal rok temu zostaliby sami w takim wielkim domu, jemu to rozwiazanie mieszkania nie pasuje rowniez... Nie mam sil juz sie przegadywac a wlasnie takimi drobnostkami jak mycie rak, koszulka 2 dni ta sama w lato, rozliczanie sie ze mna jak z kolega, kwiaty ktorych nie ma potrzeby dawac, wlasnie tym zgasilo sie we mnie prawie wszytsko...

Mercedeska - piszesz, że cię osacza, bo czujesz  niezadowolenie jego jak się nie spotkacie, ale z drugiej strony czujesz się niezadowolona jak ma swoje życie  choćby pisząc smsy do byłej. Skoro wymagasz od niego pewnej dozy wolności, to wypadałoby również mu dać, inaczej on poczuje, że go osaczasz i tak się razem  osaczycie, że wyjścia nie będzie

Mercedesko, jak dla mnie nie jest OK. Zdaję sobie sprawę z tego, że każdy związek jest inny, ale to rozliczanie... jak dla mnie to za dużo. To, że nie myje rąk i nie zmienia koszulki, to powiem Ci, że częste u facetów, mój też nie przywiązywał do tego wagi, ale wiedział, że dla mnie to ważne, po prostu zaczął to robić, teraz dzieci uczy podobnie. Takie rzeczy można wyegzekwować. Tylko, że u nas, jak my się poznawaliśmy mieliśmy naście lat, szkołę, studia i kasy było jak na lekarstwo, ale mój teraz mąż potrafił dać ostatnie pieniądze żeby mi zrobić przyjemność. Potrafił nie kupić sobie butów, które potrzebował żeby kupić mi kolczyki bez okazji, bo przechodził i mu się spodobały i wiedział, że się ucieszę mi go było aż żal i prosiłam żeby tak nie robił. Ja zaczęłam w szkole średniej ulotki roznosić żeby trochę grosza zarobić i mu czasem za jedyne pieniądze kupowałam różne rzeczy... Mi się wydaje, że tak wygląda miłość, kiedy się drugiemu człowiekowi ofiarowuje ostatnie. Tylko ta druga nie może być jak studnia bez dna, to powinno działać w obie strony.
Teraz, po 11 latach znajomości i 5,5 roku od ślubu mamy znacznie lepszą sytuację finansową, ale on nie jest skąpy, nie wylicza ile zarobiłam, a ile wydałam. Rozbiłam nasz nowy samochód kilka lat temu, na który się zadłużyliśmy, a on mnie przytulił i powiedział, że najważniejsze, że żyję. Resztę się nadrobi. To było bardzo budujące. Dla mnie to jest miłość
Choć i niejednokrotnie było mi ciężko, tyle lat się znamy a bardzo często zapomina o moich urodzinach. Ja delikatnie przypominam już wcześniej, a on w dniu urodzin jak poparzony wychodzi z domu i kupuje co bądź, bo wie, że w końcu mu wypomnę... Tylko ja bym wolała małego kwiatka z głębi serca niż drogą biżuterię kupioną na siłę, bo ładnego nic nie mieli, ale wiem co mi zrobisz jak nic nie kupię - to mnie b. boli i już mu to powiedziałam, ale to jak grochem o ścianę. Trochę się przyzwyczaiłam do tego dziwacznego zachowania. Czasem zasypuje mnie prezentami bez okazji, a jak jest okazja, to nie usłyszę nawet "Wszystkiego Najlepszego". Już staram się nie złościć.
Wiem, że kiedy będę potrzebowała jego wsparcia, to je otrzymam. Udowodnił to podczas porodów (trzech), podczas operacji (dwóch). Był ze mną dzień i noc, czuwał przy łóżku. Załatwił opiekę do dzieci, a były maleńkie, bo jedno miało niecałe 2 lata, a drugie 3 miesiące. Zagadywał mnie żebym nie myślała o zbliżającym się zabiegu, że mnie kocha. Snuliśmy plany, on zachował zimną krew nawet jak ja się załamałam. To jest dla mnie miłość.
Drobnę wady ignoruję, przyzwyczaiłam się do jego pewnych cech i czuję, że dobrze, że jesteśmy razem. Może dlatego już mamy trójkę dzieci - bo mu ufam i jest on dla mnie wsparciem.
Może to choć trochę odpowiada na Twojego pierwszego posta co do miłości
Powodzenia życzę i rozeznania, czy to na pewno Twój książę z bajki
Oczywiście nie mówię, że ma być taki jak mój. On ma się Tobie podobać

