Nadopiekuńcza teściowa- puściły mi nerwy.

A może by tak wyluzować, co? Teściowa jak teściowa, gada i będzie gadać, a Ty zamiast się nad tym zastanawiać to wpuszczaj jednym uchem, a wypuszczaj drugim. Grzeczne, ale dosadne zwracanie uwagi nie boli, a pokazuje, że masz własne, silne zdanie. Ale nie rób awantur, bo nie wytrzymujesz. Staraj się zapobiegać niż leczyć.
Dobrze, że przyspieszacie budowę domu, to nigdy nie zaszkodzi tylko żeby to nie odbiło się na jakości budynku.

Mój chłopak mieszka z mamą. Jakiś roku temu wybudował dom w który włożył sporo czasu i pracy i pracy tej nadal wymaga. Dom ten jest podzielony na trzy części. W jednej mieszka wujek z rodziną, w drugiej dziadkowie a w trzeciej mój facet z mamą. Taty nie ma, odszedł do innej. Mam mieszkanie 30 km od nich ale właściwie codziennie "dojeżdżam". Mój chłopak nie może/nie che przyjeżdżać częściej ponieważ prowadzi firmę a do tego mam wrażenie w domu pełni rolę syna/ ojca/wnuczka. Wydawało mi się, że to taki chwilowy układ i że na pewno po moich studiach coś się zmieni. Mój chłopak długo unikał tematu, mówił tylko: "Nie wyobrażam sobie żebym zostawił mamę, ona sama sobie nie poradzi". Dawałam mu czas. Myślałam, że jego mama może w końcu coś zaproponuje. W końcu postawiłam sytuację na ostrzu noża i powiedziałam, że skoro on nie wyobraża sobie wyprowadzenia od mamy to ja nie wyobrażam sobie naszej wspólnej przyszłości. Zadziałało tak, że w końcu zaczął traktować sprawę poważnie. Jemu się wydawało do tej pory, że to normalne, że miałabym zamieszkać z nimi. Pomijając fakt, że mimo bardzo dobrych jak dotychczas relacji nie wyobrażam sobie mieszkania z jego mamą. Ponad to nie ma w tym domu nawet miejsca dla trzeciej osoby, nie mówiąc już o tym co by miało być gdyby doszły dzieci (ich część domu właściwie jest 3 pokojowa). Do tego wszystkiego mam możliwość (i mój chłopak też) wybudowania domu w okolicach moich rodzinnych (2 h drogi od jego domu) oraz bardzo dobrej pracy, zarówno dla niego jak i dla mnie (co sam przyznał). Jak mu to zaoferowałam to powiedział, że pomysł super ale nie wyobraża sobie, że wyprowadzi się do innego miasta i zostawi mamę. Teraz sprawa wygląda tak, że on ma porozmawiać z mamą ( na co się zbiera od 2 tyg) jak ona to widzi, tzn w ogóle sprawę jego wyprowadzki chociażby parę ulic dalej. A ja mam dylemat bo nie wiem co mam robić, jestem tym wykończona. Cały czas na bagażach, nie w swojej kuchni, łazience, z dala od rodziny a do tego moje mieszkanie zaniedbane..... Poradźcie coś

Nie nie może chaotycznie to przedstawiłam. Sprawa w tej chwili rozchodzi się o to, że on w ogóle jest w stanie wyprowadzić się od mamy i zamieszkać ze mną w JEGO RODZINNEJ MIEJSCOWOŚCI lub budować dom w moich stronach. Jakby wybór miejsca to jest zupełnie inna sprawa, absolutnie się przy tym nie upieram żeby to było w moich stronach bo poza domem mieszkam już 7 lat i przywykłam do tej odległości. Ja jego rozumiem, sama nie wiem co bym w tej sytuacji zrobiła dlatego nie wymagam żeby się wynosił na drugi koniec Polski. Poza tym to nie jest tak, że to jest mój pomysł, on sam chciałby się usamodzielnić. Nie chce stawiać go ani jego mamy w jakiejś  niezręcznej sytuacji ale przecież nie można wymagać też ode mnie, że to tylko ja poświęcę się w 100 %?

A czemu MUSISZ mieszkac u teściowej?

No bo mieszkanie w którym mieszkamy jest na mojego męża ale ona mieszka z nami bo jak to sie mówi... Trzeba kobicine dochować. Nie stac jej na samodzielne wynajmowanie mieszkania a ja nie potrafie być taką zołzą jak ona i nie potrafie kazać mężowi wybierać między mną a jego matką:/ Bo w końcu jaka by nie była to jest jego matka. A jak dla mnie to ja z nią gadać nie muszę a to co ona mówi to już spływa po mnie jak po kaczce... hehe i chyba takie podejście jest najlepsze...