Czy emaile i kilka spotkań to już zdrada?

Wszystko zaczyna się od głowy

ZAUROCZENIE bo o jakiej tu miłości mówimy ?

zapewne gdyby jej i jego życie było mniej skomplikowane mówię tutaj o dzieciach

jej facecie itd poszliby dalej.

Ciekaw jestem co by się stało jakbyś nic nie mówiła ? Chłop się przestraszył

przestało być wszystko różowe.Sprawa się skomplikowała.A nikt tego nie lubi.

Smutne to co piszesz, ale życiowe niestety. Wiesz, myślę, że dobrze wyczuł, że skoro dałaś szansę to dasz i kolejną, więc nawet jak się znów dowiesz to jakoś z czasem sytuacja się uspokoi. Tak to już jest z tymi zdradami (czyta się o tym wszędzie), że jak zrobi ktoś raz, zrobi i drugi. Nie chcę Cię dołować, ale jakoś nie chce mi się wierzyć, że skoro pisali do siebie tak czułe e-maile, to poprzestali tylko na nich, tym bardziej, że pracowali razem, więc sposobności do kontaktu były pewnie. Wiesz musisz sama zdecydować co dalej, są kobiety, które dają miliony szans i tak sobie żyją i żyją. Mówią, że jak coś się dzieje w związku, to zawsze winne są dwie strony, ok, jestem w stanie się z tym zgodzić, tylko proszę Cię, nie obwiniaj teraz siebie, kiedy i tak jesteś w rozsypce. Piszesz, że on Ci zarzuca w domu Twoją złość i wściekłość i to niby dlatego to zrobił....fajne wytłumaczenie, tylko trochę winy nie współmierne....Pozdrawiam i napisz jak się sprawy mają.

Nie wiem, nie wiem i trzymam się tego jak zbawiennej poręczy...
Muszę działać rozważnie. Mamy malutkie dziecko. Wrzuciłam siebie w rodzaj "kwarantanny". Życie normalne to jedno, to co zrobił, wyjęte, wybebeszone gdzieś z boku mojej głowy. Zaczęłam walczyć o siebie, założyłam firmę, jednak jak to w życiu, zanim zacznę zarabiać trochę potrwa. To się teraz liczy. Nade wszystko uniezależnić się finansowo. Każdy inny krok powodowałby teraz zbędne perturbacje dla dziecka, obciążanie innych, jeszcze większe kłopoty.

Założyłam, że będzie to jeszcze ciągnął. Ona przecież wróciła z zagranicy, nie sądzę, że wystarczy jej pożegnalny email. Na 100% spotkają się. Na 100% ona się uśmiechnie, on ulegnie, jeszcze tylko troszkę, jeszcze tylko chwilę, jeszcze tylko parę maili...

Cóż jego wybór, już teraz wie co straci. Rozmawialiśmy znów wczoraj, okazało się, że on nie myślał kompletnie o konsekwencjach, nie zastanawiał się nad tym co robi i co się stanie jak się dowiem. K....a, nie myślał!
Zapytałam wobec tego o czym myślał, jak perfidnie układali sobie ciąg dalszy czyli nowy email, synchronizację telefonów...Zapytałam czy ma świadomość tego jak podle wykorzystał mnie i moje uczucia, ja mu zawierzyłam a on ustalił, że będą pisali na nowego maila i ona nie przyśle smsa po 18... Aż mnie telepie jak to piszę.

