wiem, że muszę coś z tym zrobić

od jakiegoś czasu borykam się z poważną życiową decyzją, chcę odejść od narzeczonego. wiele razy chciałam, ale po czasie mi przechodziło. wszystkie znaki na niebie wskazują, że powinnam tak zrobić, ale ja zwlekam. dla niego wyprowadziłam się z rodzinnego domu, on zostawił swój, gdzie jego matka nas tyrała i wciągnęła go w ogromne długi. wyciągnęłam go z tego bagna, przestał pić, nawet palić. praktycznie odrzucił dawne życie. żyło nam się dobrze, choć bardzo skromnie, bo ja nie chcę pomocy od rodziców. moi rodzice też się nacierpieli widząc mnie, gdy... ja się z nim kłóciłam odprawiał mi istny terror psychiczny. każdą sytuację potrafił tak zakręcić, bym to ja się czuła winna. w większości takich sytuacji zawsze łamał dane mi słowo i szedł się napić, a wtedy stawał się potworem. nie wiem jak zniosłam te wszystkie obelgi skierowane do mnie i na moją rodzinę. zawsze starałam się go zrozumieć i sama się tłumaczyć miłością do niego. jak jeszcze nie mieszkaliśmy razem to często wyganiał mnie ze swojego domu, a ja zawsze tam wracałam. straciłam honor. do pracy nie poszłam przez rok, ponieważ on pracuje na dwie zmiany, więc jakbym do niego przyjezdzała, wg niego tyle czasu byśmy się nie widzieli. straciłam znajomych, zostali nieliczni. stracilam przyjaciol.
nie mam się komu zwierzyć, bo rodzice są stronniczy. ja wiem, że oni go nie akceptują za to, jak mnie traktował. jestem porzadną dziewczyną, to mój pierwszy związek. kiedyś dusza towarzystwa, uśmiechnięta na codzień, dziś poważna nie mogę się nawet piwa napic, bo sie solidaryzuję z nim, wiem ze on nie ma umiaru. z koleżanką jakąś spotkam się raz na kwartał chyba. dziś pracuję i sie uczę i to daje mi w miare satysfakcję. inaczej spoglądam na tę sytuację. jak narazie wymieniałam same zle strony związku, jest wiele dobrych. zmienił się, nie umawia się z towarzystwem, ktore namawia go na picie, stara sie w pracy, by dostac podwyzke, nie pali, dba o mnie. ale niestety, gdy cos sie nam nie uklada( np teraz musimy sie szybko wyprowadzic z wynajmowanej kawalerki) to wszystko sie odbija na mnie. w tym samym czasie zepsulo nam sie auto, a wczoraj zdechł mój pies, czternastoletni przyjaciel, który był ze mną całe dzieciństwo i poczatek dorosłości... jestem skołowana. wiem, że nie moge w sobie dusić, bo doszło do tego, że zaczęłam się ciąć. psycholog, jak się przełamałam zeby pojsc wciaz patrzyla na zegarek i podsumowala mnie jako dziecko.
kiedys gdy po raz kolejny odmowilam mu slubu ( przez te wlasnie watlpliwosci) wyzwal mnie, zostawil na tydzien. ze stresu strasznie sie rozchorowalam i lezalam ten czas w lozku z goraczka. nawet do mnie nie przyjechal. caly ten czas plakalam. nigdy tego nie zapomne. i zawsze wtedy powtarzal, ze zniszczylam milosc, ze to ja odeszlam, to moja wina i on gorzej cierpi. zawsze. i w koncu ja zawsze ulegalam.
teraz przestalam. patrze trzezwo.
teraz mielismy wiele stresow, zwiazanych z w/w sprawami, gdy dlugo nie moglismy znalezc oferty mieszkania, jak zwykle sie zlamal i zlamal zasade- zapalil. po czym seria krzykow na mnie, ze go nie wspieram tylko utrudniam.
zanim sie zeszlismy, ludzie byli w szoku. znajac jego kibolowską przeszlosc dziwili mi się ze sie z nim zwiazalam. ja nie sluchalam. a juz w pierwsze dni okazywal swoja zazdrosc. sporo by wymieniac, pewno po tym co napisalam mozna sie zdziwic, ze jeszcze jestem w tym zwiazku, ale ja zawsze miekne, poddaje sie gdy on przeprosi mnie lub strasznie tesknie za nim gdy sie nie widzimy. nic mnie wtedy nie pociesza. nie wiem co robic, ale wiem ze cos muszę