Czy odejście to jedyny rozwiązanie ?

A jednak zwykły facet miał rację.

Jest trudny i przez to atrakcyjny. Nigdy nie stanie sie nudny, bo wciaż bedzie Cie zaskakiwał w dwojaki sposób. Daje Ci huśtawkę emocjonalną. Gdy po kazdej kłótni sie godzicie,  jestes szczesliwa coraz bardziej z tego ze tak sie to konczy. Dużo dla niego poswieciłaś wiec wedle prostej zasady że to nad czym najwiecej pracujemy ma dla nas największą wartość. On działa na twoje emocje (podkreca je) i dlatego tak mocno to wszystko odczuwasz. Nie rozumiesz czemu tak sie dzieje?? Twoje zachowanie nie ma logiki ale własnie tutaj nad nia są te emocje. Logika jest zagłuszana przez nie. Im dalej w to pojdziesz to zakładając ze on pozostanie taki sam bedą one silniejsze.

On został zraniony jest zimny i trzyma dystans. Bardzo prawdopodobne ze weszłas pod generalizację złej kobiety raniącej czułego faceta. To jego forma obrony. Lub samoobrony jego psychiki przed powtórką (to najprawdopodobniej ma również podłoze emocjonalne)

Jesli chcesz odejśc zrób to jak najwczesniej. Po takiej hustawce odejścia duzo bardziej bolą, niz po nudnym jednostajnym związku w którym tkwisz wyłacznie z przyzwyczajenia. Mozesz bardzo tesknic za takimi chwilami i najprawdopodobniej tak będzie. Im dłuzej w tym bedziesz tkwiła to tym mocniejsze to bedzie.

I odejscie to nie jedyne wyjscie zawsze jest ich wiecej. Tych skomlikowanych zarówno jak i tych prozaicznych. Zastanów sie jednak droga kolezanko czy, ile i jak długo twoja psychika jest w stanie walczyc o ten zwiazek.

Markoss To co napisałes dało mi bardzo dużo do myślenia, i wszystko to co napisałes o nim jest prawda. Im bardziej on taki bedzie tym bardziej bedzie w moich oczach atrakcyjniejszy. Chciałabym miec odwage odejść od Niego, ale boje się że ból po będzie tak straszny że bede prosić Go o powrót. Jutro chce to zrobić, nie wiem czy uda mi się. Wiem że dzisiejszą noc przepłacze.
Dziekuje bardzo za Twojego posta, zrozumiałeś moją sytuacje dokladnie tak samo jak rozumiem ją ja.

może wychodzi z założenia, że słowa są bezsensownym dodatkiem przy -> Poznalam jego rodziców, często sie z nimi widuje, i bardzo czesto zabiera mnie do siebie do domu. Znam jego rodzine i On równiez zna moja, pracuje z moim Ojcem. Codziennie piszemy, lub On dzwoni. Widujemy sie prawie codziennie. Przyjezdza do mnie prawie 30 kilometrów w jedną strone.
może z byłą się przejechał na słowach.
może swoim zachowaniem działasz na niego jak płachta na byka i chłopak tym bardziej Ci nie powie miłych słów.
powiesz o co dzisiaj się pokłociliście?

