ROZSTANIE - CO ROBIĆ?!? KOCHAM, ALE NIE POTRAFIĘ DŁUŻEJ TAK ŻYĆ...

Kobieto zostaw go i UCIEKAJ JAK NAJDALEJ!!!!
W tym związku nic się nie poprawi!!!
On będzie Twoim katem i oprawcą.

Czemu jeszcze z nim mieszkasz?
Jeżeli potrzebujesz fachowej pomocy znajdziesz ją tu anonimowo: www.niebieskalinia.pl

Uciekaj  od tego drania on się nie zmieni.Ja trafiłam tu też przez faceta a konkretnie męża.. .zktórym chce się rozstać i zacząć nowe życie.właściwie nowe życie już zaczęłam,ale to kropla  w morzu potrzeb.ja odważyłam się skorzystać z pomocy PCPR i tel zaufania. Chodziłam po sądach, pytałam,mam troszkę lżej.Ale po tylu latach takiego życia mam ochotę zmienić zamki!Nikt nie ma prawa się nad tobą znęcać,ani psychicznie ani fizycznie!nikt nie może  przysyłać ci obraźliwych smsow,emaili,itp.Ja mam taki dylemat,bo synek jest bardzo przywiązany do niego.Córka by sobie poradziła,to silna zdolna 16latka.ale synek ma9lat jak na swój  wiek jest bardzo samodzielnyale jest wrażliwym przywiązanym do taty chłopcem.Jestem w stanie przetrzymać jeszcze jakiś czas ze  względu na niego.Zacznij coś robić,pokaż facetowi ze nie jesteś sama,ze se radzisz, i usmiechaj się nawet do samej siebie,to pomaga,stawia na nogi uwierz :-)Tego kwiatu pół światu !!;-)

Droga Joanno, wiem, że nie pozostaje mi nic innego jak definitywnie zakończyć ten związek i pójść w swoją stronę, kiedy nie jest jeszcze na to za późno...

Jeśli chodzi o Twoją sytuację, to mogę Ci powiedzieć, że z doświadczenia (ja też pochodzę z rozbitej rodziny) wiem, iż wcale nie do końca jest lepiej dla dziecka, gdy matka zostaje ze względu na nie przy ojcu - co moja mama starała się robić przez bardzo długo, bo my dzieci, bo rodzina, bo jak ona sobie da radę... I zrobiła wielki błąd! Pamiętaj o tym, że dziecko pomimo swogo wieku jest bardzo bystrym i bacznym obserwatorem i doskonale wie, co się wokół niego dzieje i "przesiąka" otaczająco je atmosferą. Jak bardzo byś się nie starała, nie uda Ci się ukryć tego, że jesteś nieszczęśliwa i robić dobrą minę do złej gry.

Zastanów się nad tym...

Twój Synek będzie na pewno dużo bardziej szczęśliwy, mając u swego boku spokojną i szczęśliwą mamę, a z ojcem nawet jeśli się rozstaniecie może przecież się widywać. Uwierz mi, że im szybciej to zrobisz tym lepiej, a dziecko szybko się przyzwyczaja do nowych sytuacji (wbrew temu, co wszyscy twierdzą!) Tobie z czasem też będzie coraz trudniej... DLATEGO NIE WAHAJ SIĘ ODEJŚĆ!

Ściskam Cię serdecznie, życząc dużo odwagi.

zagubiona czy naprawde musisz ujrzec w lustrze swoja posiniaczona twarz zeby podjac decyzje? Kopnal cie w biodro!? Wiesz ze w normalnych warunkach mozesz isc do wiezienia za "uzycie sily nieadekwatnej do sytuacji obrony koniecznej"? Nawet najbardziej zapchlonego psa czy kota nie potraktowalabym noga. A co dopiero czlowieka. Zmykaj stamtad poki ci zycie mile. Ten facet potrzebuje strzala miedzy oczy a nie kobiety. Agresywne psy sie usypia, czasem chcialabym zeby takie procedury zostaly przeniesione na ludzi.

Dziękuję Ci bardzo za dobre szczere słowa. Ja Tobie także życzę odwagi. Pozdrowionka.

Czemu wy kobiety macie jeszcze jakieś wątpliwości w takich sytuacjach??? Nigdy tego nie zrozumiem. Czego oczekujesz, że się zmieni dla Ciebie? Że po ślubie będzie ideałem. Nie oszukuj samej siebie bo z takim człowiekiem nie da się stworzyć normalnego związku. Nie obraź się ale ten koleś to jakiś niezrównoważony psychicznie cham który ma ewidentny problem z kobietami a Ty im szybciej dasz sobie z nim spokój tym lepiej dla Ciebie.

Pozdrawiam i Powodzenia:).

