Kima ja dla Niej byłem..?

Poznałem Ją wiele miesięcy temu. Spotkaliśmy się zupełnie przypadkowo w banku. Zostawiłem Jej mój numer telefonu. Napisała do mnie smsa. Spotkaliśmy się. Tak zaczęła się dla mnie jedna z największych i najbardziej zagadkowych miłości i przyjaźni mego życia. Oboje mieliśmy już swoje lata i doświadczenia z poprzednich związków. Ona była po niedawnym rozstaniu ze swoim poprzednim partnerem. Nie dążyliśmy do niczego na siłę. Spotykaliśmy się w kafejkach na długich, pełnych mądrości i inspiracji dyskusjach. Zafascynowaliśmy się sobą w niedługim czasie i zaczęliśmy sobie okazywać bardzo dużo czułości. Zacząłem Jej sugerować, że moglibyśmy stworzyć związek, ale powiedziała mi, że nie jest to nic, do czego pragnęła by dążyć w obecnym czasie. Nasza relacja rozwijała się i zaczęła stawać się coraz piękniejsza i pełniejsza. Niestety, zauważyłem, że na moje prośby o to, by przyjechała do mnie,lub być może zaprosiła mnie do siebie, reaguje wycofaniem. Nie mogłem tego zrozumieć. Zaczęło pomiędzy nami dochodzić do nieporozumień na tym tle. Nie mogłem zrozumieć Jej zachowania, w którym na moje zaproszenie do siebie reagowała uprzejmością i deklarowała wstępnie, że przyjedzie, a następnie odpowiadała mi smsem, że musi przełożyć nasze spotkanie na inny termin. Starałem się nie naciskać myśląc, że nie jest jeszcze gotowa na bliższe spotkania i, że najprawdopodobniej wiąże się to z Jej poprzednimi doświadczeniami. Bolało mnie to, ale starałem się nie być zbyt natarczywy. Od czasu do czasu wspominałem Jej o moich propozycjach, pozostawiając to Jej do przemyślenia.
Niestety, w niedługim czasie wyznała mi, że nie potrafi się przełamać co do mojej osoby i nie wie, czy mamy szansę na bliższą relację niż ta, która jest obecnie. Spotykaliśmy się przez ten cały czas w kafejkach, rozmawialiśmy ze sobą, tuliliśmy do siebie i okazywaliśmy czułość i erotyzm, ale zaczęło mi brakować Jej więcej. W końcu powiedziałem Jej, że musimy przełamać ten impas i powinniśmy zacząć spotykać się u siebie. Zbliżał się Sylwester i sądziłem, że będzie to idealny czas. Uzgadnialiśmy, że spędzimy go ewentualnie u Niej, albo gdzieś na mieście. Kilka dni przed Sylwestrem napisała mi, że chce spędzić go ze swoją siostrą. Poczułem się strasznie. Zadzwoniłem do Niej i powiedziałem, że czuję się okłamany. Powiedziała mi, że nie jest w stanie mi dać z siebie więcej, niż daje i zasugerowała, że możemy pozostać w relacji czysto przyjacielskiej, albo się rozstać. Był to dla mnie szok. Czułem, że Ją kocham. Dała mi tak wiele piękna, czułości, przyjaźni. Nie chciałem Jej tracić. Powiedziałem Jej to wszystko. Usłyszałem, że czuje się zmęczona całą sytuacją i potrzebuje czasu. Byłem wściekły. na siebie i na Nią. Poczułem wtedy po raz pierwszym, że albo jestem jakąś marionetką w Jej rękach, albo prawda jest zupełnie inna. Zacząłem Ją podejrzewać, że jest w Jej życiu ktoś jeszcze i właśnie z tym człowiekiem idzie na Sylwestra. Moje obawy i Jej stanowisko doprowadziły wtedy do naszego rozstania. Tęskniłem za Nią totalnie. Nic nie rozumiałem.
Wydawało mi się, że mieliśmy szansę na piękną relację i z jakiegoś powodu Ona wszystko niszczy. Postanowiłem o Nią walczyć. Po jakimś czasie spotkaliśmy się ponownie. Znowu było pięknie. Wtulaliśmy się w siebie, pieściliśmy, prowadziliśmy długie, pasjonujące dyskusje. Był we mnie już jednak jakiś lęk i poczucie, że dzieje się coś, czego nie potrafię zrozumieć i, że ma Ona jakąś niepokojącą mnie tajemnicę. Czasem, gdy rozmawialiśmy o tym wyrażała zdziwienie i mówiła mi, że szukam jakichś zewnętrznych powodów naszych problemów, jakichś wyimaginowanych osób, z którymi miała by się według mnie spotykać, ale prawda jest dla Niej wciąż ta sama. Powiedziała mi, że nie czuje potrzeby wchodzenia w związek, a ja na Nią czasem naciskam i to Ją krępuje. Był to dla mnie jakiś absurd, bo skala uczuć, jaką wzajemnie sobie okazywaliśmy była niesamowita. Zarówno w sensie słownym, jak i fizycznym. Kochałem się z kilkoma kobietami w moim życiu. Z Nią, poza intymnymi pieszczotami nie nastąpiło to. Miałem na to nadzieję, ale postanowiłem konsekwentnie rozwijać naszą sferę erotyczną i duchową licząc na to, że z czasem do tego dojdzie naturalnie. Gdy jednak myślałem o tym czułem, że żadna spotkana przeze mnie kobieta nigdy nie była tak czuła i wrażliwa, jak Ona. Każdy mój czuły, intymny dotyk sprawiał Jej tak wiele przyjemności. Tak jak i Jej wobec mnie. Czasem nie mogłem znieść mojego napięcia i nawet będąc w kafejce, lub w restauracji pragnąłem Ją dotykać. Niestety, co jakiś czas po prostu uciekała ode mnie. Bywało, że ja, ponad 30 letni mężczyzna płakałem w słuchawkę i prosiłem by została i dała nam szansę. Wracaliśmy do siebie znowu, i znowu było pięknie.