terrora 6 mcy i zareczyny to szalenstwo? Dla kobiety ktora poznala pierwszego faceta w sowim zyciu oczywiscie, ale ja moja droga na prawde zawsze pechowo trafiałam, on wydawał mi sie zupełnie inny, czy pisałam o zazdrosci ? Tez nie nie wiem po czym to wywnioskowałas? Ja czuje sie samotna, tak było zawsze ja i moj brat na uboczu.. I czy pisalam o imprezach rowniez nie, zaledwie 2 miesiace mineły od załoby ktorą nosiłam odzywczaiłam sie od imprez i nie mam na nie ochoty,domowki owszem wspolnie wychodzimy... 

Pozdrawiam Cie.

jadvinia bardzo dziekuje za Twoj post. Wiem ze tak wlasnie powinna wygladac milosc, wiem ze to nie tylko sielanka ale wlasnie wspolna sciezka zycia przezywanie wspolnie bólu, cierpienia ale i radosci... Ja Tobie zycze powodzenia i jeszcze raz dziekuje i gratuluje gromadki dzieciaczków, w zyciu nie oddałabym swojego dziecinstwa, byla nas czwórka i zawsze mamy co wspominac

Z czasem to juz wg mnie nic nie przyjdzie, jak nie ma milosci na początku.....

Dziewczyny czy napisane jest gdzies ze juz sie zareczyłam, czy on mi sie oswiadczył!? NIE, rozpłyneło sie wszytsko i dobrze bo tez uwazam ze to byla tylko chwila uniesienia. A status narzeczonej jest modny? Nie wiem od kiedy ..

Masz racje, zareczyny o sluby sa teraz w modzie, przez miesiac zylam wlasnie takimi marzeniami, dopiero pozniej wkroczyla rzeczywistosc a planowanie czegokolwiek bylo zecydowanie za wczesne. Zycie pokaze...

Ponawiam wątek gdyż chce napisać, że J. mi sie oswiadczył, zareczyny piekne bo bylismy sami wypilismy winko i porozmawialismy. Wiem, że to ten jedyny zrozumialam i przemyslalam wszytsko co mi napisałyście. Zdaję sobie sprawę z tego ze bedzie mu tez ciężko sie przestawić, wychowywal sie praktycznie sam... Tata całe zycie pił, mama pracowala a on nadrabiał, wstydzil sie wracac do domu widząc ojca pijanego na ławce, niejednokrotnie płacze mowiąc mi o tym, ale za to stał sie dobrym facetem ktory nie chce życia zniszyc sobie jak jego bliscy. Wkurzam sie czasem, bo u nas w domu calkiem inaczej sie żyje, kazde swieta razem, nie wyobrazam sobie inaczej, zawsze wielkie przygotowania. Po smierci mojego brata ta tradycja sie wzmocniła i cenimy sobie kazdy wspolnie spedzony czas. Niedawno powiedzielismy naszym rodzicom o naszych planach i o tym , że zamieszkamy u mnie, mamy dwa piętra dla siebie. Zezłościło to torche ojca J, bo przeciez on tez ma dom!!! Takie jego słowa, dlaczego teraz mysli o tym jak bedzie jego zycie wygladać , jak przeciez nie wiedzial ze ma dzieci? J powiedzial ze nie chce przechodzić piekla, meczyc sie z nim i pilnowac zeby nam czasem dziecka nie obudzil, ze nie zaprosimy  gosci bo akurat bedzie pijany... Ciezkie to zycie dziewczyny, ale mam nadzieje ze NAM uda sie załozyc wspaniala i szczesliwą rodzinę , juz sie nie mogę doczekac.. Generalnie to obu czeka nas ciezka praca...