Posluchaj zagubiona, ja wlasnie tego fenomenu nie jestem w stanie pojac. Jak mozna nie dostrzec juz od poczatku tego "potencjalu" chama i bydlaka u poznawanego mezczyzny? Czy az tak swietnie potrafia sie maskowac, by swoje wrodzone (badz nabyte w odpowiednim srodowisku) cechy zakapiora ukryc? Ja rozumiem, ze kazdy zwiazek na poczatku jest rozami uslany, kazdy sie stara , wygina w chinskie dzien dobry, zeby ew. partnera omamic i sie mu przypodobac. Ale az na tyle to ja slepa nidgy nie bylam, a mialam spotkan, randek, dluzszych i krotszych zwiazkowcalkiem spora ilosc. Chamskie odruchy wychodza z delikwenta nie po roku a juz na kolejnej randce. Bo nie mozna sie non stop kontrolowac. A jak takiodruch malpi zauwazam raz i drugi to wlacza mi sie swiatelko informujace, ze nie wszystko tu gra. Po kolejnym incydencie (bo one zaczynaja sie pojawiac coraz czesciej, gdy on mysi, ze juz ofiare ma) wyje juz syrena alarmowa i nie ma przebacz, klapki z oczu spadaja. Mowilam wowczas adieu takiemu i cieszylam sie, ze mam to g..juz za soba. Dlatego, nigdy przenigdy nie zrozumiem kobiet ludzacych sie nadzieja i tkwiacych w patologicznych zwiazkach. Same sie krzywdza.

Mussuka - nie miałaś zatem okazji (na szczęście) obserwować socjo- lub psychopaty w akcji. To są wytrawni gracze - potrafią kamuflować się latami i posuwać delikatnie krok po kroku.
Osobną sprawą jest to, ze oni zawsze wybierają osoby podatne na ich zachowanie.

Zagubiona - to, że powinnaś odejść jak najszybciej - nie ulega ŻADNEJ dyskusji. Ale jest głębszy problem - w Tobie. Bardzo się cieszę, że sama to juz zauważyłaś. Trzeba to przepracować, by znów nie "wtopić".
Zapraszam do odwiedzenia wątku: http://www.netkobiety.pl/t17705.html

przepraszam, ponad rok sie znaja, moj blad, pomylilam z inna osoba:) tak czy siak to dosc krotko.

Wiesz, gdy to tak czytam, to odnoszę wrażenie, że naprawdę nie masz godności. Bez obrazy, ale spójrz prawdzie w oczy. Kim ten człowiek jest, że ma prawo tak Cie traktować? Cięzko podjąć decyzję o rozstaniu, ale uwierz mi, na świecie jest tylu mężczyzn, którzy czekają na dziewczynę, która będzie ich kochać, będzie im wierna i będzie uczciwa tak jak Ty. Zostaw tego frajera. Po prostu, już, teraz !

Trzeba posiąść wiedzę i mieć tego świadomość. Tego właśnie trzeba naszej bohaterce.
Bo samo odejście raczej niczego nie zmieni - następnym razem wybierze podobnego mężczyznę.

Absolutnie tego nie neguję. Ale to nie Ty masz problem, prawda?
Więc proponuję dostosować porady do charakteru osoby zakładającej watek.
Ja na przykład nigdy nie zostałam okradziona (jestem tzw "elektryczna") - czy to powód, żeby tych, którzy zostali okradzeni traktować jak "z lekka upośledzonych"? Z pewnością nie.

A rozumiesz alkoholików, narkomanów lekomanów? Tak właśnie postępują osoby uzależnione i współuzależnione - w ich działaniu nie ma logiki. Po prostu.
I wybacz - Ty nie musisz sobie niczego tłumaczyć. Chodzi o to, żeby nasza bohaterka zrozumiała.

Jest terapia, profesjonalna. Ehhh... kochana - tu się dopiero rwie.. serce.
Jeśli interesuje Cie ten temat wygoogluj "fundacja kobiece serca" - tam jest to przystępnie opisane. Nie napiszę adresu, bo już dziś dostałam po tyłeczku od Moderacji

Widzisz Mussuka - na tym polega istota tego uzależnienia: osoba uzależnione DOSŁOWNIE nie wyobraża sobie życia bez tej drugiej osoby.

Wyedytowałam. Kurcze, nie mogę wkleić adresu - a byłoby prosto.
Te kobiece serca - najlepiej wytłumaczone.