I tak do następnych rozstań i powrotów. Nigdy nie przyjechała do mnie, ani nie zaprosiła mnie do siebie. Nie poznałem Jej rodziny, ani znajomych. Był to tak hermetyczny, dziwny świat pełen tajemnicy i jednocześnie tak niesamowicie piękny.
Kilka miesięcy temu miałem wrażenie, że coś się w Niej zaczęło przełamywać. Zaczęliśmy się spotykać coraz częściej, a nasze spotkania zaczęły być bardziej namiętne i pełne radości. Pomimo to, nawet wówczas śmiejąc się i bawiąc ze mną radośnie potrafiła nagle mi powiedzieć, "powinieneś mnie zostawić i znaleźć kogoś innego..". Nazywałem Ją czasem pieszczotliwie "Kaczuszką" i mówiłem wtedy, tak kocham Twój dziobek, jak mam Cię zostawić..? Śmiała się i miałem nadzieję, że jedynie testuje w ten sposób siłę moich uczuć. Niedawno wyznała mi po moim smsie, że mnie kocha. Po tym nagle zaczęła następować z Jej strony jakaś dziwna cisza. Wcześniej wysyłaliśmy sobie miłe smsy na dobranoc i na dzień dobry. Miły szczegół. Nagle przestała je do mnie wysyłać, a na moje albo nie odpowiadała, albo robiła to z wielkim opóźnieniem. Zbliżało się otwarcie Euro i Orange Fest Festival. Wiedziałem, że już wcześniej wspominała, że chciała by na te wydarzenie pójść. W jednym z smsów wyznała mi, że będzie to świętować hucznie, i z kimś. W tym czasie przebywać miała u Niej rodzina i myślałem, że właśnie z nimi chce spędzić ten czas. Zapytałem Ją o to, ale odpisała mi radośnie, że nie z rodzicami. Wpadłem w zazdrość. Przełknąłem ją, bo i tak mieliśmy się spotkać następnego dnia. Z samego rana w następnym dniu napisała mi jednak, że prosi mnie o przełożenie spotkania na inny termin. Poczułem, że chce iść na Orange Festiwal, ale nie ze mną. Wytrąciło mnie to z równowagi. Nie widziałem Jej przez długi czas, a Jej dziwne zachowanie wzbudziło moje obawy.
Zapytałem Ją wtedy, z kim tam idzie, ale nie odpowiedziała mi. Popełniłem wtedy sporo błędów. Wysłałem wiele smsów z pytaniami, co się z Nią dzieje i czy coś złego dzieje się w naszej relacji i w końcu, czy jest oprócz mnie ktoś jeszcze.
Dostałem chłodnego smsa, że porozmawiamy o tym w tygodniu. Przez kolejne dni nie otrzymywałem od Niej niemal żadnych smsów, a jeśli już były, to bardzo lakoniczne i bez uczuć. W końcu na moje pytanie o spotkanie w tygodniu odpisała mi, że nie chce kontynuować naszej relacji, i nie widzi sensu spotkania. Poczułem, że Ją tracę i nic już nie mogę zrobić. Nic nie rozumiałem. Poprosiłem Ją jednak o spotkanie twarzą w twarz i o to, by mi to powiedziała. Na spotkaniu była wyciszona, pełna dystansu do mnie. Nie błagałem Jej o zostanie ze mną. Powiedziałem tylko, że jest to okrutne, że tak bliscy sobie ludzie rozstają się tak bez sensu. Powiedziała mi, że jeszcze znajdę kogoś, kogo będę kochać. Wtuliliśmy się w siebie ostatni raz, bardzo czule. W Jej dotyku była tak wielka czułość i wiedziałem, że walczy z samą sobą. Wychodząc z kafejki spotkałem przy stoliku jej siostrę siedzącą z koleżanką. To było dla mnie zaskoczeniem. Chciałem ją poznać wielokrotnie i dopiero teraz, w takich okolicznościach. Nie mogłem uwierzyć, że to jakiś przypadek. Zacząłem się zastanawiać, czy byłem elementem jakiejś dziwnej, niezrozumiałej dla mnie gry, czy dostaję już sam jakiejś paranoi. Pożegnałem się z moją Kochaną w nadziei, że jeszcze Ją zobaczę, że jest potrzebny czas, ale Ją zobaczę, i będzie dobrze. Powiedziała mi to samo. Od tego czasu milczy jak kamień.. Nie odpowiada na żadne moje smsy. Tak, jakbym nigdy nie istniał w Jej życiu, albo jakbym nic dla Niej nie znaczył. Opowiadałem tą historię mojemu dobremu koledze. Powiedział mi, że byłem ślepy i dałem się totalnie zmanipulować.
Inni moi znajomi powiedzieli mi, że to nigdy nie miało szans. Tak bardzo Ją kochałem. Była mi Kimś tak duchowo i fizycznie bliskim. Wciąż Ją kocham. Czy Ona kiedykolwiek kochała mnie..? Jakie tajemnice skrywało Jej życie, że w tak niezrozumiały sposób mnie traktowała. Mówiłem Jej kiedyś, nawet zwykłego kolegę i koleżankę mogłabyś zaprosić do siebie i przedstawić swoim bliskim, a mnie..? Swojego bliskiego przyjaciela..? Kima ja dla Niej byłem..?