Ona jest starsza od J o 10 lat! Jej facet jest z kolei starszy od niej dość dużo, dla niej to na pewno atrakcja zachwyt młodego mężczyzny, nowa krew, świeżość...poza tym, tak jak już pisałam połączyła ich praca. Ona stała się dla J guru. Mam wrażenie, że zaplątał się jeszcze w to -w pewnym momencie zaczął poruszać się w biznesie po nieznanym terenie - ona wszystko wiedziała, jak zrobić, co napisać, co powiedzieć. Doszło do tego, że zaczęła uczestniczyć we wszystkich jego większych projektach biznesowych!
Sprawdzała mu każdą umowę (wiem to, widziałam jak przechodziły maile do jej wiadomości, okraszone odpowiednim kłamstwem dla mnie), radziła mu jak postąpić. Manipulowała - sprzedała mu np wiadomość, że ktoś chce go wyrolować z tej najważniejszej transakcji -sugerując, że naraża się mówiąc mu to... a on naiwny uwierzył. W końcu zauważył sam, że ona za bardzo interesuje się tym co on robi, jakby szukała zaczepienia, pomysłu na życie a on je ma. Przestał jej mówić o niektórych rzeczach, teraz przekonuje mnie: "o tym nie wie, o tym też!"
Widzę go teraz zupełnie od innej strony. Był dla mnie wszystkim, był naj... a okazuje się, że jest niedojrzałym chłopcem, który wolał pójść na łatwiznę i "zrobić sobie dobrze" niż walczyć o to co miał w domu, chłopcem, który nie dojrzał do rodziny, do dziecka, do robienia takich interesów jakie zaczął robić. Przecież on ma 30 lat na litość boską!!!
Chłopcem, który jest tak bezmyślny, że nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji i wagi własnych kłamstw...
O Boże, czas chyba dla niego aby nauczył się, że za wszystko ponosi się konsekwencje.

Dziękuję za to forum. Ratuje mnie to pisanie. Pozwala układać myśli. Pozwala zrozumieć co się stało.
Na dzień dzisiejszy wiem jedno. Liczę się tylko ja i synek. Muszę się wzmocnić, muszę stać się niezależna nade wszystko. Siłę mam, żeby tylko starczyło cierpliwości.
Czy go kocham? Kocham. Jeszcze. Z dnia na dzień jednak, z minuty na minutę, z każdym uświadomieniem sobie tego co się stało na prawdę - mam do niego coraz mniej szacunku. Jakby nie było między nami  - poddał się, postawił mnie i dziecko na szali potrzeby własnego zadowolenia. Nie walczył, nie rozmawiał ze mną. Nie chciał tego. Poszedł do niej. To nie tak miało być. Mi też było bardzo źle.
Nie miałam z kim rozmawiać, nie było go. Miałam siedzieć i nic nie mówić, przecież to on pracuje i nas utrzymuje. Miałam po prostu być jak roślina. Jednak ja nie poszukałam sobie odskoczni emocjonalnej w innym mężczyźnie. Nawet mi to przez myśl nie przeszło. On tak.
No nic. Trzeba to sobie poukładać. Powoli, rozważnie. Boże, daj mi siłę!

Problem tkwi w tym że on się zauroczył i nie może z tym skończyć, bo przebaczasz i przebaczasz..., ciągle mają ze sobą jakiś kontakt, pogubił się i o niej myśli non top. Musisz mu postawić ultimatum i zagrozić rozwodem ale tak na poważnie. Może się otrząśnie, może..... Musi w końcu wybrać albo ona albo nadal rodzina którą jeszcze ma. Nie chce tracić rodziny ale ktoś mu w głowie zamieszał, a nawet jeśli nie doszło do zdrady fizycznej- to pisanie korespondencji też jest zdradą- tego typu pisanie jak on pisze. Musisz się usamodzielnić finansowo bo nie wiadomo jak to się skończy.

poranna jeśli Wam obojgu zalezy....to warto skorzystać z pomocy specjalisty.