Oh niestety wątek, w którym jestem w "swoim żywiole", chociaż już na odwyku i to mnie cieszy.
Mogę się zgodzić z Mussuką, że w tym nie ma logiki, bo nie rozumiem faktycznie dlaczego ludzie MUSZĄ ćpać, pić - chociaż chyba podobno to jest jakieś uzależnienie "w organizmie" - jak uzależnienie organizmu od nikotyny u palaczy. I wszystkie te nałogi i uzależnienia można wyleczyć odwykiem oraz wsparciem innych osób uzależnionych będących na leczeniu oraz pomocą terapeuty - jednak to ciężka droga. I jeśli mnie zapytasz co jest przyjemnego w paleniu papierosów (bo palę), to żadna moja odpowiedź nie będzie logiczna, bo co ? "palę bo lubię" - jak można lubić coś co jest krztuszące, gorzkie i zawiera truciznę ? Palę bo muszę - i słowo MUSZĘ nie jest wyjaśnieniem dla Ciebie i osób nieuzależnionych od czegokolwiek a razem jest jedyną wg mnie odpowiedzią na takie pytania. To było na początek, wracając do tematu UZALEŻNIENIA OD MĘŻCZYZNY.

Dla mnie to działa tak samo, nie jestem wstanie nikomu - ani Tobie ani przyjaciołom ani rodzinie na pytanie "czemu Ty z nim jesteś" "za co Ty go tak kochasz" odpowiedzieć "sensownie" - bo tego oczekujesz Ty i oni - odpowiedzi, która pozwoli Ci zrozumieć. Masz ogromne szczęście , że jak to jak zwykle doskonale niekochana72 ujęła : nie należysz do "typowej" polki, która NIE MIAŁA wpływu na swoje dzieciństwo, geny itp.
Ja nie zawalam tego co zrobiłam ze swoim życiem - a zgotowałam sobie piekło - na mamę i na jej wpływ na sposób w jaki podeszłam do związku i jak dałam się traktować, ale po części po prostu nie miałam na to wpływu.
Nie jestem na dzień dzisiejszy w stanie powiedzieć za co tego człowieka kocham, no bo przecież to logiczne , że nie za to jak mnie poniżał, zostawiał płacząca na środku ulicy, nie chciał rozmawiać, wyzywał od "po*ebów", idiotek, psychicznych, jak mnie zostawił pare lat temu tydzień przed maturą, jak obrażał się i nie odzywał przez parę dni a potem nagle się pojawiał itd... a mimo to wszystko spędziłam "w związku" z tym człowiekiem ponad 5 lat. 1000 razy "coś we mnie pękało" i 100 razy wracałam, czułam się wiecznie źle, z dziewczyny ambitnej, pewnej siebie, towarzyskiej stałam się cieniem i nadal w tym tkwiłam.
Dziś kiedy jestem na odwyku - i dla mnie to jest po prostu słowo idealnie pasujące - czyli odstawienie "środka uzależniającego" - wycie, pragnienie żeby to wróciło, chociaż się wie że kolejny raz bedzie gorszy od poprzedniego, histeria, że go nie ma itp. - ale każdy dzień który przeżyję "bez niego" okazuje się nie "kolejnym straconym" ale kolejnym do przodu - z każdym dniem się lepiej czuję - zaczynam myśleć trzeźwo. Do czego zmierzam: nie wszystko trzeba zrozumieć i troszkę ale naprawde troszkę nie podoba mi się że ktoś nie próbując się wgłębić w temat pisze jak Ty "nigdy tego nie zrozumiem, polki muszą mieć faceta" itd. Jak widzisz sama przed chwilą dowiedziałaś się że to jest uzależnienie może gdybyś postarała się wgłębić - nie tyle zrozumiałabyś takie kobiety, bo nie o to chodzi, ale "zrozumiała" w sensie że coś takiego może istnieć i że to jest ogromny problem - jednia mają DDA, jedni są alkoholikami, jeszcze inni mają schizofrenię a my mamy to

