Witam
chyba dojrzałam w końcu żeby obiektywnie opisać moją sytuację, i prosić o wasze zdanie na jej temat.
Jesteśmy w związku z facetem od prawie 9 lat.
Krótki zarys cech 
K
Początki były trudnawe, ponieważ K jest człowiekiem bardzo dumnym, krytykę (konstruktywną i tą mniej) na swój temat odbiera bardzo poważnie, kiedyś absolutnie nie potrafił śmiać się z siebie - co było oznaką bardzo małego poczucia własnej wartości. Bardzo bał się, a w tej chwili reaguje agresywnie na uśmiechy pod swoim adresem (oczywiście nie mówię o żadnym wyśmiewaniu, tylko o zwykłych żartach sytuacyjnych, które go dotykają gdzieś głębiej, wiec z tym poczuciem wartości jeszcze nie jest najlepiej). Od kąt się poznaliśmy, bardzo dużo się zmieniło, uwierzył w siebie (choć jest duuużo lepiej , to jednak jeszcze nie całkiem), w swoje zdolności i możliwości, teraz wydaje się że wie czego chce od życia, stał się dojrzalszy, mądrzejszy. Nadal jest bardzo zazdrosny, ale już nie chorobliwie, jak to było kiedyś. Nawet mogę rozmawiać z różnymi mężczyznami bez późniejszego tłumaczenia się w domu a tak poważnie, to deklaruje nawet że mogłabym wyjść gdzieś sama na piwo z koleżankami, albo mieć kolegę z którym mogłabym sobie rozmawiać na różne tematy i nie musiałby być przy tym obecny - choć w to do końca nie wieże jeszcze
Ja
Ja z kolei, na początku bardzo uległa w tym związku. Ludzie odbierają mnie jako osobę inteligentną, zdolną, wykształconą, roześmianą i zawsze gotową pomóc, uśmiechniętą i nie pokazującą swoich słabości, czy smutku. Poza tym lubiącą komplementy ale nie zarozumiałą. W związku zgadzałam się na wszystkie pomysły K począwszy od spędzania wolnego czasu skończywszy na planach na przyszłość. Nie przeszkadzało mi to w ogóle, gdyż z dużą większością jego pomysłów całkowicie się zgadzałam. Od ok 2 lat dopiero zaczęłam bardziej naciskać na swoje potrzeby z pomyślnym skutkiem. Wszytko wydawało się więc ok. choć nie zawsze był w stanie zaakceptować to że mam inne zdanie, to jednak nie było źle.
K nie potrafił pokazywać uczuć czy zwykłej czułości jak złapanie za ręce, czy buziak, objęcie ramieniem nawet wśród swoich przyjaciół, i to niestety pozostało, może nie jest zbyt wylewny ale w domu jakoś łatwiej to przychodzi.
Jest zakompleksiony z kilku powodów.
Wychowywał się w biedzie, poznał co to głód i brak kurtki czy butów na zimę,
nie zdobył wykształcenia,
Z tych powodów wydaje mi się jest dużo bardziej wyczulony na pewne zachowania w stosunku do siebie. Uśmiech myli czasem z wyśmianiem, uwagę myli z tym że ktoś uważa go za debila itd...
Ja dla odmiany zawsze miałam ciepły dom, oboje rodziców, zawsze było co jeść i w co się ubrać, chodziłam na prywatne lekcje angielskiego, nie przelewało się - ale też nie brakowało mi niczego. Z domu wyniosłam wiarę w siebie i poczucie własnej wartości.
W związku mimo że nie mogliśmy wcześniej żyć bez siebie, planowaliśmy dziecko, o które staramy się do tej pory, i ślub i takie tam, w związku czegoś zabrakło, coś pękło, K zdradził
dlaczego ? dlatego ze ona była taka miła i czuła i tak go chwaliła, głaskała, uwielbiała ... ja nie jestem aż taka miła ...
Przyznał się, owszem najgorsza rzecz jaka mi się przydarzyła w życiu to fakt że nie tylko zdradził, ale się zakochał w innej. Był całkiem rozdarty jak tylko można sobie wyobrazić kogoś kto kocha dwie osoby na raz. Wszytko odbywało się niezwykle szczerze i wszelkie rozmowy mimo że bardzo bardzo bolesne, były szczere i dla mnie i dla niego. W końcu pozwoliłam mu wrócić, (okazało się że ta 2 ga jednak nie jest w ciąży wybrał mnie, mimo że nie było to łatwe i doskonale o tym wiem.
