Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!
Forum Kobiet » MIŁOŚĆ , ZWIĄZKI , PARTNERSTWO » Nieznajomy-kandydat na potencjalnego chłopaka
Strony 1
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Hej! Nie wiem, czy któraś z Was ma tak samo. Nawet nie wiem jak mogłabym to opisać... Chodzi mianowicie o to, że gdy np mijam jakiegoś chłopaka, tłum nieznajomych płci męskiej, zaczynam automatycznie myśleć o nich jak o kandydacie na potencjalnego chłopaka. Bardzo to utrudnia życie jak i uniemożliwia mieć 'zwykłe' stosunki z chłopakami. Nie wierzę w przyjaźń damsko-męską, ale byłoby miło mieć zwykłego kolegę...
Mam nadzieję, że zrozumiecie o co chodzi, ciężko było to opisać... Z góry dziękuję!
Podobne tematy
Najpierw pozwól mi określić Twój wiek: podejrzewam że waha się pomiędzy 17 a 20 r.ż. ?
Tak, a dokładnie 18..
Być może jest tak, że w którymś momencie swojego zycia (dzieciństwo) brakło ci poczucia bezpieczeństwa, dlatego szukasz mężczyzny, który Ci to da. Tak często się dzieje gdy dziewczyna nie dostaje uwagi ze strony ojca lub po prostu go brak.
Jest to prawdopodobne, ponieważ mój tata nie poświęcał i nie poświęca mi tyle czasu, ile bym chciała. Ciągła praca, itp... Czyli rozumiem, że nie jestem z tym odosobniona...?
Jest to prawdopodobne, ponieważ mój tata nie poświęcał i nie poświęca mi tyle czasu, ile bym chciała. Ciągła praca, itp... Czyli rozumiem, że nie jestem z tym odosobniona...?
Ja miałąm całkiem podobnie 
Ja nie miałam ojca, wyszło po latach
Ale jakoś, Catwoman trzeba żyć, prawda?
A jest na to jakaś recepta, żeby aż tak łapczywie nie myśleć o większości chłopaków jako o tym potencjalnym kandydacie? Przepraszam, że tak bez ładu i ogólnie...
ja po prostu związałam się z jednym 
Nie no.... powiem Ci, że tu cała rzecz i nie tylko u dziewczyn w Twoim wieku, o starszych również, polega na SAMOAKCEPTACJI, na poczuciu włąsnej wartości niezależnie od faceta- żaden facet nie powinien nam tego poczucia własnej wartości fundować, najpierw musimy to zrobić same.
Jeśli to nawala, niestety człowiek w związku upatruje swego jedynego szczęścia i uporczywie o tym myśli.
Jak można zwiększyć swoją pewność siebie? Wiele razy próbowałam, jest lepiej niż wcześniej, ale najwidoczniej nie wystarczająco.
Faktycznie, nikt nie może nam tego za nas fundować, masz rację ; )
Hm... to temat rzeka Łatwo jest powiedzieć: uwierz w siebie, pokochaj siebie, zaakceptuj siebie taką jaka jesteś. Ale w praktyce to nie jest proste.
Na pewno pomoże określenie się; kim jestem- jakie mam zalety (nie, nie wstydzimy się o nich mówić!) - jakie mam marzenia -dlaczego jestem z siebie dumna- za co podziękowałabym Bogu/ Sile Wyższej/ Matce Naturze/ Losowi ?
To co napisałam powyżej wcale nie jest hurra optymizmem, nie jest też żadnym sztucznym tworem To najprościej zobrazowane podejście człowieka do samego siebie- warto rozwijać SAMOŚWIADOMOŚĆ. Wtedy nigdy nie będziemy określać się przez pryzmat innych ludzi, ich osądów, ale będziemy skłonni zyć dokładnie tak jak chcemy, po swojemu, to inni będą podziwiac nas a nie my ich
jakie mam zalety (nie, nie wstydzimy się o nich mówić!)