ZAGUBIONA0101 - Ja jako naprawdę bardzo młoda dziewczyna po 8 latach tej znajomości a 5 latach związku jestem w stanie Cię zapewnić, że NIC się nie zmieni ŻADNĄ rozmową, tłumaczeniem, pokazywaniem że oczekujesz szacunku ani żadną inną metodą , w której Ty będziesz groźbą-prośbą usiłowała udowodnić mu , że źle się zachowuje/jego myślenie czy podejście jest złe/chore/psychiczne i że tak się nie traktuje osoby którą się kocha. Nie ma szans - Ty jeszcze masz "szczęście", bo masz przykład byłej jego dziewczyny - widocznie też nie wytrzymała - ja nie miałam - może wtedy bym miała "poparcie"
To że Ci mówi, że go nie kochasz kiedy próbujesz się odciąć - zwykła manipulacja , u mnie było gorzej bo nie było "już mnie nie kochasz" tylko "to wszystko przez ciebie gdybyś była normalna to ja bym nie był agresywny" (nie uderzył mnie nigdy - byłam gnębiona psychicznie).
Co do jego mamy - miałam IDENTYCZNIE - jest synusiem mamusi - uwielbiam jego mamę ,ale sposób w jaki go wychowała rozpieściła do granic swoich możliwości sprawił że chłopak jest niezaradny życiowo, a do tego JAK U CIEBIE - swojej matki nie szanuje - albo inaczej - robi z nią to co ze mną - powie parę ostrych słów, odkręci kota ogonem i sprawi że matka / ja czujemy sie winne i przepraszamy za to że np on nas powyzywał (no matki moze nie wyzywa jak mnie ale sposob w jaki sie do niej odnosil dla mnie byl nie do pomyslenia).
Kończąc (wybaczcie dla mnie to jest tak świeża sprawa że mam 1000 myśli na minutę) proszę Cię przeczytaj książkę "Toksyczne Słowa" - podaj mi maila jeśli chcesz - chętnie Ci ją podeśle - moje OSTATECZNE chociaż setne odchodzenie od niego zapoczątkowała właśnie ona - głupia książeczka - otworzyła mi "bramy" do rzeczy których nie mogłam pojąć , czyli do tego "jak można tak robić komuś bliskiemu", a można i to i nieświadomie i świadomie.

______________________

Nie będę już kasować tego co napisałam,ale dopiero mi wskoczyły świeże posty Mussaki i jak sama napisała "nie będę ignorantem" - fajnie , bo właśnie wyżej napisałam, że trochę Cię tak odebrałam, także zostawiam to, ale już traci na sile
Służę doświadczeniem w razie co

Tak, nam zabrakło właśnie miłości własnej i to niestety nawet w minimalnej dawce   (ja zawsze odstawiałam "siebie" żeby robić tak, żeby mama w końcu była zadowolona)

Podobno takie kobiety jak my - uzależnione "od kochania" że tak to ładnie nazwę przyciągają również osoby - partnerów z jakąś dysfunkcją - po obserwacjach niektórych wątków na forum a już na pewno jeśli chodzi o mojego byłego partnera - kwestia była jego OGROMNYCH naprawdę gigantycznych kompleksów i jakiegoś konfliktu wewnętrznego ze światem - na zewnątrz pewny siebie twardy CHAM, wiedziałam gdzie włożyć szpilę, ale nie robiłam tego bo przecież KOCHAŁAM , a on znalazł sobie kogoś przy kim W KOŃCU mógł się poczuć lepszy - bo mógł mnie poniżyć, a po prostu miał swojego giermka -  przy swojej nienawiści do samego siebie.
I tak to jest właśnie - kiedy kobieta której braknie egoizmu spotyka faceta który chce pokochać siebie , ale nie może bo ma kompleksy - również wyniesione z domu

Ciągnie swój do swego

AMEN.

Jak ja Wam Kobietki zazdroszcze wyjscia z tego stanu nierozumienia rzeczywistosci ehhh ja chce przyspieszyc czas!!
Da sie?

Nie da się. Trzeba cierpliwie zaliczyć wszystkie szczebelki Czasem wracamy i od nowa.

Kurdeeee no, ja wiem wiem wszystko, ze trzeba przejsc wszystko, ale ta glupia psychika.

A cofania sie w rozwoju nie lubie, juz i tak stracilam 5 lat z wlasnej glupoty

go forward!

Brawo, kochana. Żadna z nas nie twierdzi, że wszystkie MUSIMY zaliczyć po pysku od życia. Ale teraz zrób krok dalej proszę - i zrozum, ze nie wszyscy są tacy jak Ty.
Oki? I im trzeba pomóc.

Przytulam Cię mocno, kochana :)
Nikt, kto nie przeszedł naszej drogi nie wie, jak bolesne jest dogrzebywanie się do świadomości właśnie. Ale ta satysfakcja potem - warta wszystkiego.

Widzisz nasza droga Autorko: DA SIĘ.
PO PIEKLE JEST ŻYCIE.

Wybaczcie, że piszę dopiero teraz, ale obowiązki... Same rozumiecie.

