"W zamknieciu"

Nie będe owijać w bawelne i wymyslac poczatku wiec napisze jak leci .
Przeprowadzilam sie z narzeczonym do jego miasta (300km od mojego) po urodzeniu dziecka .
Dwa dni byly jeszcze OK , ale potem to zaczela miec dola .
Siedzialam w czterech scianach , nawe jak wyszlam na spacer , lub na podworko to nie mialam do kogo geby otworzyc ! Z tesciowa nie mam o czym rozmawiac , jego siostry sie do mnie praktycznie nie odzywaja , jedyne slowa to "Czesc" . Dni ktore ma wolne od pracy spedza ze swoja rodzina , nie zabiera mnie tak jak kiedys do restauracji np , chociaz moim zdaniem , to ze mamy dziecko , to zaden problem . Nie mialam komu wylac te swoje zale , wiec mowilam swojej mamie (zblizylysmy sie do siebie ) . W rozmowie z nim powiedzialam mu , ze chcialabym gdzies wychodzic (nawet z synkiem) , a on , ze mozemy wyjsc na spacer , a ja mam dosc tej wsi! Kilka dni przed ta rozmowa powiedzialam mu , ze jestem samotna a on na to , ze przeciez moge porozmawiaj z jego ciotkami ! Ja tu sie po prostu dusze , mam dosc

Powiedzial , ze sobie wszystko przemysli , a mi juz trudno w to wierzyc ;(