Kolejna zdradzona... potrzebuję wsparcia

My się nawet nie kłocilismy, bylo idealnie. Niedawno zaczęłam wyczuwać, że coś się zmienia, ale nie zdążyłam nawet tego tematu poruszyć... tym bardziej jest ciężko.

Faceci zwykle "potrzebują czasu" jak spotykają się z kimś innym. Ale dlaczego nie potrafią zakonczyc związku z honorem?

U MNIE TEŻ BYŁO IDEALNIE.3 MIESIĄCE TEMU O ŚLUBIE ROZMAWIALIŚMY,A TERAZ MÓWI ŻE MNIE KOCHA ALE MUSI ZOBACZYĆ CO CZAS PRZYNIESIE.TO TEŻ JEST NIENORMALNE.WIĘC ODDAŁAM MU PIERŚCIONEK,BO SKORO PO 13 LATACH NIE WIE CZY CHCE ZE MNA BYĆ TO NIC NA SIŁĘ.A TERAZ PRZEŻYWAM TO STRASZNIE.ALE WYJDĘ Z TEGO I TY TEŻ.NIEZAŁAMUJ SIĘ ,JA SOBIE TO CIĄGLE POWTARZAM.POJAWI SIĘ KTOŚ KTO MOŻE POKOCHA NAS TAK MOCNO JAK MY KOCHAŁYŚMY TYCH GAMONI.I WMAWIAJ SOBIE TO CAŁY CZAS ŻE NIE BYŁ INIGDY NIE BĘDZIE CIEBIE WART

sonia1997
Mam wrażenie, że teraz to kobiety musza mieć jaja. Że prawdziwych mężczyzn jest coraz mniej. Nie potrafią podjąć decyzji. A już nie wiedzieć czego się chce po 13 latach związku? Dla mnie to nie do pomyślenia. To czas na zrobienie albo kroku do przodu, albo na podziękowanie komus za tyle wspólnych lat i ruszenie własna droga. Takie trzymanie kogoś w niepewności jest okrutne. jeszcze jeśli faktycznie ktoś miałby wątpliwości i potrzebował czasu na przemyślenia, to mogę zrozumieć, ale jeśli ten czas jest potrzebny na sprawdzeniem czy wyjdzie mu z kolejną kobietą? Często tak bywa...

agnieta1987
Mój facet ciągle powtarzal, że chciałby stabilizacji. że jest na takim etapie w zyciu, że chce juz rodzinę, dzieci. I ucieka w moemncie, kiedy móglby to dostać...

Wszyscy wokół powtarzają mi, że nie był mnie wart, ale u mnie rozum i serce chodzą własnymi ścieżkami. Gdyby jakas koleżanka opowiedzialaby mi taką samą historię-powiedziałabym, odpuść, zapomnij. Jeszcze spotkasz kogoś z kim będziesz szczęśliwa. Ale sama nie potrafię zastosować tych rad. Mam 29 lat i powoli trace nadzieję, że jeszcze kogoś pokocham i ktoś pokocha mnie.
Wiem, że po rozstaniu trzeba przejść przez kolejne etapy, ale nie chce powtarzać błędów z przeszłości, kiedy to po rozstaniu się z facetem dochodziłam do siebie prawie 2 lata. Nie mogę pozwolic sobie na kolejne zmarnowane miesiące. Chciałabym, żeby wspomnienia nie powodowały już bólu. Chciałabym myślec o tym co było ze spokojem, bo był to najszczęśliwszy czas w moim życiu. Należę do kobiet, ktore nie są w stanie wybaczyc zdrady, a raczej zapomnieć. Wiem, że gdybym za jakiś czas nasze drogi się zeszly, nigdy nie zaznałabym spokoju i zyła w ciąglym niepokoju, że zdradzi znowu. Dlatego powrotu nigdy nie bedzie.
Ale JAK FUNKCJONOWAĆ TERAZ? JAK ZNALEŹĆ MOTYWACJĘ DO DZIAŁANIA? Staram sie jak najczęściej wychodzić, mam tyle spraw na głowie, praca, nauka-ale nie moge sie skoncentrować. Muszę wziąć się w garśc, tylko nie wiem jak. Ból sprawia samo chodzenie po drodze, ktorą tyle razy razem przemierzaliśmy...