Przede wszystkim, chciałabym zapytać Was czy potrafiłybyście wskazać, choć jedną osobę znajdującą się w Waszym bliskim otoczeniu, która miała w pełni NORMALNE (cokolwiek dla kogo to oznacza) DZIECIŃSTWO? Osobiście nie znam nikogo takiego i nie mam tutaj na myśli ludzi wywodzących się z marginesu społecznego czy pochodzących z patologicznych rodzin, gdzie podłe uzależnienia, przemoc fizyczna, agresja słowna oraz psychiczne nękanie jest na porządku dziennym, ale także o osobach wychowujących się w tzw. "dobrych domach", gdzie niczego nie brakowało, ale pewne rzeczy pojawiały się w nadmiarze - jak wygórowane oczekiwania rodziców wobec dzieci, chęć zrealizowania swoich niespełnionych ambicji, albo wręcz przeciwnie - dzieciom było wolno robić dosłownie wszystko, a na każdym kroku wyręczano je, co obecnie skutkuje tym, że nie są sobie w stanie kompletnie poradzić w życiu. Dlatego wydaje mi się, że nie należy generalizować i odnosi się to zarówno do tego, co pisała Mussuka, twierdząc, że dzieciństwo nie determinuje późniejszych zachowań dorosłego człowieka poprzez tworzenie w podświadomości dorastającej jednostki pewnych "dysfunkcji" emocjonalnych, które jej zdaniem nie mają wpływu na ostateczny kształt naszego życia i nie są miarodajnym wyznacznikiem. Jednak też nie do końca zgadzam się z tym, iż przeżyte przez nas dzieciństwo w stu procentach determinuje to jacy jesteśmy - pewne rzeczy otrzymujemy w genach, inne nabywamy poprzez funkcjonowanie w grupie rówieśników, jeszcze inne kształtują media czy napotkani przez nas na naszej drodze ludzie. Jedno jest pewne - wszystkie zweryfikuje czas i życie. Warto pamiętać o tym, co przeżyliśmy, bo bagaż zdobytych przez nas doświadczeń ma bezcenną wartość, ale też nie dajmy się zwariować i nie żyjmy w cieniu przeszłości, ogłaszając kapitulację i wciągając na maszt białą flagę. Ktoś kiedyś mądrze powiedział - "Twój sukces zależy od Ciebie" z czym w pełni się zgadzam, to właśnie między innymi dlatego postanowiłam umieścić tutaj ten post, bo wbrew temu, co czytam - ja bardzo chcę zmienić swoje życie. To dlatego prosiłam o porady i wskazówki, co mogłabym zmienić w swoim sposobie myślenia czy światopoglądzie. Myślę, że AB89 i niekochana72 doskonale rozumieją, co mam na myśli...

Miałam dzisiaj (pomimo moich obowiązków) trochę czasu by przemyśleć sobie pewne sprawy. Tak się składa, że w ten weekend spakowałam trochę swoich rzeczy (po ostatniej kłótni) i aktualnie jestem w moim rodzinnym domu, zamierzam zostać tutaj jednak nieco dłużej. On nie odzywa się do mnie i powiem Wam szczerze - jakoś strasznie mnie to nie boli. Zaakceptowałam już to, że niczego nie zmienię, bo jeśli on sam tego nie będzie chciał to jest to po prostu niemożliwe. Co więcej kiedy jestem teraz sama, czuję się o wiele lepiej. Nareszcie odpoczywam. Dosłownie. Nikt nie krzyczy, nie obraża mnie, nie przeszkadza w realizowaniu określonych zadań itd. Chcę sobie zrobić dłuższą przerwę od związków, skoncentrować się na spełnianiu samej siebie, odetchnąć. Zwłaszcza, że jestem teraz w takim momenciu w moim życiu, że potrzebuję więcej czasu dla siebie by móc osiągnąć zamierzone cele. (Co oczywiście dziwnym trafem zawsze go bolało...) Kiedy układało się między nami i zachowywał się w normalny sposób, wtedy na każdym kroku podkreślał jak niesamowicie inteligentna jestem, jak świetnie znam języki obce itp. i że - dosłownie - zazdrości mi tego. Nie potrafił przeżyć tego, że podobam się innym męzczyzną i jestem atrakcyjną kobietą, wrecz dziwił się - dlaczego na ciebie tylu facetów zwraca uwagę, a na mnie laski nie patrzą? I wiecie co? Wydaje mi się, że on po prostu nie mógł znieść tego, że ja jestem w czymś lepsza od niego, a to dlatego, że jego poprzednia dziewczyna była moim kompletnym przeciwieństwie i przyzwyczaił się do tego, iż może pozwalać sobie na tego typu zachowania, a ona nawet nic nie powie. Gdy tymczasem ja stale z nim walczyłam i nie dawałam za wygraną, dlatego jego agresja była coraz większa i większa... A kompleksy, o których pisała AB89, opowiadając o swoim EX'ie nie dawały mu żyć. Nawet jakoś nie jest mi go szkoda. ;] To wszystko jest po prostu żałosne. I szczerze życzę mu by znalazł dziewczyne na swoim "poziomie", bo ja byłam dla niego stanowczo zbyt dobra. Być może rzeczywiście mój problem polega na tym o czym wsponiała Niekochana72. Z chęcia przyłącze się do poleconego mi przez Ciebie forum, ale też z przyjemnością razem z Tobą, AB89, przejdę przez ten trudny czas, wzajemnie się motywując i wspierając, dlatego jeśli nadal miałabyś chęć towarzyszyć mi w tej drodzę - koniecznie daj znać