Dziękuję dor57 .
Nie wiem czy to rozsądek. Pewnie też, ale najwięcej w tym wszystkim jest chęci ratowania samej siebie. Nie chcę być "wiecznie wybaczającą żoną" tylko dla tego, że sama nie utrzymam siebie i dziecka. Nigdy nie sobie tego nie zafunduję. Wiem też, że na dzień dzisiejszy nie potrafię mu wybaczyć tego, że oszukiwał mnie z totalną premedytacją. Masz rację, że dla nich (pewnie nie dla wszystkich) rodzina jest do "posiadania", żona do posiadania statusu "żona" a całą resztę mają w poważaniu. Wszystko inne można kupić a jak jest źle, to zawsze napatoczy się jakaś biedna, opuszczona emocjonalnie przez męża czy partnera, która przygarnie, utuli, pocieszy. Najważniejsze to być dla kogoś Bogiem. Dla żony ciągle się nie da, przecież ona za dużo wymaga, egzekwuje, nie płonie z zachwytu jak on wraca z pracy tylko ma pretensje. Tak głupie i banalne, że pudła, że nie pomaga, że ciągle musi sama. I jak on ma to porównywać do choćby krótkich spotkanek, wpatrzonych z zachwytem oczu, dreszczyka emocji.

W mojej sytuacji nie rozumiem tylko jednego. Było jak było, wiem, znalazła się ona, manipulowała, manipuluje, nie istotne, uważam, że on też ma mózg i wolną wolę. Chciał w to wejść, ok, zrobił to. Znam go jak zły szeląg, wiem co mu imponuje, wiem co go zachwyciło w niej na początku - znajomość tego co robi (nota bene blisko związane z jego działalnością), szerokie jej kontakty. Wiem, że postanowił to wykorzystać, jest kontaktowy, szybko skraca dystans, wiem. To nigdy nie było problemem, bo wiedziałam, że się kochamy, jesteśmy blisko. Ja tylko nie zauważyłam tak na prawdę kiedy upłynął ten czas, że to tak było długo, kiedy oddaliliśmy się od siebie. Zaczęliśmy żyć osobno. Ona trafiła w tą pustkę. I nie chcę go usprawiedliwiać. Układam to sobie, żeby zrozumieć. Tylko dlaczego nie skończył tego w styczniu, kiedy po raz pierwszy to odkryłam?? Tego nie jestem w stanie zrozumieć. Przecież wola zakończenia tego wyszła od niego. To on prosił o szansę. Pytany odpowiada, że 1. Nie wierzył, że między nami się poprawi (czyli słodka alternatywa - perfidne),
2. Chciał dokończyć kilka spraw a bał się, że ona mu to utrudni (wygodne i perfidne).
Twierdzi, że się bawił, był przekonany, że się pobawi i to zostawi a ja się nie dowiem. Więc dlaczego tego nie zakończył???

Nie chciał oddać zabaweczki przymuszony? Zauroczył się?? A ona?? Nią też się pobawił??
Jeżeli się zauroczył  - to szybko wyjdzie. Wiem kiedy kłamie, kwestia znalezienia nowego maila. Zbieram dowody. Większość maili zdołał usunąć jednak jeżeli będzie to ciągnął, popełni błąd jak każdy kłamca a ja to wykorzystam. Doprowadzę do rozwodu z orzeczeniem o winie. Jego winie. Na razie mam inny cel  - niezależność. Wyłazi ze mnie Dr Jekyll i Mr Hyde. Ja zraniona to jedno, walcząca o siebie to drugie. Nie wiem na co on teraz liczy z mojej strony, dba, adoruje, zajmuje się dzieckiem, inny człowiek! gdy go pytam jak to sobie wyobraża, mówi, że wie, że będzie ciężko ale on będzie czekał, bo kocha i wie jaką głupotę zrobił.
Nieważne. Jakkolwiek by to tłumaczyć, postawił na szali mnie i dziecko. Z premedytacją. Nie jestem w stanie tego pojąć i to boli najbardziej.

Witaj Poranna   
Jesteś młodą osobą/mężatką, a tak szybko doświadczyłaś oziębłości w małżeństwie.
Twój mąż na szale życia rodzinnego położył z drugiej strony rozwój swojej kariery zawodowej. A że pomaga mu w tym kobieta, to przeważyło w tą drugą stronę (nawet wagowo).

Dobrze, że nie działasz w afekcie. Podchodzisz bardzo rozważnie do zdarzeń w jakich się znalazłaś. Tak jak postanowiłaś - najważniejsze, to zapewnić sobie i dziecku byt materialny - niezależność finansową od męża.