Dobrze, że sa takie miejsca jak to...

Z TĄKOBIETĄ TO MASZ RACJĘ,PEWNIE FACET CHCE SIĘ SPRAWDZIĆ I MYŚLI ŻE TAK POPROSTU SOBIE WRÓCI.MAŁO TEGO TO JESZCZE POWIEDZIAŁ ZE MA NADZIEJĘ ŻE ROZUM MU WRÓCI I BĘDZIE PROSIŁ MNIE O WYBACZENIE.TO JES CHORE A ZNIM CHYBA COŚ NIE TAK.

JA MAM NADZIEJĘ DZIEWCZYNY ŻE JESZCZE KOGOŚ POZNAM FAJNEGO.ALE NAJPIERW MUSZĘ PRZESTAĆ KOCHAĆ.FAJNIE BY BYŁO TERAZ JUŻ KOGOŚ MIEĆ TO TAK BY NIE BOLAŁO ALE NIESTETY TO NIE W MOIM STYLU,WIĘC NAJPIERW TO MUSZE ODCHOROWAĆ.

Był moment w ktorym pomyślałam, że dobrze byłoby sie teraz w kims zauroczyć... tylko po co? Nie potrafię być z kimś tylko dla samego bycia, albo po to żeby zapomnieć. Dobrze wiem, że w tym momencie choćbym trafiła na najcudowniejszego faceta na swiecie, nie będzie miał żadnych szans. Najpierw musze uporac się ze swoimi uczuciami.

Ja jak czytałam na początku rady typu, że potrzebny jest czas, jakoś do mnie to nie trafiało. Ale jednak coś w tym jest...musimy to przejść niestety, mimo, że to tak boli. Nie da się nacisnąć przycisku i żyć dalej. Ciągle myśli wracają, wracają doły. Ja jestem w połowie drogi. Już się pogodziłam z zaistniałą sytuacją, momentami jestem silna, momentami totalnie załamana. U mnie to było uzależnienie od niego, teraz jest tak jakbym była na odwyku. Brakuje mi go ale z dnia na dzień mniej. Wkrada się obojętność. Chyba mi klapki z oczu spadają, bo nawet fizycznie przestaje mi się podobać.

Jak najbardziej normalna reakcja dla kobiety która mocno kochała nawet za mocno Widzisz jaki świat jest pokręcony z jednej strony żyje się z facetem który udaje że kocha a tak naprawdę kręci na boku, zachowuje się jak gówniarz i bez wyjaśnienia zostawia pod byle pretekstem. Tekst typy że potrzebuje czasu to żaden tekst. Nie miał na tyle jaj żeby powiedzieć prawde. Może byłoby ci lepiej gdyby poinformował cię w cztery oczy, zrobił to przez telefon (zresztą tradycją się już to staje gdy chodzi o rozstania w związkach i to z obu stron) zachował się niedojrzale. Masz wiele możliwości na zapomnienie, na spędzenie czasu. Posłuchaj samej siebie, poradz się znajomych którzy cię nie zostawili w tej sytuacji. Na pewno ciężko będzie ci na nowo facetowi zaufać bo przed oczami będziesz miała to co zrobił ci tamten ale pamiętaj że są faceci którzy chętnie chcieliby być z Tobą tylko naucz się rozgraniczać uczucia kierowane do drugiej osoby:) Powodzenie życze:)

Witaj,

wiem co czujesz bo moja historia jest bardzo podobna...
Już prawie 4 miesiące minęły a ja nadal rozmyslam. Może jest lżej nie mniej jednak nic nie cieszy na nic nie mam ochoty.
Próbuję sie jakoś z tym mądrze pogodzić bo nie mam wyjścia ale nie jest łatwo.