No, przynajmniej do czasu aż nie dojdzie do głosu stado zakompleksionych osób 
Z tym dziękowaniem jakiejś sile wyższej to bym nie przesadzał - to takie bezosobowe. Raczej należałoby postawić pytanie "za co podziękowałbym sobie?"
I warto również rozwijać samodyscyplinę. To bardzo wiele daje. Najłatwiej to osiągnąć wyznaczając sobie małe cele, których osiągnięcie łatwo przychodzi. I tak małymi kroczkami (ale systematycznymi) można wiele osiągnąć.
Nie negowałabym Siły Wyższej, bo poczucie, że jesteśmy częścią natury, wszechświata, że jesteśmy doskonale stworzeni może przyprawić człowieka o..... spokój wewnętrzny
W 9 przypadkach na 10 (a przynajmniej z tego co widzę) prowadzi to do myślenia "bo Bóg tak chciał" ewentualnie "mam takie geny". Czyli do standardowych wymówek zrzucających odpowiedzialność z naszych barków, na siłę sprawczą - jakakolwiek by ona nie była.
yoghurt007, fatalizujesz
Nie wydaje mi się.
Samodoskonalenie - ok
Samoświadomość - ok
Samodyscyplina - ok
Ale w czym polega praca nad sobą w dziękowaniu jakiejś tam sile, na która nie mamy wpływu? Ja najczęściej się spotykam z tym jedynie w czasie wymówek, dość powszechnych u ludzi - bo nie mam czasu, bo nie było mi dane, bo los tak chciał, bo nie było nam pisane, bo to uczucie zadecydowało za mnie i dziesiątki innych, z tej samej kategorii - scedowania odpowiedzialności za nas, nasze decyzje, za porażki, z nas samych na jakąś tam siłę niezależną od nas.
Zauważ, że sukces ma wielu ojców, ale porażka jest sierotą
W pracy nad sobą nie można zatem niczego uzasadniać/usprawiedliwiać jakąś tam siłą wyższą. Z czymś, na co faktycznie nie mamy wpływu po prostu pozostaje nam się pogodzić.
Deus lo volt to najlepsze hasło jakie wymyślili katole, śmiem nawet twierdzić iż ówcześni katole byli bardziej łebscy od dzisiejszych. Za jego pomocą można 'wyjaśnić i rozwikłać' dosłownie wszystko - to istne perpetum mobile
yoghurt007 nie zrozumiesz tego bo tego nie doświadczyłeś, więc ja nie będę z Tobą na ten temat dyskutować . Piszę tu jedynie z Autorką wątku.I wiem , co piszę.
Nie doświadczyłem czego? Oświecenia przez siłę wyższą czy jak?
Ale w czym polega praca nad sobą w dziękowaniu jakiejś tam sile, na która nie mamy wpływu? Ja najczęściej się spotykam z tym jedynie w czasie wymówek, dość powszechnych u ludzi - bo nie mam czasu, bo nie było mi dane, bo los tak chciał, bo nie było nam pisane, bo to uczucie zadecydowało za mnie i dziesiątki innych, z tej samej kategorii - scedowania odpowiedzialności za nas, nasze decyzje, za porażki, z nas samych na jakąś tam siłę niezależną od nas.
1. Uświadamiasz sobie swoje atuty. Są dane, więc nawet jeśli miałbyś kompleksy jak stąd do Jokohamy, możesz uwierzyć, że jednak masz te cechy (niektórzy negują swoją wartość bo im wmówiono, że są mało warci).
2. W myśli "Opatrzność czuwa" jest coś, co pozwala zasnąć i "pomyśleć o tym jutro", pozwala zjeść, choć poprzednio wszystko w ustach rosło, pozwala zadbać o siebie. A jak człowiek się wyśpi, naje, wykąpie to świat jakiś taki radośniejszy się robi i zmartwienia maleją.
3. Wiara czyni cuda. Może więc Ty nie masz swojego Anioła stróża, a inni mają. Weź to pod uwagę.
1) Uświadomienie sobie swoich atutów nie polega na zawierzeniu sile wyższej, ale na swoistym rachunku sumienia i podsumowaniu siebie - swoich wad i swoich zalet.