Podsumowując, jestem Wam bardzo wdzięczna za wszelkie uwagi i wskazówki - mam nadzieję, że wspólnymi siłami, uda nam się (wszystkim kobietom, które borykają się z podobnymi problemami do moich czy do AB89) odmienić nasze życie na lepsze i uwierzyć w siebie, w swoją siłę. Pamiętajmy, że "KOBIECOŚĆ JEST SIŁĄ"

PS. AB89, bardzo chętnie przeczytam tę książkę!

ZAGUBIONA chętnie przejdę to z kimś i jestem do dyspozycji Po prostu sporo nas szczegółów w zachowaniu naszych partnerów myślę łączy - wiadomo - każda historia jest inna, ale w Twojej opowieści zauważyłam wiele zachowań swojego Ex (np. wyzywanie, niemożność zaakceptowania moich sukcesów okazywana jako agresja słowa - najczęściej zwyczajne umniejszanie moim "dokonaniom" chociaż ja będąc w jego wieku (jesteśmy rówieśnikami) i właściwie nie mając nic osiągniętego czułabym się dnem - i pewnie się tak czuje, ale na zewnątrz zrobi wszystko, żebym to ja się tak czuła; obracanie kota ogonem, wieczna manipulacja itp.,itd.)

Podaj mi maila to wyślę Ci książkę w pdf'ie

Ja po prawie tygodniu naprawdę dobrego samopoczucia i naprawdę wewnętrznego uczucia, że "cieszę się że mam to za sobą i szczerze nie chcę być z tym człowiekiem" - dziś przyszło załamanie. Liczę oczywiście się z takimi dniami jak dziś, kiedy ból - za to jak zostałam potraktowana staje się silniejszy od tego, że WIEM, że go nie chcę, że bez niego NAPRAWDĘ będę szczęśliwsza (i uwierzcie, że nie jest to "wmawianie sobie" tylko tak czuje)  i że człowiek ten tak naprawdę NICZYM mi nie imponuje, a wręcz gdybym go teraz poznała to nawet bym z nim na piwo jak z kolegą nie poszła. Jednak ból dziś wygrał, a czemu ? Muszę to gdzieś wywalić, (bo przyjaciółce jednej i drugiej nie chcę już smęcić) i chciałabym opisać co powoduje, że dziś chcę cały dzień ryczę (nie mogę jestem w pracy a w domu mama się czepia, że jeszcze "mi nie przeszło" [WTF?] ). Zastanawia mnie po prostu jego postępowanie wobec mnie po "rozstaniu".

Zaznaczę:
Rozstania oficjalnego nie było - równo 2 tyg temu w środę rano po kłótni z poprzedniego wieczoru, rano wymiana zdań on wyszedł ode mnie poszedł do domu i cisza.

Pierwszy kontakt z jego strony był 5tego - (nasz dzień - zawsze od 5.liczyliśmy ile ze sobą jesteśmy) - czyli w poniedzialek - 6 dni odkad wyszedł - zadzwonił wieczorem z pytaniem - czy jakby nie zadzwonił to bym się odezwałam, odpowiedziałam, że nie - spytał dlaczego - odpowiedzialam, ze to jak sie zachował w ostatniej kłótni i to że dopiero się teraz odzywa a wiedzial ze mam w sobote egazmin i nie bede sie mogla skupic i ze przez niego mam warunek i ze jak on mial zaliczenie calego roku tydzien wczesniej to lecialam do niego mimo ze powiedzial mi po tym jak sie mu zwierzylam  o moich problemach z mama - że jestem jak SWOJA matka - a mimo to polecialam zeby go wspierac przed egzaminem. Powiedzial ze "ch.j mnie obchodzi twoj egzamin", 'wytlumaczyl' mi ze ta klotnia to moja wina , ze jestem nienormalna i ze on sie nie odezwie dopoki go nie przeprosze. Odpowiedzialam ze niestety go nie przeprosze i ze w takim razie mozemy sie pozegnac, powiedzialam że brak mu nabiału bo nie potrafi nawet przez tel powiedziec ze to koniec i sie rozlaczyłam.