Chyba jesteśmy podobne do siebie z charakteru... Niestety ja jestem typem kobiety co lubi niedostepnych facetów. Jak jakiś za Mną lata i zrobiłby dla Mnie wszystko to szybko jest źle traktowany przeze Mnie... Nie wiem czemu... Czasem jak patrzyłam z boku na swoje zachowanie to nie przy jednym miałam po prostu wszystko i co ? I wtedy Mi zaczyna odbijać. Zaczynam się robić wredna i nie doceniam tego co mam. Mój partner musi mieć jaja, musi umieć też czasami postawić na swoim bo inaczej wejdę na głowę. W jakiś sposób muszę czuć respekt bo  to Mi daje poczucie bezpieczeństwa. Mój obecny partner też był  takim zimnym daraniem na początku. Nie okazywał żadnych czułości a każde jego zbliżenie do Mojej osoby było tylko wtedy gdy inicjował seks. Na początku tak jak Ty przepłakałam wiele nocy z tego powodu. Nie czułam się dla niego ważna. Otwierał się dopiero po alkoholu i czasami robił nawet większe deklaracje, z których następnego dnia się wycofywal. Strasznie Mnie to bolało. On tłumaczył, że od dziecka nie lubił się przytulać ani okazywać czułości. Opowiadał, że podobno nawet jego matka przepłakała wiele nocy bo ciągle od niej uciekał. Ja przestałam robić pierwsze kroki. Po prostu odpuscilam. Aż któregoś razu budze się w nocy a on Mnie przytula do pleców i śpi we Mnie wtulony. Na chwilę nawet się przebudził (lub przez sen) dał Mi cmoka w plecy. A ja? Ja myślałam, że oszaleje z radości. Całą noc nie spałam i uśmiechałam się do siebie modląc się by to nie był sen. Trochę to śmiesznie brzmi ale Bałam się nawet ruszyć żeby jak zwykle nie odwrócił się tylkiem do Mnie. Leżałam tak całą noc i cieszyłam się chwilą "próbowałam na zapas" he he. Następnego dnia pytałam się go czy pamięta czy to było przez sen? Powiedział, że pamięta i całkiem też był z tego zadowolony. Później zaczął to robić coraz częściej, sam jako pierwszy bez zbędnego gadania. On nadal zgrywa " zimnego drania" i twierdzi, że jest taki jak przedtem a ja widzę ogromną różnice. Z biegiem czasu jak myślę o tym co spowodowało taką nagłą zmianę to przychodzą Mi tylko dwa rozwiązania do głowy.
1. Pierwszy to taki, że musiał się przede mną otworzyć/zaufać. Po prostu nie był nauczony okazywania czułości i była to dla niego nowość. Poza tym u nas też jest taka sytuacja, że Mój partner jest starszy ode Mnie o 13 lat i na początku nie wierzył w Moje zapewnienia o uczuciu. Twierdził, że czuje się przy Mnie jak przy rówiesniczce, że jestem bardzo dojrzała jak na swój wiek. Jednak ciągle powtarzał, że jestem młoda i że szybko się zakochałam i że pewnie szybko się odkocham. Możliwe też, że nie był czuły bo obawiał się tego, że sam za mocno "się wkreći" a później zostanie na lodzie.
2. A drugie wyjście to takie, że chyba na początku po prostu mu nie zależało. Sam nie odczuwał potrzeby okazywania czułości i zarazem miał gdzieś Moje potrzeby. Później gdy zaczęło mu zależeć a ja pokazałam, że mam dosyć i nie będę się prosić to "spuścił z tonu". Zobaczył raz/drugi, że może Mnie przez to stracić i że wcale okazywanie czułości nie jest takie straszne i stało się to dla niego też codziennością.
* teraz pytanie tylko do Ciebie autorko tematu. Czy Twój partner od samego początku był dla ciebie zimny? Czy może z czasem stał się dla Ciebie oschły? Jeśli chcesz walczyć o ten związek a rozmowa nie pomaga to może spraw by poczuł się zazdrosny lub odczuł, że Nie jesteś jego własnością i że w każdej chwili może Cię stracić? Może się mylę ale z Twojej wypowiedzi wnioskuje, że to nie jest wasz jedyny problem... Wydaje Mi się, że trailas na faceta, który jest za pewny siebie i myśli, że będziesz za Nim latać jak piesek. Albo po prostu jemu tak bardzo nie zależy na Tobie. Czy on w jakiś sposób Słownie Cię nie poniża? Chyba czasami nie ma do Ciebie szacunku. Jeśli tak jest to nie warto dalej walczyć i choć będzie Ci trudno to lepiej odejść, zapomnieć o nim. A w przyszłości na pewno spotkasz kogoś kto będzie dla Ciebie czuły bo na to zasługujesz. Pozdrawiam

Powiem z przekąsem - nie zrywaj. Siedź w tym jak najdłużej. Przynajmniej rok, żeby Ci porządnie przeprał mózg. Wtedy, o ile wyjdziesz z tego związku (jak napisał Markoss - im dłużej huśtawka trwa tym trudniej z niej zejść) będziesz miała poczucie własnej wartości porządnie poniżej zera, totalny brak zaufania w męską część tego świata, brak wiary w to, że kiedykolwiek uda Ci się stworzyć normalny związek. Ale za to skutecznie przejdzie Ci zamiłowanie do takich ekstremalnych wrażeń.

