Gdzie popełniłam błąd ?

Znamy się od czerwca, od tego czasu mieliśmy możliwośc widywac się dośc często, ale nasze rozmowy były zupełnie luźne i wcześniej kompletnie nie brałam pod uwagę opcji, że mogłoby do czegoś dojśc. W końcu tyle lat nas różni. On jest bardzo ciekawą Osobą, fascynował mnie od początku, ale myślałam ,że mogłabym z nim wylądowac w łóżku. Zaczęło się w sierpniu, kiedy to wydarzyła się między nami zabawna historia zainicjonowana przez niego. Od tamtego czasu zaczął się ten niewinny flirt. Najpierw poznawanie się ,głębsze rozmowy. Parę miłych niespodzianek. Potem gdy musiałam wyjechac codzienne smsy, poranne na dzień dobry i te wieczorne.. bardziej pikantne. Wciągnęłam się w to. Mój wcześniejszy związek był jedną tragedią, gdzie zmarnowałam ponad 5 lat ,po których dowiedziałam się ,że nie znam mężczyzny z którym żyłam. Teraz prawie rok jestem sama, nie układa mi się dobrze w życiu, nieustannie pod górkę. Psychicznie nie jestem wytrzymała, życie mi zadało parę kopów, nawet takich które skłoniły mnie do prób samobójczych. Nieustannie spragniona jestem bliskości mężczyzny. Moje relacje z ojcem od zawsze były zaburzone. Mam przeczucie, że dlatego tak bardzo pragnę czułości, bliskości teraz już nawet tak desperacko ,że bez żadnych zobowiązań zrobię wiele by przez chwilę ktoś mnie przytulił i dał na chwilę poczucie ciepła w sercu.. Zapewne wyda się Wam to chore, ale męczę się z tym od zawsze i teraz jest coraz ciężej.
Żałuję ,że zwierzyłam mu się z tym moich przeżyc. Może to one popsuły nasze relacje, może uznał mnie za wariatkę...Nie radzę sobie znów z samą sobą, z myślami ,ze zniezaspokojonymi pragnieniami bliskości i nadchodzą te cięższe dni, boję się o samą siebie. O przyszłośc, oto czy znów coś głupiego nie strzeli mi do głowy.

Leczyłam się ,jeszcze gdy byłam z moim poprzedni partnerem. W czasie terapii miałam kolejną próbę. Lekarka doszła potem ze mną do pewnego momentu, w którym powinnam wyprowadzic się z domu, dla mojego dobra. Miałam iśc na studia, miałam wyjechac z moim chłopakiem. Wcześniej obiecywał mi, że razem zamieszkamy, ale gdy przyszło co do czego, to stwierdził, że jemu wygodnie jest w domu i nigdzie ze mną nie wyjedzie, nie zamieszka. Zawaliło się wszystko. Rozstaliśmy się, ja nie wyprowadziłam się z domu. Przerwałam terapię. Obecnie mam taką pracę, że nie mam możliwości chodzic na spotkania z psychologiem, ale myślę o tym. Choc boję się kolejnego starcia z moją przeszłością, przerabiania tego wszystkiego od nowa. Czasem mam odczucie, że nie stworzę nigdy normalnego związku, że się po prostu do tego nie nadaję, bo zawsze będę miała gdzies w sobie ten syndrom dziecka ,któremu nie zapewniono zaspokojenia jego podstawowych potrzeb i również tych uczuc, jakie powinno dziecko doświadczyc w swoim okresie dorastania.
Staram się robic w życiu coś dla siebie, spełniac jakies drobne chociażby marzenia, ale nawet nie mam z kim sie podzielic jakimiś moimi małymi sukcesami, że czegos nowego się nauczyłam, że coś mi fajnie wyszło. Wszystko staje się takie bezsensowne... Co to za przyjemnośc, kiedy nie mogę z nikim podzielic się tą chwilą radości...

nic źle nie zrobiłaś.
i masz rację wg mnie się tego wystraszył.

nie obraź się ale jeśli mogę być szczery, to facet szukający dziewczyny młodszej o ponad 20 lat robi to tylko i wyłącznie w 1 celu ...
gdy się dowiedział co nieco więcej o Tobie, uzmysłowił sobie że jednak z czystego szaleństwa nici, i zanosi się na nieco głębszą znajomość, pewnie za jakiś czas zaczną w grę wchodzić mocniejsze uczucia niż tylko chęć zabawienia się.
A nie do końca tego oczekiwał.

przynajmniej tak mi się wydaje z tego co opisałaś.
Ale oczywiście mogę się mylić.

