Mąż w nic się nie angażuje - zaniedbywana

A może Ty po prostu rozmawiasz z nim w niewłaściwy sposób? Pełna pretensji, nie słuchając tego czego on by chciał ?

Macie teraz zupełni inne oczekiwania.
Ty, po całodziennym siedzeniu w domu z dzieckiem, wyrywasz się do wyjścia poza.
On, po całodziennej pracy poza domem, marzy o spokojnym, często nawet bezmyślnym odpoczynku w  waszym domu.

Spróbuj wyjść z własnego domu na kilka godzin bez męża i bez dziecka. Do koleżanek, połazić po mieście, po okolicy. Nacieszyć się wolnością i swobodą.

Napisałaś o braku czułych słów, gestów. Czy Ty jemu to zapewniasz i brak z jego strony odzewu?

I czemu do robienia czegoś w życiu jest Ci niezbędny Twój mąż?

A do "oddalania się" trzeba dwojga. Masz w tym swój udział. Zacznij od siebie. Na swoje zachowanie masz wpływ, na jego - nie.

Z mojej strony jest bardzo dużo czułości, dotyku i słów. W tym czasie nie mam jakoś chęci wychodzić ze znajomymi bo bardziej brakuje mi jego. Gdy jesteśmy u moich rodziców wtedy zawsze mam czas aby wyjść gdzieś samemu lub z koleżanką bo oni mogą wtedy przypilnować małego (on by nie został z nim). Jednak ostatnio do szczęścia potrzeba mi tylko jego zainteresowania. Ja mu już to wszystko mówiłam ale on to chyba myśli że "marudzę i kiedyś mi przejdzie"

8 godzin na magazynie. Pakowanie zacisków do aut itp. Jak przychodzi to od razu mówi że jest zmęczony bo dużo roboty mieli, a później nagle mówi że w robocie prawie nic nie robił tylko na necie filmiki z chłopakami oglądali. W weekendy przeważnie jeździmy do rodziców, mamy można powiedzieć okazję odpocząć od małego on wtedy śpi parę godzin w dzień lub siedzi na komputerze. Ciagle próbuje go gdzieś wyciągnać ale mówi że mu się nie chce, że nie ma czasu lub że nie mamy pieniędzy. Zawsze jest któryś z tych wariantów.

Dzięki chyba dzisiaj tak zrobię bo zaraz wraca z pracy i z tęskniłam się za nim

To wyjdź z domu.
Zostaw w nim syna i męża bez jego "chcenia". Bez tego "chcenia" też zajmie się dzieckiem. Z konieczności.
Ty też wielokrotnie robisz różne rzeczy (w tym opieka nad dzieckiem) bez owego "chcenia", z obowiązku.

Taak, taak... Uzależnij się od męża, pewnie. Po co mi znajomi skoro mam jego... Śpisz z nim, jesz z nim, wstajesz z nim i oglądasz go codziennie. Jak wyjdziesz z domu na 2 godziny nie zniknie i nie przepadnie jak bańka mydlana. Praca w magazynie jest odmóżdżająca i wcale się nie dziwię, że Twój mąż zachowuje się tak a nie inaczej. Poza tym spędza pewnie po 8-9 godzin ze znajomymi to się nagada i już mu towarzystwo nie potrzebne, a Tobie na odwrót. Zajmij się sobą, a przestaniesz jęczeć i wszyscy będą zadowoleni.

Już nie wiem jak mam do niego dotrzeć, ciągle mówię mu o moich potrzebach ale do niego w ogóle to nie dociera Mam dużo znajomych z którymi wychodzę przeważnie sama bez niego, ale to nie wystarczy. Do szczęścia brakuje mi jeszcze tylko jego zaangażowania.

Jego jedyna potrzeba to odpoczynek i sex.

