Coś ze mną nie tak ?

skąd ja to znam ehh:/

spędza z nimi cały swoj czas, dla mnie ma kilka godzinek tygodniowo
czasem napije się kilka piwek a czasem upija że ledwo chodzi
nie uważam że mam prawo mu czegoś zabraniać ale gdy ma się dziewczynę to uważam nie po to by ją olewać i przypomniać sobie o Niej gdy Oni nie mają czasu i Jemu się nudzi.

Spotyka się z Tobą 3-4 razy w tygodniu. Dla Ciebie, to za mało. Jak często mógłby się spotykać z kolegami, by to nie wywoływało Twej irytacji i pretensji?

Napisałaś, że Cię kocha. I że Cię olewa. Te dwa zdania są ze sobą sprzeczne.

Zastanowiłabym się, będąc na Twoim miejscu, z czego wynika taka potrzeba trzymania chłopaka na smyczy, na krótkiej smyczy. I zajęłabym się rozwiązaniem tego problemu.

Z Twojego opisu wynika, że chcesz go kontrolować, nakazywać, zezwalać. Że chcesz stworzyć związek opiekuńczo-wychowawczy, nie zaś partnerski. Skąd u Ciebie takie matkowanie (czy bycie strażnikiem, wychowawcą) swemu chłopakowi?

Będąc na Twoim miejscu, zajęłabym się swoim sposobem myślenia o związku, o partnerze, o relacjach w związku. Wyraźnie widać, że Twojemu chłopakowi nie podoba się perspektywa związku z drugą matką/wychowawczynią/opiekunką.

Przecież przez jakiś czas będziesz milczała, a później, gdy wszystko podejdzie Ci do gardła, wypłacisz mu z nawiązką. Dlatego też zaproponowałam, byś popracowała nad sobą, znalazła przyczyny (w sobie) takiego swego zachowania.

Odpowiedz na pytanie, czemu chcesz mu narzucać swoje zasady, swój sposób życia? Dlaczego uznajesz, że lepiej od niego wiesz, jak ma żyć, jak się zachowywać? Dlaczego traktujesz go jak mało sprawnego intelektualnie dzieciaczka?

To pomyśl, poszukaj odpowiedzi. Dzięki "nie wiem" nie zmienisz swego postępowania. A to, ze jesteś młoda, nie jest żadnym usprawiedliwieniem. To, że napisałaś, że głupia (bo przecież tak nie uważasz), też nie.

I faktycznie, masz się czego obawiać. Nie znam nikogo, kto na dłuższą metę trwałby w związku z osobą, która nie ufa.

To idź na terapię (są grupy dla Dorosłych Dzieci Alkoholików), a nie oczekuj od swego chłopaka tego, że wynagrodzi Ci braki emocjonalne z dzieciństwa.

Twój chłopak nie jest Twoim terapeutą.

Potrafisz odwrócić kota ogonem.

On, jak sama przyznałaś, ma dla Ciebie czas. Chciałabyś jednak, by codziennie wieczorem, po spotkaniu z kolegami, odmeldowywał się u Ciebie, choć na chwilę.

Przedstawiłam Ci mój punkt widzenia. Potwierdziłaś moje spostrzeżenia.
Co z tym wszystkim zrobisz, zależy wyłącznie od Ciebie. Namawiałabym jednak, byś nie uciekała przed swymi problemami, ale byś stawiła im czoła.

Jeśli chcesz żeby był szczęśliwy to daj mu margines jego prywatności. Nie możesz go ciągle kontrolować. Bo żaden facet tego nie zniesie, a Ty popadniesz w paranoję. Brak zaufania to nie jest dobra podstawa związku. Rozumiem, że to wynika z Twoich poprzednich doświadczeń życiowych, ale trzeba nad tym zapanować.
Chciałabyś z nim być non stop. OK. Rozumiem, ale on zapewne nie. Faceci "działają" trochę inaczej. Kobiecie wystarcza "ten jeden". Faceci potrzebują przestrzeni dla swoich zainteresowań, kumpli etc. Jak go będziesz za bardzo "dusić w swoich ramionach" to jest ryzyko, że tego nie wytrzyma i odejdzie. Ty miej swoją własną przestrzeń i pozwól mieć też jemu.

a ja w sumie trochę rozumiem buba21. Gdyby mój chłopak wolał spędzać cały wolny czas z kumplami niż ze mną, to byłoby mi przykro. Oczywiście wiem że kumple są dla faceta bardzo ważni i sama mojemu nie bronię się z nimi spotykać, czasem wręcz proponuję żeby zamiast ze mną spotkał się z nimi bo już dawno nigdzie razem nie byli ale nie potrafiłabym zaakceptować sytuacji, w której on spędzałby większość czasu z nimi i to tylko ja proponowałabym spotkania za każdym razem.

Buba21 rada dla Ciebie: on mówi że Cię kocha, a mimo to nie proponuje spotkań. Ty też postaraj się nie wychodzić z inicjatywą przez np tydzień. Zobaczysz czy on zaproponuje spotkanie. Jak nie będzie odzywał się cały dzień to nie pisz do niego, zobacz kiedy się odezwie. Wiem że to może być ciężkie dla Ciebie ale w ten sposób zobaczysz jak mu zależy.

Pamiętaj. "Im łańcuch dłuższy tym pies wierniejszy." Każdy musi się kiedyś wyszumieć. Pomyśl, wolisz by robił to teraz czy po ślubie kiedy Ty będziesz siedziała w domu z dziećmi.
Ja na Twoim miejscu zacząłbym go traktować tak samo jak on Ciebie. Jak zechce przyjść to powiedz, że nie masz czasu bo idziesz z koleżankami na imprezę. Kilka takich chwytów i sam zacznie za Tobą latać. A jak nie zacznie to znaczy, że nie jest Ciebie wart.

Jak Buba21 nic nie będzie z tym robić to tak zostanie. Co do zmian po ślubie wcale kobiety nie są lepsze.
Ja radzę przestań go kontrolować i strofować bo póki co nie jest Twoim mężem. Niech wybiera co chce robić. Twoim zadaniem jest postępować tak by wybierał Ciebie a nie kolegów.

Źle mnie zrozumiałaś. Chodzi o sterowanie podażą by zwiększyć popyt a nie stawanie na głowie.

Powiem tyle: kumple to kumple, dziewczyna to dziewczyna. Sama mam koleżanki, ale nie przekładam je nad moim chłopakiem. Znajomi są, ale zaraz może ich nie być. Pożenią się, będę pracować, dzieci wychowywać. Zabraknie czasu na jakiekolwiek spotkania. Natomiast ta druga połowa zawsze zostanie. Jednakże myślę, że nie powinnaś się zadręczać, bo spotykacie się wystarczająco często. Ja spotykam się 2 razy w tygodniu. I tylko w sobotę spędzamy cały dzień ze sobą. I nigdy nie pomyślałam o tym, że mnie zaniedbuje czy coś w tym rodzaju. Natomiast niepokojące wydaje mi się, że potrafi się do Ciebie odzywać przez cały dzień. Powinien chociaż wysłać smsa. Daj mu nauczkę. Nie odzywaj się do niego, nie nalegaj na spotkania. Zrób się obojętna. To życie zweryfikuje czy powinniście ze sobą być czy też nie. Na razie wyluzuj, pokaż, że Ty też potrafisz się dobrze bawić. Idź bez niego na imprezę, jak zadzwoni, nie odbieraj. Skoro Cię to boli, postąp wedle reguły 'jak Kuba Bogu tak Bóg Kubie'.