On gra i Ty też. Musisz okazać się lepszym reżyserem i aktorką.
Pytanie jak długo tak wytrzymasz? W tym napięciu, stresie, podejrzeniach.
Ale ważne, że służy to obranemu przez Ciebie celowi.

Pozdrawiam Cię serdecznie. 

no ja ci nie doradze akurat, bo nie wiem, ale trzymam kciuki miłego dnia.

Proszę potrzebuję porady nie wiem co o tym myśleć.
Jestem mężatką z kilkunastoletnim stażem. Mymy dwójkę dzieci. Nastolatka i kilkulatka. Ostatnie lata to głównie dzieci i dom, wydaje mi się że oodaliliśmy się z mężem. Mój mąż dojeżdża do pracy pociągiem. Jakiś czas temu wspominał mi że poznał dziewczynę, bardzo fajną, na pozimie, oczytaną. Na początku puściłam to mimo, ale kiedy przez przypadek zobaczyłam kilka sms - ów od niej coś mi nie pasuje. Nie wiem czy powinnam się tym przejmować i denerwować, nie wiem co mam robić i jak się zachowywać. Niby nic, głupie sms - y typu co porabiasz, jak ci mija dzięń co słychać, a jeszcze codzienne spotkania w pociągu i umawianie się o której pojadą.
Dziewczyna jest 10 lat młodsza ode mnie, jest panną nie ma nikogo  wydaje się że on jest nią zafascynowany Denerwuje mnie to że on tak lubi z nią rozmawiać a womu siada przed komputerem Uważa że przesadzam i że to przecież nic takiego że to jest jego koleżanka, ale ja nie lubię kiedy oa do niego smsuje. Ostatnio nawet umówili się na wcześnijszy pociąg żeby przed pracą pojechac do banku po jakieś kolekcjonerskie monety, bo ONA też się tym interesuja , a ja przecież nie . Cała ta sytuacja przypomina mi sytuację Porannej nie widziałam jednak jego maili. Co o tym myśleć cz ona może być zagrożeniem dla mojego związku?

Dla mnie to zdrada. Ja też uwierzyłam gdy mówił ze to tylko smsy. A potem okazało się ze wszyscy wiedzieli tylko nie ja. Do teraz mi wmawia ze on mnie nigdy nie zdradził. Zrobisz jak zechcesz ja pomimo tego ze nie jesteśmy ze sobą już rok czuje się zraniona.kochałam go ponad wszystko ale jak widać to było dla niego za mało:-(trzymam jednak kciuki żeby Tobie się udało:-)

myslę z perpektywy kobiety zdradzonej. nie miałam takiej szansy jak ty, aby dowiedzieć się czegoś więcej, spodziewać się czegoś, bać się.
ty czujesz zagrożenie.
I masz do tego pełne prawo
i ja dzisiaj, z perpektywy moich doświadczeń, powiedziałabym mojemu męzowi, w podobnej sytuacji, jak twoja

czuje się zagrożona twoimi relacjami z koleżanką z pociągu. nie znam jej i nie wiem, jakie ma plany. I chcę powiedzieć ci, co dla mnie byłoby zdradą i na co się nigdy nie zgodzę. chcę, żebyś wiedział jakie są moje warunki zycia w związku. i możesz je przyjąć, albo i nie. Ale pod takimi warunkami jesteś gotowa w związku być:
1. nie zgadzam się na żadne relacje emocjonalne - żadne wyznania, zwierzenia, uczucia
nie zgadzam si,ę na żadne relacje fizyczne i intymne.
masz swój rozum, kjesteśmy rodziną, wierzę, że wiesz co robisz i nie obudzisz się za chwilę w podwójnym związku, kłamiący i oszukujący swoją rodzinę. Chcę, żebyś zdawał sobie sprawę z konsekwencji swoich czynów. Ty jesteś samodzielnym, mądrym człowiekiem. Nie kontroluję cię i sam decydujesz o tym, co robisz i co zrobisz. I chce tylko, żebyś pamiętał i ROZUMIAł, że każde twoje działanie niesie okreslone konsekwencje.
jesli to co powiedziałam, nie ma wobec ciebie zastosowania i czujesz się urazony, że mówię o takich oczywistościach, to z radością cię przepraszam.
Ale z doświadczenia mojej koleżanki wiem, że czasami sprawy, które dla nas są oczywiste, nie są oczywiste dla drugiej strony.

