kompulsywne obżarstwo

ja mam, od zawsze. z reguły jem zupełnie normalne, ale przychodzą takie momenty, że nie potrafię się opanować - jem co leci. nie ma to nic wspólnego z emocjami, zdarza się to przede wszystkim kiedy jestem strasznie zmęczona. kiedy jestem zestresowana nie mogę nic przełknąć. pogodziłam się już z tym - chyba każda z nas lubi od czasu do czasu walnąć sobie jakąś bombę kaloryczną a żeby nie mieć wyrzutów sumienia i zachować sylwetkę staram się dużo ruszać - od czasu do czasu chodzić na fitness, regularnie na długie spacery. zawsze nienawidziłam biegać, ale ostatnio jakoś się do tego sportu przekonałam, jak trochę pobiegam czuję się wspaniale. myślę, że najważniejsze to nie popadać w paranoję, że się obżeram, że znów sobie pofolgowałam, że trochę przytyłam, bo przez to jest jeszcze gorzej. a u Ciebie jak jest, czy jest to związane ze stresem, smutkiem?

handm, wydaje mi się, że tu nie chodzi o to, o czym piszesz. O bomby kaloryczne itp. zachcianki, które oczywiście ma prawie każdy z nas raz na jakiś czas. Wydaje mi się, że littlereddress chodzi o coś podobnego do tego, co robię ja... Śniadań nie jem już od... hmmm... no będzie gdzieś z 10 lat... Potrafię nie jeść nic do godzin popołudniowych. 15:00? 16:00? 18:00 tak, jak na przykład dzisiaj? Nie ma większego problemu. I w sumie nie jestem głodna. Mogłabym zjeść jakąś lekką sałatkę, czy jedną kanapkę i byłoby ok. Ale nie, jak już się dorwę do jedzenia to jem tyle, że później się ruszyć nie mogę. I to nie jest tylko takie gadanie, bo naprawdę, jak po zjedzeniu fury jedzenia "jak chłopu do kosy", jak to mawia moja Babcia, zalegnę na kanapie, to nawet ciężko się ruszyć do toalety, o wyjściu z domu nie ma mowy, bo w żołądku za dużo i za ciężko się człowiek czuje. I też powtarzam sobie jak autorka, że trzeba się wziąć za siebie i jeść małe porcje w mniejszych i równych odstępach czasu, a robię cały czas tak samo.

Także littlereddress, jeśli o to właśnie chodzi też w Twoim przypadku, wydaje mi się, że nic oprócz silnej woli nas nie uratuje Najgorzej zmienić swoje zwyczaje i przyzwyczajenia...

Generalnie to nie głodzę się z premedytacją Jak mam czas w pracy, żeby zjeść lunch to jem, ale bywa też i tak, że nie mam nawet chwili, więc po jakimś czasie głód po prostu sam przechodzi i jem dopiero po powrocie do domu. I dobrze wiem, że takie jedzenie raz dziennie w dużych ilościach wykańcza żołądek, ale jak już pisałam - trudno zmienić nawyki

Witaj.

Myślę, że od kilku lat żyjesz w ciągłym stresie, który...zajadasz. To, chociaż chwilowo poprawia Twoje samopoczucie - takie odreagowanie.
Krytyczna samoocena, negatywne myślenie o sobie, destrukcja, wyznaczanie terminu rozpoczęcia "nowego życia", a następnie zawalanie go...i znów apiać od początku. To zamknięte koło, błędne koło. Weszło Ci to już w nawyk, w uzależnienie...chwilowo zaspokaja, chociaż znasz już uboczne skutki objadania się.

Zmień nastawienie do siebie samej, na budujące, bo Twój problem leży w psychice, a nie w sferze fizycznej.
Już nawet sam organizm buntuje się, reaguje, wysyła sygnały, że co za dużo, to niezdrowo. Oby nie doszło do bulimii.

Również dobrze, żebyś porozmawiała o swoim problemie z lekarzem, nawet pierwszego kontaktu. Są jakieś farmaceutyki na obniżenie łaknienia.
A może rozmowa z psychologiem?

Pozdrawiam.

nie sądzisz, że ktoś bliski mógłby Ci bardzo pomóc? ciężko jest zmagać się z czymkolwiek samemu...

Nie nie... Nie wymiotuję, to jest coś innego niż bulimia. Podobne jest do niej to objadanie, ale wymiotów nie prowokuję.