Trzymam za Ciebie kciuki bądź silna

U mnie też było "potrzebuje czasu". To chyba standard, "potrzebuję czasu" czytaj "poznałem/poznałam już kogoś innego, tylko muszę sprawdzić czy mi się z nim/nią uda a jak nie to MOŻE do Ciebie wrócę".

dżo dżo i marios34 a jakbyście mieli taką sytuacje zeby chciał/a wrocic to co byscie zrobili ? Ja czesto o tym mysle , że chyba zrównałbym ją słowami z ziemią. ALe co by było naprawde to nie wiem. Mam taki charakter ze chyba bym nie zwyzywał dziewczyny , jeszcze takiej z która spędziłem kawałek życia.

dobrze prawisz

W mojej sytuacji (z tego co wiem) oznacza nie tyle pozanłem kogoś innego, co wróciłem do daaawnej dziewczyny, o której istnieniu wcześniej nie mialam pojęcia.

Witajcie po długiej przerwie...

Równe 2 lata temu rozpoczęłam ten wątek. Dlaczego ponownie postanowiłam napisać? Bo mimo 2 LAT, które minęły, nadal nie potrafię stanąć na nogi...
Na zewnątrz, wśród ludzi uśmiechnięta, zabiegana, zapracowana, a gdy zostaję sama ze sobą, pojawia się mój towarzysz- ból.W ciągu tych dwóch koszmarnych dla mnie lat nie ma godziny, żebym przez głowę nie przemknęła mi myśl o ex, nie ma tygodnia, żeby nie polały się moje łzy. Wystarczy jakieś słowo, dźwięk, miejsce...cokolwiek, a przez głowę przelatują mi niechciane myśli. Z czasem przestałam wierzyć w siebie i myśleć, że to ze mną jest coś nie tak, skoro on z kimś innym potrafił stworzyć związek, a mnie wyrzucić jak śmiecia.  W zasadzie z nikim już nie rozmawiam na ten temat, wszystkim się wydaje że ten etap jest już za mną, a ja czuję że od jakiegoś roku stoję w miejscu i nic się we mnie nie zmienia. Były lepsze i gorsze momenty, ale ostatnio za dużo tych dołów...
W tym czasie nigdy się nie kontaktowaliśmy ze sobą, jednak ja co nieco wiem, co się dzieje w jego życiu.
Nigdy się nie dowiedziałam dlaczego po prostu bez słowa zniknął i nigdy nie usłyszałam "przepraszam". Myślę, że przez to nie mogę zrobić kolejnego kroku do przodu i po prostu odpuścić, wybaczyć i pozbyć się tego nieokreślonego ciężaru na sercu. Nie pomogła nawet przeprowadzka.
Potrzebuję od Was solidnego kopa! Jak odpuścić i wybaczyć? Nie dla niego, ale dla siebie... żeby mnie to przestało zżerać od środka...

Wolałabym, żeby ten wpis brzmiał raczej: "Hej dziewczyny, piszę po dwóch latach, żeby dać Wam nadzieję, że kiedyś wreszcie zaświeci słonce ble ble ble". No niestety...

Foxterier co do Twojego pytania- nie pojawiła się taka osoba. Wśród moich znajomych są już same małżeństwa albo narzeczeństwa, więc jeśli gdzieś się spotykamy to zawsze są pary + ja... I to nie jest kwestia tego, że siedzę w domu i czekam na księcia z bajki. Tak staram organizowac sobie czas, żeby w miare możliwości spotykać nowych ludzi, ale... taki wiek, że już zdecydowana większość porządnych facetów jest już w związkach.
Poza tym nie chcę, żeby ktoś był lekiem na moje problemy. Najpierw chcę zakończyć w swojej głowie i sercu tamten etap...

