Minął rok od ostatniej wypowiedzi w moim wątku, więc chyba pora by go trochę uaktualnić, tym bardziej, że bezsenność znowu mnie dopadła. A nuż (widelec), ktoś kto kiedyś trafi na ten wątek szybciej znajdzie rozwiązanie swojego problemu.
Teraz już wiem, że tytuł nie powinien zawierać przysłówka samotna, a nieświadoma, jednak po kolei.
Tak jak na początku pisałam, moje życie nadal się rozwija w dość fajnym dla mnie tempie. Realizuję marzenia, praca co raz ambitniejsza. Ktoś kto patrzy z zewnątrz na moje życie pewnie zapytałby to w czym jest problem, bo jak na ten stosunkowo młody wiek, całkiem dobrze się układa tej dziewczynie.
Jeżeli chodzi o tę całą zewnętrzną otoczkę, to wszystko jest pro, dlatego na tym skupiać się nie będę.
Przez pierwsze pół roku (od ostatniego wpisu) próbowałam odnaleźć źródło problemu. Wydawało mi się, że problemem jest to, że nie potrafię prosić o pomoc, że kontakty z innymi postrzegam na zasadzie wymiany handlowej (dziękuję za ceną lekcję Panie Lewski). Na tym etapie zatrzymałam się na dłuższą chwilę.
Bliższe relacje z mężczyznami, które oni próbowali ze mną stworzyć (z pełną świadomością piszę, że to oni próbowali, bo ja robiłam wszystko, by jednak im się nie udało - i nadal to robię), szybko się kończyły, dlatego też chciałam przelać uczucia na czworonożnego przyjaciela, którego nabyłam w tamtym czasie. To okazało się jednak gwoździem do trumny, bo zamiast pomóc, tylko dobiło. Praktycznie depresja dopadała mnie co raz bardziej z dnia na dzień. O ile w pracy potrafiłam normalnie funkcjonować, to wracając do domu wegetowałam. Bardzo źle wspominam tamten czas. Niewiele brakowało, a zostałabym bez koleżanek, od których (co dla mnie typowe) się odsunęłam. Odsunęłam się od wszystkich. Nie chciałam się z nikim spotykać, z nikim rozmawiać. Modliłam się, żeby nikt do mnie nie dzwonił, ani nawet nie pisał. Zaniedbałam siebie i swoje otoczenie. Robiłam tylko to, co konieczne by żyć. Zewsząd ogarniał mnie smutek, ale ten wewnętrzny. Maska z uśmiechem silnie przywierała do twarzy, gdy opuszczałam dom. Doszło do tego, że znienawidziłam powroty do domu, bo właśnie wtedy do głowy przychodziły czarne myśli, bynajmniej nie samobójcze, jednak autoagresywne. Wtedy po raz ostatni skrzywdziłam się fizycznie. Dotarło do mnie, że to w niczym nie pomaga i bardziej boli ból niefizyczny. Wtedy zaczęłam sobie powtarzać, że siebie nienawidzę. Tyle ile złego sobie powiedziałam w tamtym czasie (i mimo wszystko nadal powtarzam), to nie zrównałoby się nawet z ćwiartką negatywnych opinii, zebranych przez całe życie. Co najgorsze było w tym wszystkim, że w życiu nadal mi się układało dobrze (najgorsze, bo nie miałam racjonalnych podstaw, by o sobie tak myśleć). Nawet koleżanki się nie odsunęły, a po przeprosinach za moje zachowanie powiedziały tylko, bym więcej tak nie robiła (nie uciekała).
W między czasie trwała wymiana wiadomości z pewną osobą. Wiadomości delikatnie otwierały mi oczy, że problem może mieć inne podłoże. I tak dobrnęłam do kolejnego roku, którego początek był dla mnie przełomowy.
Przełom polegał na tym, że miałam już totalnie dość (przejawiało się to zamieraniem najbardziej cenionego przeze mnie atutu: beztroskiej radości z małych rzeczy) i jeden impuls spowodował, że wzięłam telefon w rękę i umówiłam się na wizytę do psychoterapeuty, czyli zrobiłam to, co radziliście mi na samym początku. Jak widać, dużo czasu musiało upłynąć zanim zrozumiałam, że jednak nie ze wszystkim sobie sama poradzę.
Bardzo powoli zaczęłam odkrywać prawdę przed niektórymi osobami, że mam problem i staram się go zmniejszyć, poprzez terapię. Z trzech przyjaciół zostało dwóch, z których jeden był bardzo zaskoczony tym co usłyszał, bo nigdy by nie podejrzewał, że kryję w sobie tak dużo negatywnych emocji. Zaczęłam rozmawiać z niektórymi osobami o moim problemie, i co było dla mnie zaskakujące, że dzięki temu, że się odkryłam, relacje się pogłębiły. Również o tym pisaliście wcześniej, jednak potrzebowałam dojrzeć do tego bym chciała się tak odkrywać przed innymi. Teraz jest już łatwiej, ale bardzo ostrożnie wybieram osoby, którym mówię o tym co się dzieje obecnie w moim wnętrzu.
Sama terapia trwa kilka miesięcy i to za wcześnie by móc wyciągać jakieś wnioski. Obyło się bez lekarstw chociaż momentami było bardzo źle. Samoświadomość rośnie i jestem w stanie powiedzieć o sobie coś więcej niż tylko osoba nie potrafiąca prosić o pomoc, z nieumiejętnością do tworzenia relacji z ludźmi. Źródłem problemu okazała się relacja z mamą, jednak to jeszcze nie ten etap bym mogła powiedzieć coś więcej na ten temat. Fajnie się przepracowuje swoją psychikę (ekh te moje ciągoty psycho), i w sumie gdy opowiadam innym o terapii to słuchacze dzięki mojemu nastawieniu do niej, sami zaczynają rozmyślać, czy również nie poddadzą się takiemu procesowi.
Cóż więcej mogę napisać, może jeszcze tylko to, że te przywoływane kilkukrotnie proszenie o pomoc i kiepskie relacje, są powiązane z nieumiejętnością okazywania uczuć, bo nadal uczucia dla mnie są symbolem słabości (taki ich obraz wyniosłam z domu rodzinnego).
Myślę (bo to jednak wychodzi mi lepiej niż czucie) że jestem na tym samym etapie samorozwoju, na którym byłam, gdy zaczynałam pisać ten temat. Teraz tylko jestem bardzo świadoma pewnych zachowań, które powtarzam z uporem maniaka i wierzę, że może za parę lat nauczę się korzystać w życiu z emocji (takie małe zadanie dla zadaniowca jakim jestem). Cieszę się, że było już tak źle, że ambicja nie pozwoliła mi by było jeszcze gorzej.
Co zmieniło się na lepsze? Polubiłam powroty do domu i rzadziej powtarzam, że siebie nienawidzę. Ostatnio nawet częściej sama się chwalę, jednak jeszcze daleko do stwierdzenia, że się kocham.
!! Też mam taki cel 
)