Drugi kontakt nastapił w ostatni piątek 9tego - dostałam SMSa o uwaga: 24 godzinie, nie uslyszalam, nie zareagowałam. Teraz chciałabym pokazać jak do dziś wyglądała nasza relacja "sms" - może ktoś mi może powiedzieć - o co chodzi, bo ja wiem że go nie chce, ale po co mi woda w mozgu - ciągle robi coś żebym się zadreczała
SMS:
10.09:
x: jestes?
x: ?
X: ok -zapamietam to sobie
ja: ...dobrze, jesli tak czujesz. przykro mi.
x: nie rozumiem twojej odp. - napisalem do ciebie a ty nic. wiec ? - zapamietam to sobie.
ja: piszesz do mnie o 12 w nocy - powinnam "to sobie zapamietac', ze o ten nienaturalnej porze ? bo tez tego nie rozumiem. Jesli jestes taki ze tylko "zapamietaujesz" to po prostu przykro mi.
x: jaka jest normalna pora ?
ja:wydawalo mi sie , ze ludzie kotaktują się ze sobąw jakims celu w dzien. Ty sobie zapamietujesz a ja o 24 to moge jak sporo ludzi juz spac. Kurcze wiesz o co chodzi. nie ptaj o cos na co znasz odpowiesz.skoro napisales teraz to czemu nie moglbys 12 h wczesniej - to oczywiscte.

na to nie dostalam juz odpowiedzi.
w sobotę cisza totalna

niedziela 11.09, około południa:
x: chcesz rozmawiać ?
ja: jesli chcesz mozemy sobie wyjasnic pewne sprawy
x: aha to jednak nie
ja: nie rozumiem, to pytasz czy chce rozmawiac a sam nie chcesz?
x: twoja odpowiedz mi nie pasuje
ja: hm a ty jakbys chcial rozmawiac jesli nie wyjasniac ?
x: 'jak chcesz', 'mozemy' - nie dziekuje
ja: "jesli" a nie "jak" a to roznica. nie jest mi to obojetne, ale nie chce zeby byla presja
x po jakims czasie: kiedy masz czas ? ja do 19 jestem w pracy (moj ex nie pracuje - ok 2 razy w miesiacu chodzi zeby miec nie wiem - kieszonkowe..)
ja: dzis nie, ale jutro wieczorem lub jesli uda mi sie dojsc na zajecia to wtedy we wtorek
x: ok

poniedzialek 12.09
ja: hej. mam zajecia w srode wiec mozemy sie dzis umowic
x: troche chory jestem , o ktorej mozesz?
ja: nie fajnie. po pracy albo ok 20
x: ok 20
ja" nie wiem na ile sie czujesz , ja bede autem wiec moge sie dostosowac do twoich mozliwosci - gdzie sie widzimy?
x: usttalismy to jescze - ok ?

x (mial dac znac do 18 i dal): ja sie zle czuje
ja: ...ok to sie nie widzimy (czesto bylo tak ze jak sie klociliosmy powaznie i nie widzielismy to jak mielismy sie w koncu spt i pogada to on byl chory lub cos sie dzialo)
x: musze to wylezec - spt sie przeciez wczesniej czy pozniej
ja: 2 tyg.to bardzo pozno dla mnie i akurat dzis. pisales wczoraj ze do 19 jestes w oracy i bylo ok z toba bo pytales o spotkanie, wiec kiedy ty to zdarzyles zlapac...nie wazne, moze masz racje ze tak czy siak sie potkamy,ale dla mnie te 2 tyg to naprawde bylo juz dlugo. dobrze w takim razie uwazaj na siebie
x: pokazalas to co zawsze.plus do tego jak zawsze mi nie wierzysz - pieknie - 2 tyg. to chyba jednak dla ciebie malo (zaznacze ze jakis miesiac temu prosilam go zeby jak sie klocimy to jesli musi odsapnac to zrobmy sobeidzien cisszy a potem rozmawiajmy bo gotuje mi pieklo milczac dniami i powiedzial ze mam racje i to zmieni)
ja: eh nie wazne,juz myslalam ze cos pojales. w porzadku, zycze ci szybkiego powrotu do zdrowia, bo w to akurat wierze

wtorek - wczoraj - wieczor:
x: o ktorej jutro ? ja na 17 mam lekarza
ja: prosze ?
x: czego nie rozumiesz ?
ja: 'o ktorej jutro?' - tego, bo pisalam wczoraj ze mam zajecia w srode,wiec myslalam,ze moze to nie do mnie.
x: a tak. myslalem ze tylko dzis masz zajecia-jakie to zajecia?
ja: hm - nie pisalam, ze mam jakiekolwiek zajecia we wtroki, jutro basen , ale nie mam czepka wiec jutro musze jechac do sklepu a basem na czwartek
(i tu niechcacy zadzownilam do niego ale sie zaraz rozlaczylam_
x: dzwonilas ?
ja: niby tak ale nie chcialam - 'urok' dotyk.tel
x:ok ja schodze do garazy (garaz - miesjce spotkan jego i jego kolegi czasami)
ja: chory do garazu - słabo. ok
x: musialem zejsc. ty nigdy nie przestaniesz mnie oslabiac
ja:raczej wiecznie martwic.
on: yhy...