2) Pokaż mi choć jedną osobę, która z powodu własnej niemocy, braku wiary w siebie, braku pewności siebie i nieumiejętności podjęcia decyzji ponosi życiowe porażki w kontaktach międzyludzkich i która będzie dziękować, że "opaczność czuwa".
3) Wiara najczęściej czyni spustoszenie. Największe zło tego świata było umotywowane taką lub inną wiarą. W całym swoim życiu poznałem tylko jedną osobę, która potrafiła czerpać siłę ze swojej wiary - był nią pewien młody ksiądz. Reszta stosuje to jako wygodną wymówkę, albo w najlepszym przypadku jest to neutralne. Trzeba być silnym i wierzyć w siebie - w swoje zwycięstwo nad własnymi słabościami. Ale nie można zawierzać losowi, bo to pierwszy stopień do życiowej bierności.
3) Wiara najczęściej czyni spustoszenie. Największe zło tego świata było umotywowane taką lub inną wiarą. W całym swoim życiu poznałem tylko jedną osobę, która potrafiła czerpać siłę ze swojej wiary - był nią pewien młody ksiądz. Reszta stosuje to jako wygodną wymówkę, albo w najlepszym przypadku jest to neutralne. Trzeba być silnym i wierzyć w siebie - w swoje zwycięstwo nad własnymi słabościami. Ale nie można zawierzać losowi, bo to pierwszy stopień do życiowej bierności.
Absolutnie się nie zgadzam! To o czym piszesz to RELIGIA, a to od wiary różni się drastycznie. Nie utożsamiajmy Boga i osobistej więzi z Nim, do czterech zimnych ,wysokich ścian i człowieka, który popełnia błędy jak każdy.
Zawierzanie w wiarę sprawczą jest już religią dla mnie.
Zawierzanie w wiarę sprawczą jest już religią dla mnie.
A dla mnie wiarą Nie wyznaję przy tym żadnej religii.
ja sie zgodze z tym co pisze Yogurt
Nie wydaje mi się.
Samodoskonalenie - ok
Samoświadomość - ok
Samodyscyplina - okAle w czym polega praca nad sobą w dziękowaniu jakiejś tam sile, na która nie mamy wpływu? Ja najczęściej się spotykam z tym jedynie w czasie wymówek, dość powszechnych u ludzi - bo nie mam czasu, bo nie było mi dane, bo los tak chciał, bo nie było nam pisane, bo to uczucie zadecydowało za mnie i dziesiątki innych, z tej samej kategorii - scedowania odpowiedzialności za nas, nasze decyzje, za porażki, z nas samych na jakąś tam siłę niezależną od nas.
Zauważ, że sukces ma wielu ojców, ale porażka jest sierotą
W pracy nad sobą nie można zatem niczego uzasadniać/usprawiedliwiać jakąś tam siłą wyższą. Z czymś, na co faktycznie nie mamy wpływu po prostu pozostaje nam się pogodzić.
Jesteś/byłeś katolikiem?
Myślę, że to normalne w tym wieku. Każda młoda dziewczyna ma potrzebę znalezienia kogoś, kogoś, kto by się o nią troszczył, pokazał jej "czym takim jest prawdziwa miłość". 18 lat to TEN wiek u dziewcząt. Pamiętaj jednak, że nie można na siłę szukać faceta. Można, a nawet wg mnie trzeba pomagać losowi, ale nie wyręczać go. Pamiętaj, że to co Ci jest pisane to się stanie i na pewno prędzej czy później znajdzie się ktoś, kogo pokochasz.
i na pewno prędzej czy później znajdzie się ktoś, kogo pokochasz.
--- i kto pokocha Ciebie.
nihilista ja jestem agnostykiem. Tylko co to ma do rzeczy?
Strony 1
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Forum Kobiet » MIŁOŚĆ , ZWIĄZKI , PARTNERSTWO » Nieznajomy-kandydat na potencjalnego chłopaka
Warto przeczytać w tym dziale
Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności
© www.netkobiety.pl 2007-2026