pomaranczowa 1

Przyznam, że już kiedyś zastanawiałam się nad tym, dlaczego podświadomie tak pielęgnuję ten ból i żal. Po pierwsze, jestem zła, że on nigdy nie okazał skruchy, ani nie poniósł konsekwencji tego co zrobił, co więcej, od razu zaczął się obnosić ze swoim nowym związkiem. Pewnie jestem też zazdrosna, że on jest szczęśliwy, a ja nadal tkwię w tym bagnie po uszy i nie potrafię ułożyć sobie życia.
Jestem też zła, ponieważ to on zrobił coś złego, a skutki odczułam jedynie ja. Chciałabym mu uświadomić, jak bardzo mnie skrzywdził i że nie wolno w ten sposób traktowac ludzi.
Jestem wściekła na siebie, że po tym co zrobił, honorowo odpuściłam i tłumiłam w sobie uczucia, zamiast wykrzyczec mu w twarz, to co się we mnie działo (chociaż wtedy nawet nie pomyślałam, że nigdy więcej się nie odezwie). Teraz myślę, że jakiekolwiek, nawet rozstanie w krzyku byloby lepsze niż takie jak moje- czyli żadne. Jestem wściekła na siebie, że nadal w mojej głowie funkcjonuje jako mężczyzna idealny. A to że okazał się zdrajcą i tchórzem?...
To co ja przeżywam nigdy go nie interesowało, więc tym  pielęgnowaniem krzywdy karzę wyłącznie samą siebie. A jaki w tym cel, dlaczego to tak we mnie tkwi? Nie mam pojęcia...

Elle88 popłakałam się jak przeczytałam to co napisałaś. Musiałaś dobrze trafić...

Moi rodzice zawsze bardzo mnie kochali i chociaż o tym nie mówili, wiedziałam to. Robili co mogli, żeby nam się dobrze żyło. Nigdy nie chciałam robic im dodatkwego kłopotu,więc nie mowiłam im o braku akceptacji i odrzuceniu wśród rówieśników. Wtedy tak o tym myślałam, dziś po prostu nazywam to po imieniu, i było to najzwyklejeszeszkolne  psychiczne znęcanie się nade mną. Ale do dziś nikomu o tym nie potrafię powiedzieć, nawet ludziom z najbliższego otoczenia.
Odetchnęłam dopiero po przeprowadzce do innego maista na studia, tu poznałam przyjaciół, którzy są ze mną do dziś. Zmieniłam nie tylko miejsce zamieszkania, ale też myślenie o sobie. Staram się już nie dawać sobie napluć w kaszę. Wydawało mi się, że wreszcie odbudowałam poczucie własnej wartości, otworzyłam się na nowych ludzi.

On nie był moim pierwszym chłopakiem (choć poprzednie relacje trudno zaliczyć do udanych i też niełatwo było mi się po nich pozbierać, ale jakoś dawałam radę), ale pierwszym o którym pomyślałam, że to ten na zawsze.
Pewnie że myślałam, że złapałam Boga za nogi, spotkałam faceta o jakim marzyłam. I nigdy nie przypuszczałam, że ktoś taki się we mnie zakocha. Nie wiedziałam tylko, że nie ma skrupułów żeby zdradzać.
Częśto zastanawiam się, co ze mną jest nie tak, że nie byłam warta nawet tego, żeby powiedzieć mi w twarz "nie chcę z tobą być", że nie potrafię sobie ułozyć życia. I to nie jest tak, że jestem głupia i brzydka, ale nie chcę wiązać się z pierwszym lepszym facetem, ktory okaże mi zainteresowanie (bo idąc tym tropem nie było by problemu). Oczekuję od partnera wierności, uczciwości, partnerstwa, zaangażowania, tego że będzie dla mnie oparciem w trudnych chwilach. Jestem kobietą, która lubi być w ruchu, uczyć się nowych rzeczy-nie chcę wiązac się z kimś dla kogo wieczór z puszką piwa przed TV jest normą.

Odrzucenie... nie ma chyba drugiej rzeczy/sytuacji której boję się tak bardzo  ...

o rany...