dzis.
w pracy patrze na portal, a tam pol jego ostatniej aktywonosci skasowane - poczulam sie skołowana bo tu:
1. jest nie mily, ale
2. chce spotkania
3. kasuje aktywnosci

zadzwonilam - pierwszy raz kontakt wyszedl ode mnie:
powiedzialam, ze ogolnie wszystko jest dla mnie jasne ale co on wyprawia, powiedzial ze ogolnie kasuje cala historie i to nie ma nic wspolnego ze mna, spytalam czy w taki razie moje zdjecia niedlugo tez znikna - on ze tak i ze MOŻE w ogole skasuje konto - spytalam czy ja w takim razie u siebie tez mam pokasowac , a on ze - jak chcesz - ja pytam czy ci to obojetne - on, ze tak bo kasuje i tak wiekszosc. powiedzialam - ok milego dnia i sie rozlaczylam.

ale juz mi nerwy puscily - mam wode z mozgu. dlatego napisalam co mam zrobic z jego bluza bo nie wyrzuce bez jego pozowolenia , on opisał : mozesz mi ją oddac, wiec napisalam ,ze to moj ostatni kontakt i ze nie ma problemu jutro ja wysle (mieszkamy w jednym miescie ale juz nie chce go widziec) i zeby podal adres - myslalam - ze chce sie dzis spotkac jak pisal wczoraj, a on od razu mi adres podal, no i juz mimo tego ze myslalam zeby sie z nim spotkac i powiedziec mu w oczy , to stwierdzilam ze niektorzy na to nawet nie zasluguja chcoiaz nie chcialam tego konczc przez posrane smsy - ale on mnie zniza do swojego poziomu - wiec napisalam:

a: oki.ocena-obiektywnie: byles dla mnie potworem,udowodniles to przez ost. 2 tyg. bylo mi na poczatku przykro ze sie nie myle, bo ty zawsze mowiles ze to nieprawda - ale te 2 tyg. i twoje zachowanie w tym, to jakbys sie podpisal oficjalnie pod tym, ze bylam dla ciebie Rzeczą. mam to za sobą, bo nic nie stracilam,ale : nie chce cie znac, nigdy nie kontaktuj sie ze mna - juz nie chce. na to wlasnie czekales te 2 tyg. (pewnie wysle ci zyczenia,ale tego juz nie licz jako 'kontakt')

I tyle, nawet na to nie zareagowal.

Wiecie co, po prostu dla mnie bylo jasne:
- albo powalczy, ale nie tak jak wczensiej za ja po 2 dniach lecialam, tylko zobacze czy sie postara, ALBO
- da spokoj i sie przestanie odzywac.

i dla mnie to byloby jasne - ze nie walczyl no to jakos sie ocknelam i dobrze sie czulam nawet jak na dopiero 2 tygodnie,
ale jak zaczal z tym spotkaniem ale nadal bedac chamski - nie wiem czy to wyczuwacie w tych wiadomosciach, to ja nie wiem czego on oczekwial ode mnie -
ja sie moge pozdbierac,
ale TAKA NIEWIEDZA wyprowadza mnie z rownowagi, i dlatego dzis chce mi sie ryczec i czuje sie jak na poczatku "drogi zapominania: ;(

Przepraszam, ale chcę żyć, chcę wiedzieć co siędzieje, a nie chce już tym zadreczac przyjaciolki, a tak naprawde to mi po prostu wstyd o tym im opowiadac, ale z drugiej strony ta woda z mozgu mnie meczy ;(

ZAGUBIONA - PS. Ja po 3 latach zwiazku czyli 2 lata temu jak mnie zostawil tydzien przed matura - bylam jeszcze taka jak ty mialam wiare w mozliwosci swoje , nie mialam kompleksow - dzis czuje sie nikim mimo ze :
mam prace, szkole , znajomyc, malymi kroczkami ale staram sie isc do przodu i realizowac sie - niestety on mnie tak doluje ze jak sie klocimy to leze i placze, a on nie ma pracy, szkole 3 lata do tylu, tylko gra i narzeka, nigdzie nie chce wychodzic.
Cieszę się jesli bedziesz mogla z tego toksycznego zwiazku wyjsc teraz - bedzie ci łatwiej - no i pamietaj o wyzwiskach, a juz na pewno o tym jak cie uderzyl, ja czasami marzylam odkryc zdrade lub zeby mnie uderzyl - nie mialabym obiekcji.