Moja historia jest dośc długa i zagmatwana, to co powiedziałam mojemu znajomemu to konkretnie o moim ojcu alkoholiku, o wiecznych awanturach o tym że doprowadziłam do rozprawy sądowej o przymusowe leczenie ojca i o znęcanie się nad mamą... przez co sytuacja w domu pogorszyła się, jeśli chodzi o nasze relacje ,ale jedynym pocieszeniem jest dla mnie to ,że ojciec nie pije. Nie żyje z nami, choc mieszkamy pod jednym dachem, ale przynajmniej nie niszczy swojego zdrowia doszczętnie ,nie popada w ciągi parotygodniowe podczas których pił do oporu doprowadzając się do skrajności. Zapytał mnie skąd mam blizny, nie chciałam o tym rozmawiac, ale potem podczas tej dłużej rozmowy powiedziałam, ze nie radziłam sobie po prostu z problemami do tego stopnia ,że próbowałam się zabic, czego efektem był pobyt na oddziale psychomatycznym i potem dłuższy pobyt w szpitalu na innym również oddziale. Wie o mnie to ,że byłam z kimś 5 lat, z kimś kto nie był dla mnie odpowiedni, z kimś kto mnie nie szanował do tego stopnia ,że potrafił podnieśc na mnie rękę, ale udało mi się od tego człowieka uciec. Teraz sama próbuję pogodzic pracę, naukę i obowiązki. Jestem nieustannie na walizkach kursując 300 km do domu i do pracy, w której jak to wszędzie są też nieciekawe akcje. Zaproponował mi pomoc w znalezieniu pracy w okolicy domu. Tyle w sumie o mnie wie i widzi to jak próbuję realizowac swoje marzenia.
Byłam gotowa przystanąc na taki otwarty układ.. na czystą przyjemnośc bez zobowiązań. Nie wymagałam żadnych deklaracji od niego. Dobrze się przy nim czułam podczas naszych spotkań, które nie zawsze szły w jednym kierunku. On również ma wiele pasji, jest ciekawą osobą. Dzieli się ze mną swoimi zainteresowaniami ,a ja uwielbiam go słuchac. Dziś znów się odezwał, napisał mi w nocy wiadomośc, że żałuje że mnie nie ma przy nim...
Spotkaliśmy się dziś, ale nie byliśmy sami, lecz w gronie innych ludzi. Wykorzystał okazje, by mnie jedynie na chwilę objąc. Sama do końca nie wyobrażam sobie przyszłości z nim, jako z partnerem... ale teraz chciałabym po porstu się z nim spotykac, cieszyc się chwilą, robic ze sobą różne rzeczy , nie tylko te związane z łóżkiem.
Często mam problem z obiektywną oceną siebie i innych, sytuacji jakie spotykają mnie w życiu. Nieustannie wszystko analizuję i zastanawiam się, czy dobrze robię. Nieustannie czuję się niepewnie, ale jednego jestem pewna ,że chciałąbym z nim tych spotkań, choc czuję że niedo końca to dobry pomysł. Nie wiem jak dalej rozwinie się to wszystko. Póki co próbuję się odnaleźc w tym wszystkim i iśc do przodu pomimo przeszkód. Kiedys wszystko miałam zaplnowane całą przyszłośc, teraz nie wiem co będzie jutro.
Próbuję dzielic się moimi radościami z moja mamą, ale ona nie umie mnie słuchac, kiedy ja coś mówię o sobie ona mówi o sobie, zmienia temat, narzeka jak jej cięzko. Kiedy chcę jej opowiedziec o mojej pasji, zamiłowaniu o tym jak idzie mi na treningach ona mówi ,że nie chce słuchac tych obrzydliwych historii o mojej pracy - pracuję w lecznicy weterynaryjnej albo że kiedys się połamie trenując , zła jest że w każdej wolnej chwili jadę na konie. Ja to kocham i chciałabym żeby cieszyła się ze mną, że robię coś co daje mi przyjemnośc ,a czasem nawet mi to wychodzi. Nieustannie jedynie słuszę, że się nie nadaję, że mi się nie powiedzie, że powinnam zając się czymś innym. Nie szukam tylko w mężczyznach sprzywieżeńców ,z którymi mogłabym się dzielic swoimi radościami.
Wcześniej bywałam już na innych terapiach i u każdego nowego terapeuty musiałam opowiedziec swoją historię od nowa...czyli musiałam wszystko przeżyc jakby jeszcze raz, bo pewnych rzeczy chciałabym się wyzbyc ze swojej psychiki. Spycham je gdzieś na dalszy plan nie dopuszczając na codzień do świadomości.

niedzisiejsza, tez uważam, że z prostej drogi, zeszłaś na własne zyczenie wiedząc jakoby, że prowadzi w niepewność. Masz 21 lat. Masz stukrotnie większą szansę na ułożenie sobie życia, niż inne bywające tu osoby, które mimo wieku i jeszcze trudniejszej sytuacji - nie tracą nadziei. Przemyśl swoje życie na tle tego - co napisali Ci czytelnicy. Zrozum, że nie masz tu wrogów - nikt nie chce dla Ciebie źle.
Ale my wszyscy - możemy dopatrzyć się tego, czego nie dopatrzysz się ty - gdyż w ocenie samej siebie nie można uczestniczyć z definicji.
Biedna, młoda dziewczyna .... aż szkoda ....