Dzięki End_Aluzja za Twoją mądrość.

Witaj PORANNA....

Kolejne brawa za Twoją zaradność.....doprawdy nie rozumiem Twojego męża,który mając tak rozsądną żonę "włazi" w związki (nie ważne jakie) z inną kobietą.
Co do pracy w sklepie......Ja jeszcze do niedawna pracowałam w salonie sukien ślubnych.Miałam określoną podstawę na cały etat chociaż formalnie byłam zatrudniona na 1/2 etatu (druga połowa była "wypłacana spod lady":)) a do tego dostawałam prowizję, inną od sprzedaży sukni ,inną od dodatków.
W sumie pensja wystarczała mi na "życie bez pożyczek":)....niestety kiedy 1,5 roku temu znacznie zmalał "ruch w interesie" to została mi tylko goła pensja i do tego wypłacana "na raty" a w perspektywie zmiany polegające na zmniejszeniu podstawy itp.
Zrezygnowałam,zmieniłam całkowicie branżę i tak jak i Ty próbuję dodatkowo internetowej sprzedaży woalek,które sama wykonuję.
Tak czy inaczej nie możesz podjąć pracy bez podpisania umowy.....potrzebne Ci będzie przecież ubezpieczenie zdrowotne i niestety również lata pracy do tej "nieszczęsnej" emerytury.

A to,ze ten facet,który Ci zaproponował pracę akurat "teraz" to nie przypadek ......pamiętaj,że wszystko ma swój sens i czas.Po prostu los Ci sprzyja (chociaż pewnie brzmi to dziwnie).:):):)