Stało się, żyjemy dalej, K bardzo się stara, zmienił się bardzo, jest w porządku.
Zaczyna się coś psuć teraz, po 2 latach od tych przejść.
Bywało że żałowałam, że wtedy nie skończyło się to definitywnie, ale równie mocno go kocham i nie chciałam żeby odszedł.
Dziś każde moje słowo traktuje jak atak, i w połowie przypadków ma rację, chce go atakować nie wiem dlaczego. Ja wiem że tamta zdrada jeszcze jest we mnie i wyrwała mi kawałek serca i nigdy jej nie zapomnę. Ale dlaczego nie mam potrzeby rozmawiania z nim ? tak często jak kiedyś i niby chcę ale i tak gdzieś mi diabeł podpowiada że i tak zdradzi, i tak cię skrzywdzi jak znów całkiem zaufasz ...
Skutek jest taki, że znalazł sobie koleżankę o podobnych zainteresowaniach - dobrze się gadało i od słowa do słowa zostali dobrymi znajomymi. Potrafili gadać godzinami przez gg itp Nie jestem aż tak zazdrosna żeby mu zakazać rozmawiania z koleżankami przez net ale jak coś mnie kłuje, przyzwyczaiłam się nie rozmawiać o tym, tylko docinać mu - czego K ma serdecznie dość i wcale się nie dziwię.
Oczywiście w końcu byłam pewna, że zaczął mnie z nią zdradzać. Schemat był dokładnie taki sam jak poprzednio.
Pomyliłam się, to z nią rozmawiał na temat mnie, opowiadał, radził się co robić. Jej oczywiście też nie ufam w 100 % bo jaka laska z dzieckiem, po rozwodzie, rejestruje się na forum motoryzacyjnym (ale mogę być w błędzie).
Żeby nie musieć myśleć o związku, zaczęłam rozmawiać na czacie, z wieloma wieloma facetami. Nierzadko na temat sexu i tego co chciałabym itp (dodam że jestem bardzo otwarta i aktywna - często niestety bardziej niż mój partner).
Oczywiście nie mogło to pozostać tajemnicą, gdyż w momencie, kiedy włamał się na moje gg, aby ignorować i usunąć z moich kontaktów swoją koleżankę, żebym z nią nie rozmawiała - bo to jego koleżanka, przeczytał całą litanię maili z rożnymi osobnikami.
Nie muszę pisać jaka była reakcja ...
Chcemy być razem, kochamy się, ale co dalej.
Jak w końcu pozbyć się demona przeszłości ? jak zaufać na tyle by spokojnie iść razem przez życie ? jak spowodować żeby dostać coś dla siebie, żeby był czuły na co dzień i żeby uwierzył że nie liczą się dla mnie faceci poznani przez czat, tylko on ? Co dalej robić, kiedy ciągle wychodzą jego małe kłamstewka w prozaicznych rzeczach, co powoduje że ciągle czuje zagrożenie ?
Wiem, że trudno radzić gdy się kogoś nie zna, ale mam nadzieje że jeśli ktoś już dotarł do końca mojej wypowiedzi, to może zwróci uwagę na coś, co dla mnie było oczywiste lub czego nie dostrzegałam w ogóle.
Pozdrawiam
Czytając Twój pierwszy post, gdy opowiadałaś jak bardzo mu pomogłaś uwierzyć w siebie i stanąć na nogi, czekałam na część z drugą kobietą, która wg niego jest kochająca i ciepła nie to co Ty. No i voila! Doczekałam się. Historia stara jak świat i przewidywalna jak okres. Tak, niepotrzebnie z nim zostałaś po zdradzie. Tak, ten związek już nie ma sensu, jest przechodzony, wręcz chory. Dobrze, że się skończyło, szkoda, że tak późno. Nie reaguj na jego groźby samobójcze, bo on tego nie zrobi. Żyj dalej, bogatsza o wiedzę i naukę, która posiadłaś.