Chcę nad sobą pracować, ale w jaki sposób?

. pomyliłam wątki

Anastassja,

aż się uśmiechnęłam jak przeczytałam Twoją wymianę postów z Elle - i bynajmniej nie dlatego, że mnie bawią.
Jakbym przejrzała się właśnie w lustrze - gdzieś głęboko zagrzebane problemy z dzieciństwa, które wpłynęły na zaniżoną samoocenę, które ujawniły się w najmniej odpowiednim momencie - a więc po trudnej relacji..

najbardziej charakterystyczne dla mnie również jest to, że unoszę się honorem, również nie wykrzyczę całej złości i żalu, nie wiem dlaczego - pewnie żeby pokazać, że mam klasę..
a potem najbardziej męczy mnie to, że "on" nie cierpi, że chciałabym żeby poczuł to samo, żeby było mu źle, żeby mu los odpłacił, bo tak nie wolno..

i nie pomagają argumenty, że jego cierpienie nie powinno wpływać na to co czuję.. bo przecież wpływa!
bo mi przecież wtedy jest lepiej!

i też wiem, wiem - jestem tego świadoma - i też nie wiem co z tą świadomością począć, jak to odwrócić.. jak dojść do punktu, o którym pisała Elle - żeby czyjaś ocena bądź zachowanie nie decydowało o mnie.

...człowiek nie wiadomo dlaczego nagle czuje pustkę w sobie (banalnie to brzmi i śmiesznie), albo smutek czy kto to wie co jeszcze, nie wie skąd to się wzięło

Wzięło się najprawdopodobniej z dzieciństwa, albo nawet przed (okres prenatalny), ale zostało wyparte, dlatego nie kojarzymy tego jako przyczyny, dopóki nie popracujemy z podświadomością i nie wejdziemy  na chwilę z powrotem w oko tego demona

 obwinia się za to, że się tak czuje, no i wyżywa się na partnerze.....

Wyżywasz się żeby znaleźć ulgę. Nie wiesz co się dzieje, ale dla wypieranych latami emocji złości i strachu prowokacje i kłótnie to idealna przykrywka. Oczywiście kłótnie są zawsze o tematy zastępcze.

 znowu na chwilę czuję się racjonalna, otwarta i pewna siebie....ale do czasu.....jak się spotykam i chce naprawić, znowu czuję lęk...

Żeby naprawić trzeba wiedzieć, gdzie się popsuło
Związek, relacja z partnerem nigdy nie są prawdziwą przyczyną - są tylko odbiciem Twojej relacji z rodzicami (lub 1 z rodziców, albo z dalszym ważnym członkiem rodziny, z którym łączyła Cię najsilniejsza więź), która zakodowała się w podświadomości jako 'wzorcowy obraz miłości' (sposobów jej okazywania i otrzymywania).

Dlatego analizując po rozstaniu zarówno samą relację jak i osobowość partnera widzimy tyle podobieństw z naszą relacją z Rodzicami, albo odbicie ich relacji między sobą (to może być poplątane i połączone) i nie możemy się nadziwić, że jest ich tyle, a przecież obiecaliśmy sobie, że "never ever..wszystko, tylko nie tak jak rodzice". ale podświadomość jest ponad wszelkie obiecanki i pogróżki

 z pewnej siebie spokojnej osoby zamieniam się w jakiegoś paranoika, który zawzięcie wypatruje w tonie głosu, słowie czy geście sygnału aprobaty lub dezaprobaty...

Mylisz pewność siebie z pozorami pewności. Można na potrzebę chwili okazywać spokój, opanowanie, ale prawdziwy stan ducha pokazujesz reakcją na stan kryzysowy.

 problemy atakują ze zdwojoną siłą i jedyne co jestem w stanie zrobić obniżyć swój nastrój...