Niby mówi że interesuje się nami ale nie widać tego. I że jak byśmy częściej uprawiali sex to było by inaczej. Ja sądzę że nie, bo już pare razy sprawdzałam i nie było żanej zmiany z jego strony. Najchętniej nic by nie robił. Wydaje mi się że on po prostu zobaczył że wszystkim zajmuje się ja więc on już nie musi nic robić (chodzi mi tutaj o dziecko). Wyszłam dzisiaj z pokoju i zostawiłam ich samych aby zajął się nim trochę. Nie mogłam słuchać jak mały przynosi mu zabawki żeby z nim się bawił a on nawet dupy z łóżka nie ruszał. Tylko jakieś słówka do niego mówił żeby nie było.

No i co... mamy tu kolejny dowod na to ze faceci mysla jajami a nie mozgiem. Czy tak ciezko jest zrozumiec ze kobieta siedzi caly dzien w domu, z dzieckiem i mimo tego ze ma dziecko, ma znajomych to i tak czuje sie samotna! Bo ma prawo tak sie czuc! Ma wszystko tylko nie swojego meza... wiec po co ma dazyc do robienia kij wie czego samej, jak ona potrzebuje z nim gdzies wyjsc, z nim porozmawiac, z nim spedzac milo czas! No proste jak drut do cholery! A ze on zachowuje sie jak 80-letni dziadek po przyjsciu z pracy to ja sie pytam... co to za mezczyzna jest?! To jakas niemota, ktora zona nie umie sie zajac! totalny kapec! Odpoczywac i siedziec przed tv bedzie na emerytuze... ja zawsze mowie ze zycie jest po to zeby zyc i cieszyc sie pelnia zycia a odpoczywac po smierci bo tam i tak juz nie ma co robic. Brat mojego chlopaka pracuje po 13-14 godz dziennie na budowie ale czas dla swojej lubej tez potrafi znalesc i dziewczyna nie narzeka. I to jest mezczyzna!!! Ja bym na Twoim miejscu kochana juz dawno taka awanture zrobila ze ho ho! Bo skoro sygnaly nie dotarly do niego (chociaz to byl z gory przegrany pomysl bo do facetow cos takiego nie dociera ) slowa i tlumaczenia tez nie, to zacznij zadac tego co Ci sie slusznie nalezy! Powodzenia

Wielokropku, bo Ty nie wiesz, że głównym zainteresowaniem męża MA BYĆ jego żona i jej potrzeby. Niestety, omawiany samiec, nie wykazuje najmniejszego zainteresowania tym, czym powinien interesować się najbardziej. Co tam jego hobby i pasje, teraz jest żonaty i ma się interesować tylko żoną!

No, przepraszam.
I dziękuję za przywrócenie do pionu. Tak błądziłam.
Zawsze razem: do WC i na babskie ploty - też.
Niech żyje jedność małżeńska!
Tylko... jak długo?

Teo,
mam jedno pytanie.
Mój mąż pali papierosy. Ja - nie. Ale czy w ramach wspólnoty nie powinnam palić razem z nim?

Nie, nie, nie. W tą stronę to nie działa. TY nie robisz tego co mąż. To mąż ma robić to co ty. Nigdy w drugą stronę! Dlatego jak to ty byś paliła to on MUSI palić z tobą, ale na odwrót już nie. Bardziej bym zaczęła go zmuszać do tego, żeby rzucił, bo przecież TY nie palisz.
Ja nie wiem, Wielokropku, jak Ci się udało przeżyć tyle w małżeństwie z taką niewiedzą?!

Teo haha uśmiałam się, muszę to sobie zapisać gdzieś na boczku w zeszycie

Stażem w związku jestem młoda (2 lata) i cóż mogę stwierdzić? Takich problemów brak bo mamy podobne zainteresowania. Góry, spacery, rowery - obydwoje lubimy. Grać na komputerze - też lubimy, każde w swoją grę. Co nie zmienia faktu że mu suszę głowę i warczę jak siedzi przed komputerem do 1 w nocy a o 6 wstaje do pracy. A jak ma ochotę Formułę oglądać? Ja sobie mogę posiedzieć wtedy na forum i popisać, albo poczytać książkę, mogę też iść poprasować
Jesteśmy parą/małżeństwem ale nie rodzeństwem syjamskim! Wspólnie spędzać czas super, ale odetchnąć od siebie na troszkę też jest dobrze, chociażby po to żeby za sobą zatęsknić.