Witaj dor57,

Taak, mój mąż...
Zawsze byłam bardzo zaradna, miałam swój mały biznes, załamał się jednak jak wiele innych w 2008 gdy przyszedł kryzys. To mnie ścięło z nóg. Miałam mnóstwo problemów, długów itp. Mąż (wtedy jeszcze nie mąż) bardzo mi pomagał. Poszłam do pracy na etat, żeby się pozbierać i zaczęły się problemy. Ja zawsze podchodziłam do rzeczy ambitnie pt:"mnie się uda". Jednak czasami okazuje się, że nie warto. Tak było z pracą właśnie. Chciałam się wybić, chciałam pracować dobrze i być za to docenianą. Jednak jak to na etacie, ciężko, koledzy nie pomagają tylko utrudniają, ja po prowadzeniu własnej firmy miałam inne podejście, mnóstwo pomysłów itp, jednak okazało się  niedobre.
Chyba się mnie po prostu bali. Nieistotne, ważne, że po 1,5 roku mąż zaczął się wkurzać, że jeszcze tam siedzę, że mało zarabiam a haruję itp. Nie rozumiał tego, że górę wzięła ambicja "właśnie im pokażę". Poddałam się po 3 latach, znalazłam inną pracę, potem jeszcze jedną jednak wszędzie byłam nie na miejscu. Gdzieś tak czułam w środku. Nie rozumiałam też męża, który ciągle miał do mnie jakieś pretensje, że marnuję czas, powinnam robić coś innego, gdzie moja ambicja...nie rozumiał, że po zamknięciu firmy długo bałam się robić coś sama. Przerzuciłam ambicję właśnie na najlepszą pracę na etacie. Potem ciąża - siedziałam w domu, bo bardzo źle się czułam. Tu zaczęła się jazda - chciał żebym w tym czasie zaczęła coś rozkręcać, że skoro mam czas i siedzę w domu....no nic. To długa historia, w każdym razie tu zaczęły się nasze problemy. Rozjazd. Niezrozumienie itp. Dodam, że sytuację finansową mieliśmy dobrą. Tylko, że jak to w interesach raz jest dobrze a raz źle. I tego bał się on. Bał się, że jemu się powinie noga i będzie problem, bo ja nie będę w stanie nas utrzymać (kredyt mieszkaniowy, opłaty, życie, do tego doszło potem dziecko itp.) Truł, truł ale nie umiał się wyrazić. Ja odbierałam to wszystko jako jakiś totalny brak zrozumienia a on jako moje lenistwo. Druga sprawa, że kompletnie nie miałam pomysłu na siebie, nie byłam w stanie wpaść na to co mogę, co chcę robić. Teraz wiem, że za długo "pieściłam się ze sobą", za długo na nim polegałam. Gdybym ogarnęła się szybciej, teraz byłoby mi prościej. W jego oczach nie wiedzieć czemu stałam się "kurą domową". Miałam to gdzieś, bo znam siebie i wiedziałam, że przyjdzie na mnie czas. Nie przypuszczałam tylko, że w takich okolicznościach....
Problem jak się okazało tu między innymi był pogrzebany.
Ja mam bardzo dobre wyczucie wielu rzeczy, intuicję. Kiedy on pytał mnie co zrobić w interesach mówiłam mu co i jak. Nie umiem zawsze tylko tego dobrze uzasadnić. Po prostu wiem. On oczywiście robił inaczej, potem wychodziło na moje i latałam za nim kracząc: "a nie mówiłam???" Nigdy też nie powiedział mi, że jestem mądra, bo potrafię mu tak doradzić. Bolało. Pewnie dlatego latałam i krakałam...
Okazało się, że on przy mnie czuł się jak głupek. Właśnie dlatego, że moje rady się sprawdzały.Nie mówił nic, nie chwalił, bo czuł się jak kretyn, gorszy, że to nie on ma wyczucie... Ja z kolei zrobiłam się zazdrosna o jego sukcesy. On  - firma, spotkania, transakcje etc, ja szmata, odkurzacz, pieluchy, zupki....więc wyżywałam się na nim za to, byłam non stop wściekła. Denerwował mnie, że jeszcze nie wrócił a jak wrócił to też mnie denerwował. Zaczął wracać coraz później a potem poznał ją. Powiedziała mu, że jest taki mądry, przy niej poczuł się guru i popłynął...Jednak inna sprawa, że nie mogłam na niego liczyć w prozaicznych problemach, bo ON MA FIRMĘ, PRACUJE I NAS UTRZYMUJE. JAK MI SIĘ NIE PODOBA MOGĘ WRÓCIĆ DO PRACY A ON ZOSTANIE Z DZIECKIEM - tak mi kiedyś powiedział jak gadałam coś na temat tego, że nie mogę się doprosić, żeby okna umył w sobotę. Ja wiem gdzie były moje błędy. Wiem. Jednak to go nie usprawiedliwia w temacie tego co zrobił. Tu wystarczyłaby solidna praca nad związkiem. Wolał iść w bok.
Mam teraz takie momenty, że jak mi się to przypomni, to mam wrażenie, że to mara senna, że to nie przytrafiło się mi....