Nie będziesz czuła takiego przymusu, kiedy uniezależnisz swoje poczucie wartości od opinii innych.
Wtedy brak reakcji w niektórych sytuacjach będzie dla Ciebie czymś naturalnym, zachowasz spokój

 .myślę, że to można wpisać w jakiś schemat, puszczam mimo uszu jakieś drażliwostki, które potem się we mnie kumulują i wylatują całą armią..

Tak jest. Stary jak świat schemat zamiatania problemów pod dywan, bo inaczej wyjdziesz na tą, co "robi z igły widły", wariatkę, szukająca dziury w całym, itp. Znane?
Nauczyliśmy się chować negatywne emocje i je wypierać, dlatego wyskakują z podwójną siłą w nieoczekiwanym momencie.
Jedynym sposobem żeby odzyskać nad nimi "kontrolę" to pozwolić sobie na bieżąco je przeżywać i nie karać się za ich odczuwanie, akceptować każda z nich, ale w tym samym czasie szukać ich prawdziwego źródła.

To nie jesteś sama. Opisałaś m.in. moje dzieciństwo, moje 'usprawiedliwienia' dla partnera, który traktował mnie w ten sam sposób co ojciec (zero empatii, kurtuazyjne zainteresowanie, etc.).
Wiesz kiedy z tego się zaczyna wychodzić? Kiedy wyciągasz te emocje i wspomnienia (relacji z Tatusiem)  krok po kroku na powierzchnie, przestajesz uciekać.
Każdy taki seans w momencie kulminacyjnym to rozrywający ból, porównywalny z rozstaniem - bo to dokładnie to samo odczucie. Trzeba przez to przejść. Potem jest już tylko ulga i szambo przestaje wypływać, bo 'główny zawór' został oczyszczony   

Będzie ok.

 Mezczyzna nawet lepiej jakby dorastał w chłodzie, po męsku, by przechodzic sytuacje kryzysowe.

Taki mężczyzna jest chodzącym Zombie w dorosłym życiu.
Poblokowany emocjonalnie i totalnie nie potrafiący ani swoich emocji nazywać, ani przeżywać. Za to doskonale opanował sztukę ich wypierania.
To idealny kandydat na samobójstwo podczas burzliwego rozstania z powodu "chaosu" emocji, których nie został nauczony przetrawiać.

 gdy trafimy w schemat i go przepracujemy

Co masz tutaj na myśli?

Pewnie, że 'schematów' (wzorców) jest multum, ale na tym Forum z reguły występuje kilka standardowych

 aczkolwiek to przecież takie męskie nie mieć emocji i panować nad każdą sytuacją. Mieć kontrole, władze. Mysle, ze takiemu człowiekowi brakłoby empatii, ale to nie jego problem bo on nie odczuje zbyt mocno. Kobiety w większości do takich sie garną, więc w tym aspekcie to napisałem. Równowaga się przyda do zdrowotności, aczkolwiek lepiej sie nie przejmować niż tak.

Tak, tak jest "łatwiej", bo w ten sposób nie da się z nikim naprawdę zaangażować, ale z drugiej strony to wieczne życie na "pół gwizdka".
Inna sprawa, że od pewnego poziomu świadomości takich dylematów już nie ma, bo potrafisz patrzeć "przez" ludzi i widzieć ich prawdziwe intencje, rozumiesz z czego wynikają, więc albo nie wchodzisz z nimi w głębsze interakcji albo nie bierzesz osobiście, jak wcześniej.

A jeśli już chcesz stworzyć bliższa relację, to zdajesz sobie sprawę, że przyjdzie poczekać na tą właściwą osobę, bo trudno by zaiskrzyło z kimś dla kogo pewne tematy są czarną magią i z przyświecającą w życiu zasada wyuczonej bezradności.

....myślę, że bycie z mężczyzną wychowanym w chłodzie jest o tyle łatwiejsze, że ogólnie przyjmuje się meżczyzn za bardziej zamkniętych, mniej dostępnych emocjonalnie i uczuciowo...takie kobiety są mniej akceptowane...