Miejsce, do którego pragniesz wrócić

Ech- mam takie miejsce.
Odkąd jestem mamą jeździmy z córką do bardziej "cywilizowanych" miejsc niż gdy mamą nie byłam,z wiadomych powodów.I nie ukrywam,że te miejsca też są piękne.
Ale marze by pojechać raz jeszcze na rumuńskie wybrzeże Morza Czarnego- do Vama Veche,Mangalii czy 3-Maja.
Plaże niezbyt ludne,ludzie chodzą w kostiumach lub bez i nikt na to nie zwraca uwagi gdy brzegiem przechadza się para- ona w bikini a on nago.Knajpek na plaży bez liku, z hamakami,leżakami,na których możesz spędzić cała noc słuchając świetnej muzyki,przysypiając lub sącząc drinki lub lokalne piwko. A wszystko w rytm fal uderzających sennie o brzeg...
Jeśli masz fantazję możesz na plaży rozbić namiot i tam przenocować,posiedzieć przy ognisku.A nad ranem czyszczarka do piasku przejedzie cicho i wszystko posprząta.

I co ważne- niewielu Polaków tam dociera:)

Marena, ja również uwielbiam takie podróże sentymentalne. I tak dwa lata temu wróciłam już do Włoch, pojechaliśmy z mężem dokładnie śladem naszej podróży poślubnej sprzed niemal piętnastu lat, kiedy to wsiedliśmy w samochód i pognaliśmy przed siebie, zupełnie nie wiedząc gdzie wylądujemy na nocleg . To była chyba nasza najpiękniejsza, przede wszystkim jednak szalona, podróż.

Czy na Pagu Was również zastanowił (a może i urzekł) ten dziwny dźwięk ,,grzechotek"? Udało Wam się namierzyć co to dokładnie jest?

Gojka, świetne miejsce! Myślę, że ja bym ten namiot tam rozbiła .

Jacht w jednej z zatoczek w Turcji. W okolicach Marmaris. Zacumowalismy i przez caly dzien nie robilismy nic oprocz slodkiego wylegiwania sie na pokladzie. Niebieskosc otaczala nas zewszad przelamana lekko zlotym piaskiem pobliskiej plazy i sloncem... Ta cisza, ta pustka, te pobliskie skaly i jaskinie...Czlowiek czuje sie taki maly w obliczu tych wszystkich cudow...

Byłam kilka razy za granicą, w wielu ciekawych miejscach, a mimo to kiedy zadam sobie pytanie do jakiego miejsca chciałabym wrócić, przed oczami staje mi pewna polska wieś... Spędzałam tam wakacje (chyba 3 razy z rzędu) kiedy miałam jakieś 13-15 lat i do tej pory kiedy myślę o miejscu, w którym czułam się zwyczajnie szczęśliwa, widzę tamte pola, łąki, las, konne przejażdżki, zbieranie siana, przerzucanie zboża, wieczorne ogniska, nocną kąpiel w stawie. Oddałabym wszystko za możliwość spędzenia znów 2 beztroskich tygodni w tamtym miejscu. Jednak wiem, że teraz byłoby już zupełnie inaczej i nie chciałabym zrujnować tych wspomnień

Gdybym miała wymienić jakieś zagraniczne miejsce, z całą pewnością byłby to Egipt - żałuję, że byłam tam jako 6-letnie dziecko, wtedy nic nie rozumiałam i nie umiałam docenić np. zwiedzania wnętrza piramidy Cheopsa

Byłam tam, wróciłam do ,,mojego" miejsca na Pagu . Co prawda sama wyspa Pag nie jest już tym samym miejscem, które pamiętam sprzed tych kilku lat, kiedy to postawiłam tam swoją stopę po raz pierwszy, jakby więcej tam domów i ludzi, ale miasteczko jest równie urzekające. Nie ukrywam też, że kiedy stanęłam na ,,moim" moście, spojrzałam wokół na ten cudny widok, a potem w dół na turkus wody, to serce zabiło mi mocniej i zwyczajnie wzruszyłam się - że marzenia mi się po raz kolejny spełniają i że jestem w miejscu, które stanowi dla mnie swoisty symbol - symbol zmian i nowej ja.

Ludzie są tam bardzo, bardzo życzliwi i pozytywnie nastawieni, co przejawiało się między innymi w tym, że niemal na każdym kroku ktoś zagadał, uśmiechnął się, porozmawiał, kiedy trzeba było pomógł. 

Postanowiłam tym razem naprawdę solidnie naładować akumulatory, więc wyłączyłam komórkę, zapomniałam o lapku i nieźle leniuchowałam, kursując między ciepłym morzem, a ustawionym zwykle pod parasolem leżakiem. Najmilej jednak wspominam te wszystkie wycieczki, wieczorne rajdy po knajpkach i te chwile, kiedy już po zmroku, sącząc miejscowe winko (żeby było wyjątkowo, to nawet szkło zabieraliśmy ze sobą ), leżeliśmy sobie na plaży i gapiliśmy się w gwiazdy. Było tak ciepło, przyjemnie, radośnie, a my po prostu cieszyliśmy się sobą...

Żeby Wam pokazać jak tam pięknie, wklejam kilka zrobionych olinkową łapką fotek:

Edit: Mareno, odkryłam, że ten dźwięk, którego wcześniej nie umiałam określić, a brzmiący jak tysiące cichutkich grzechotek, to... świerszcze. W każdym razie wydawany przez nie odgłos brzmi tam niesamowicie i zupełnie inaczej niż u nas. Kto był, ten wie .

Mery, o tak! Lody są tam przepyszne - kremowe, bardzo wyszukane i... ogroooomne, nie to co u nas gdzie gałka jest gałką i nic ponadto.

Mnie zachwyciło to że były tak bardzo prawdziwe - czy to owocowe, czy z nutellą - na bazie prawdziwych produktów, nie chemii. I faktycznie gałki gigantyczne za 6kun. My jak byliśmy to praktycznie samymi lodami się żywiliśmy:)

Przede wszystkim mój rodzinny dom w Krakowie. To jest miejsce, do którego zawsze wracam z łezką w oku.
Poza tym polska wieś a szczególnie Kielecczyzna.

gdzie chciałabym wrócić? zwiedziłam dużo miejsc i wszystko było piękne, także jednoznacznie nie można tego określić Polskie miejsca np. też są okey i wiem , że na penwo kiedyś do każdego wrócę, choć jeszcze dużo przede mną!