Huśtawka uzależnia. Daje emocje, których normalny związek nie jest w stanie zapewnić. I niszczy. Tak podstępnie, że nie zauważasz kiedy godzisz się na więcej i więcej poniżenia.

Ja też lubiłam ekstremalne wrażenia związkowe. No bo po co mi taki zwyczajny, nudny facet, który się nie wydrze, nie powie nic na "sp***", przytuli na zawołanie, nie ogranicza i nie narzuca swojej woli? Przecież z takim nawet nie można się godzić, bo jak się godzić bez awantury? No więc sobie takiego ideałka znalazłam, który na emocjach grał lepiej niż Vanessa Mae na skrzypcach... Po dwóch latach stwierdziłam, że ja tak dalej nie dam rady ciągnąć, po kolejnych 5 latach byłam wolna... I dopiero teraz mogę docenić urok normalnego, zdrowego na umyśle faceta, który nie ma potrzeby być panem czyjegoś życia.

Obawiam się, że jeśli się teraz rozstaniecie to będziesz miała problem z następnym związkiem. Albo zwiążesz się z podobnym psychopatą, albo zawsze będziesz wszystkich porównywała do niego. Oczywiście w tych porównaniach oni wypadną blado, a on jak niedościgniony ideał. Bounty, Ty masz ze sobą duży problem i musisz się nim zająć, jeśli kiedykolwiek chcesz być szczęśliwa z facetem.

Jesteście ze sobą DOPIERO 3 miesiące, On powinien Ciebie na rękach nosić!
To dopiero początki, które zawsze są cudowne, a facet Ci taką masakrę robi? Co będzie później? Strach pomyśleć:(
Uciekaj, bo z każdym dniem będzie trudniej, a On nagle nie stanie się barankiem.

Czytając wasze komentarze, raz czuje że powinnam zrobić jak Fionus, po prostu byc z nim ale nie dawac mu odczuc ze mi zalezy i moze zacznie mnie kochać.A raz czuje, ze powinnam uciekac i to jak najszybciej i jak najdalej. Dzisiaj mam zamiar podjac decyzje co dalej, ale peka mi serce. Na samą myśl, że zabraknie jego telefonow i towarzystwa chce mi sie płakać.
Nie chce odchodzić, a chyba musze że musze...

Jak napisała Wielokropek miałem rację. Tylko co z tego skoro wolałbym jej nie mieć. Przeczuwałem po prostu, że problemem w relacjach z facetami jesteś niestety Ty sama. I na twoim miejscu zacząłbym od ,,naprawienia" samej siebie. Przeczytaj to co wyciągnąłem z Twojego postu i odpowiedz sobie sama na pytanie czy tak powinien wyglądać związek dwojga dorosłych,odpowiedzialnych ludzi. Jeśli jest tak jak napisała NiobeXXX która świadomie akceptuje taki stan rzeczy w swoim związku to ok ale Ty niestety masz zupełnie inne oczekiwania. I obawiam się, że zerwanie z nim nic nie zmieni bo każdy kolejny Twój związek będzie taki sam. I nie napiszę ,,obym był złym prorokiem" bo raz już się to nie sprawdziło.
Powodzenia Życzę .