Szczerze mówiąc, nie radzę sobie ze sobą. Ciągle o tym myślę. Ciągle to nie mieści mi się w głowie. Czuję złość, że mi się to przydarzyło. Czuję wściekłość, że on rozwalił mi życie. Zamienił je w piekło. Moje piekło. Piekło mojej głowy. Tych myśli, co robić, jak robić. Wiem, że mam cel. Chciałabym zamienić myślenie o TYM na myślenie o celu jednak non stop to wraca. Właściwie jest cały czas. Analizuję, ciągle analizuję. Jak, kiedy, po co dlaczego. Nie umiem odgonić tych myśli, nie umiem ich wyrzucić. Mam wrażenie, że mam na sobie piętno. Taką szkarłatną literę. Na przemian płaczę, wściekam się, denerwuję. Przeraża mnie myśl, że będę musiała być sama, że życie w pojedynkę, że mały dzidziuś, że zawsze będę miała z nim jakiś kontakt, bo dziecko. Sama - że będę sama. Z każdym bólem, z każdą radością. Z młotkiem w ręce i z łyżką do zupy. Z zepsutą pralką i bólem głowy.
Dlaczego????
To tego tak na prawdę się boję. To strach przed tym każe mi gdzieś tam z tyłu głowy utrzymywać jakąś idiotyczną nadzieję, że to da się naprawić. A potem znowu TO. Jak to można naprawić?? Te myśli, że pewnie już rozmawiali, że na bank mnie dalej oszukuje. Ze nie chcę być oszukiwana. Jeżeli nie chcę  - musimy się rozstać. Wtedy zostanę sama i tak w kółko.
Nie pociesza mnie myśl, że właściwie to byłam sama, nawet z zepsutą pralką. Nie pociesza mnie myśl, że jego słowa to kłamstwo. Jest kłamcą i oszukał mnie z premedytacją. Tkwię w tym, że TO się stało. Boże, czy to kiedyś przechodzi?
Przecież już zawsze będę musiała z tym żyć. Sama czy nie. Czy kiedyś jest lżej o tym myśleć???

Witajcie...

za dwa dni minie miesiąc od mojego fatalnego odkrycia...
Szybko czas leci...z dobrych wieści, strona internetowa sklepu czeka na nasze dalsze ruchy, wszystko rozkręca się powoli. Mam nadzieję, że będzie dobrze.
Tak poza tym bez zmian. On się stara. Nawet z pracy zaczął wcześniej wracać, już jakoś nie musi siedzieć do dwudziestej, jakoś nie ma spotkań po 18-tej... Jest czuły, miły, taki jak był zanim zaczęło dziać się źle. Widzę to wszystko, ale...nie wierzę, nie ufam.
Są takie momenty, że zapominam o "tym". Kiedy znowu sobie przypomnę, to mam wrażenie, że ktoś sztyletem przecina mnie na połowę.
Chorobliwie doszukuję się dowodów, że on dalej ma z nią kontakt. Każdy nieodebrany przez niego telefon - fala wątpliwości. Siedzi w domu w internecie - na pewno zaraz napisze maila. To jest chore ale nie umiem się tego pozbyć. Choć przecież wiem, że jak będzie chciał to zrobić to zrobi. Już raz perfidnie "synchronizował" się z nią za moimi plecami... Ułożyłam sobie w głowie plan działania. Staram się go trzymać. Właściwie to się go trzymam dokładnie. Jest tylko jeden problem - czas. Mój plan, tak jak wszystko wymaga czasu. Wiem o tym ale...cyk,cyk,cyk - minuta po minucie, godzina po godzinie - mieli się to wszystko w mojej głowie, nie zważając na to, że wszyscy potrzebujemy czasu.
Mam wrażenie, że gdzieś głęboko w głowie na dnie przekreśliłam już szczęśliwy happy end we dwójkę. Nie będę u miała mu wybaczyć - to wiem na pewno, nie będę umiała z nim żyć z tego powodu - tak mi się wydaje. On stara się dużo ze mną rozmawiać na ten temat. Odpowiada na każde moje pytanie, opowiada o wszystkim o co zapytam, chyba nigdy przedtem nie rozmawialiśmy aż tyle o nas, o tym co myślimy, co czujemy. Wie, że nie mam do niego zaufania. Wie, że jestem wściekła, załamana itp. Też twierdzi, że to kwestia czasu.
Nienawidzę go i kocham jednocześnie. Nienawidzę za to, że tak rozwalił nam świat, za to, że teraz się stara chyba też. Cały czas szukam na niego czegoś - chyba po prostu założyłam, że to nie wyjdzie i czekam na rychły koniec...

No nic, może jutro będzie lepiej...