I jest jeszcze tak zwana zgodność charakterów - jako domatorka mam faceta domatora i jest wszystko w porządku. Gdybym miała faceta który przesiada się z imprezy na imprezę a jeszcze w międzyczasie gdzieś na grillu siedzi u znajomych - nie wytrzymałabym z nim. My wyjścia do znajomych traktujemy w ten sam sposób - w weekend, jak najbardziej, w tygodniu ktoś wpadnie na kawę - super, rzadziej my się wybierzemy. Ale weekend spędzony w domu - też rewelacja.

agusia może powinniście znaleźć jakieś wspólne zainteresowania? Co was wcześniej do siebie zbliżyło? Przecież zanim zamieszkaliście razem, zanim urodziło się dziecko, coś was musiało łączyć poza seksem? Jak spędzaliście wolny czas? Może trzeba zacząć powolutku, małymi krokami?

Z trudem.

Dzięki za zwrócenie uwagi.

Problem polega na tym, że autorka na początku napisała, iż cały czas siedzi z dzieckiem w domu, później zaś że często wychodzi razem ze swymi znajomymi. Rozumiem, że na te swoje wypady autorka ciągnie ze sobą dziecko.

Problem polega na tym, że autorka widzi w swym mężu zło wszelakie, a ona jedyna jest oddaną matką i żoną. Mąż jest nieczułym, żądnym seksu facetem. Czyżby?

Problem polega na tym, że niemożliwa jest taka, niczym nie spowodowana (ślub tego nie tłumaczy) przemiana, z kochanego faceta w potwora.

Takie problemy można rozwiązać  j e d y n i e  za pomocą rozmowy, czyli dialogu, nie zaś przy użyciu podchodów czy wygłaszania swych pretensji.

Wielokropku, czytając Twoje posty w 90% się z nimi zgadzam. Uważam, że są bardzo mądre i życiowe. W tym przypadku nie będzie inaczej. Jednak zwróć uwagę, ile jest przypadków, gdy dwoje ludzi składa sobie przysięgę, nakłada sobie obrączki na palce, a po miesiącu nie poznają siebie nawzajem. W męża wstępuje agresywna bestia, w żonę - przepraszam za określenie - zdradliwa suka... Myślę, że dla niektórych ludzi ślub jest swego rodzaju gwarancją, że będą już ze sobą do grobowej deski i tak jest w tym przypadku. Mąż autorki pomyślał, że skoro wstąpił w związek małżeński, to może sobie pofolgować. Oczywiście znamy sytuację tylko z wypowiedzi autorki tematu, nie znamy stanowiska męża w tej sprawie i tylko na podstawie owych wypowiedzi możemy się wypowiedzieć, aczkolwiek nic nie dzieje się bez przyczyny. W 100% zgodzę się ze stwierdzeniem,że takie problemy TRZEBA rozwiązywać jedynie za pomocą rozmowy w 4 oczy.

Wymaga aby zainteresował się nią i ich 16 miesięcznym synem - w małżeństwie ma do tego prawo.