Bounty dla mnie najważniejsze jest uświadomienie sobie samemu, że coś jest nie w porządku,że coś nie działa jak należy, że coś jest nie tak. Ludzie z reguły widzą błędy wszędzie dookoła tylko nie u siebie bo tak jest bezpieczniej,wygodniej no i jeszcze trzeba przyznać się do tych błędów.Zanim to zrozumiałem sam popełniłem wiele błędów w swoim związku. Dla mnie jedynym ratunkiem była wizyta u psychologa. I tak jak kiedyś odnosiłem się bardzo sceptycznie do takiej formy pomocy tak teraz uważam, że dzięki temu zaczynam żyć tak jak powinienem. Zaczynasz rozumieć pewne mechanizmy które kierują innymi ludźmi czy naszymi poczynaniami. Zaczynasz powoli dostrzegać to czego inni nie widzą dlatego też chociażby na tym forum jest kilka osób których porady można uznać niemal za ,,fachowe" pomimo braku jakichkolwiek kwalifikacji oprócz własnego doświadczenia życiowego . Przepracowały problem którego Ty jeszcze w sobie nawet nie dostrzegasz. Większość ludzi tutaj ma problemy ale tylko część z nich decyduje się na walkę o samego siebie. Czytając pomiędzy wierszami w Twoich wypowiedziach jesteś bardzo podobna do mojej ,,dawnej" żony zanim zaczęła terapię. Większość ludzi poradzi Ci zostaw go bo to jest dupek znajdziesz lepszego który na Ciebie zasługuje. Ja nie wiem jaka jesteś i na jakiego faceta zasługujesz dlatego też tak nie napiszę bo to niczego nie zmieni oprócz pocieszenia które też jest oczywiście potrzebne. Ale wyszedłem z założenia, że skoro inni Cię pocieszają to ja już nie muszę . Mogę się oczywiście mylić ale uważam, że dobrze by było gdybyś poszła na kilka spotkań z psychologiem bo to bardziej pomoże niż zmiana na kolejnego faceta. Bo to nie facetów trzeba zmieniać tylko siebie samą i nie chodzi o kolor włosów czy noszenie mini zamiast spodni tylko o patrzenie na świat i pojęcie miłości czy też związku. Zrobisz jak chcesz ale czasami tak jest ,że spośród tłumu wyławiamy jeden głos który otwiera nam oczy.

P.S. Dodam ,,obym był dobrym prorokiem" i za jakiś czas będziesz umiała być szczęśliwa czuć się kochana i sama kochać .

Co takiego ??? >>>>>>   " Może zacznie mnie kochać " ???!!!!!  Hello !!!!
No chyba, że chcesz skakać koło niego,  jak koło jajka.... och ach żeby PANA nie skrzywdzić przypadkiem. On niech  jezdzi po mnie ile wlezie - bo przecież taki skrzywdzony - a kto z nas nie jest choć w jakiejś części skrzywdzony ????
Nie jesteś chyba Matką Teresą ??? ( choć i ona wbrew powszechnej opinii taką świętą nie była......)
Według mnie jedynym DOBRYM rozwiązaniem jest jak najszybsze odejście od niego i  przemyślenie też swojego zachowania i podejścia.... bo ono jakby nie było jest dziwne......

Nigdy nie placze przy nim, i On nigdy nie wiedział,że płakałam.

Zwykły Facet to co mówisz, jest na prawde bardzo pomocne. Poszukam psychologa i może wybiore się na wizyte. Jestem wlasnie po rozmowie z nim, powiedziałam wszystko co miałam do powiedzenia i wiem, że M. To trudny charakter ale w głebi duszy zalezy mu na naszym zwiazku. W bardzo specyficzny sposob okazuje mi uczucia, ale jednak czuje że jakieś uczucia są. Postaram zmienić siebie, by nie naciskać i wariować. Postaram się również lekko zmienic jego, tak zeby było nam dobrze. Nie bede do niczego zmuszała, ani naciskała. TO CO MA BYĆ TO BĘDZIE. Póki co jestesmy razem.

Każdy zasługuje na drugą szanse, dlatego ją dostał.

Na prawde druga. Pierwszy raz mielismy taką powazną rozmowe.

Dziękuje za wszystkie posty. Temat zamykam