Noale on chyba tak z dnia na dzień nie stał się telewizyjnym leniem? Chyba autorka wiedziała za kogo za mąż wychodzi? Chyba znała jego stosunek do rozrywek, jego upodobania i podejście do życia? W związku z tym w czym problem? Człowiek może się zmienić po ślubie, owszem, ale takie rzeczy jak lenistwo, nie interesowanie się życiem codziennym raczej objawia się już duuużo wcześnie. W związku z tym dalej twierdzę, że to, co łączyło przed ślubem Autorkę i jej męża to ciemny pokój, seks i skutek tego, czyli dziecko.

niekoniecznie musiala go az tak dobrze znac jesli nie mieszkali razem, na randki to kazdy leci jak na skrzydlach, dwoi sie i troi a jak z roboty wraca do domu to juz inny z niego amor wychodzi. Nie mieli okazji pomieszkac razem wiec dopiero po slubie a rczej po wspolnym zamieszkaniu pewne cechy mozna wychwycic. W tzw. kawalerce bedac chlopak mogl podobnie sie zachowywac, mama podstawila obiadek pod nos, on sobie polezakowal, pogral, poogladal mecze a potem swiezy i wypoczety, pelen energii szedl na spotkanie z ukochana, tryskal czarem i pomyslami..przez kilka godzin.
A teraz ona przejela role mamusi i bum..czar prysl.

To hipoteza, nie wiemy jak to tam bylo.

Dlatego jestem zwolenniczka mieszkania i poznawania sie przed slubem, zeby takich niespodzianek uniknac.

Z jednej strony - każdy musi mieć swoje 5 min sam na sam ze sobą, więc w tym sensie rozumiem Twojego męża, że chce zająć się sobą, po pracy, a co z Tobą? Ustalcie może, że piątek czy środa jest twoja  - twój czas, by iść do koleżanki, zacząć uczyć się języka, czy chodzić na siłownię, albo jeśli masz ochotę i możliwość zostawienia dziecka to idziecie razem na spacer, do kina, restauracji - tam gdzie TY chcesz.
Mężczyźni tak mają, zaczyna się to od "odpoczynku", ale później staje się to oczywiste, że dom, rodzina, wszelkie problemy - to w 100% twój problem. Dlatego staraj się utrzymać równowagę. Twoja praca w domu jest równie ciężka i ważna, co praca zarobkowa męża. Każde z was robi coś bardzo ważnego dla rodziny, dlatego jesteście rodziną, a nie singlami z dzieckiem śpiącymi pod jednym dachem.

Ty znasz swojego męża i tylko Ty wiesz jak "ustalić" cokolwiek - nie jest to proste, bo oni mówią jakby "innym" językiem ;-)

Mój ulubiony dowcip - chociaż może to jest jakaś głęboka analiza psychologiczna komunikacji między mężczyzną a kobietą
"Następnego dnia w pracy, przy kawie rozmawiają dwie koleżanki:
- Jak tam Twój wczorajszy sex? - beznadzieja... mąż przyszedł do domu, w 3 minuty zjadł obiad, potem 4 minuty bzykania i po dwóch minutach spał... A u Ciebie?
- No u mnie rewelacja, mąż przyszedł do domu, zabrał mnie na przepyszną romantyczną kolację. Później przez godzinę wracaliśmy do domu spacerkiem przez miasto, potem świece i godzina przecudownej gry wstępnej. Następnie godzina nieziemskiego sexu a na koniec wyobraź sobie, że przez godzinę rozmawialiśmy czule ze sobą. Bajka po prostu!
W tym samym czasie rozmawia ze sobą dwóch kolegów:
- Jak tam Twój wczorajszy sex?
- No zajebiście! Przychodzę do domu, obiad na stole, zjadłem, pobzykałem i zasnąłem! A u Ciebie?
- U mnie? K*rwa, u mnie beznadzieja. Przychodzę - nie ma prądu bo zapomniałem zapłacić za rachunek, zabrałem więc gdzieś starą na kolację, żarcie beznadziejne było i takie drogie, że nie starczyło mi na taksówkę powrotną i musiałem zap**rdalać do domu na piechotę. Przychodzimy k*rwa przecież nie ma prądu, więc znowu te cholerne świece. Byłem tak wkurzony, że najpierw przez godzinę nie mógł mi stanąć a potem przez godzinę nie mogłem się spuścić. Na to wszystko tak się wk*rwiłem, że przez godzinę jeszcze usnąć nie mogłem. "