Kiedy Kobiecie zależy na tym aby stworzyć własną rodzinę?

Witam, ja mam 22 lata i chce zostac mama - staramy sie z chlopakiem o pocieche, idzie juz 3 miesiec. Zawsze mowilam ze do 25 lat zaloze rodzine, bede miec meza, dziecko. Mysle ze moj plan sie uda

Oczywiście, że to kwestia indywidualna. Ja od jakiegoś roku myślę o rodzinie, dzieciach, meżu, Mam chłopaka, ale jest za wczesnie (wg niego) na dziecko. Ja mam 23 lata, on 25 i powiedzial, że przed 30stką dziecka nie chce, o ile je w ogole zechce. Cóż, myślę, że jedno będziemy mieć za jakies 5 lat i na tym się skończy nic na silę, wolalabym 2 dzieci, no ale zmuszac i nalegać nie bede. Zreszta nic nie planuje i dziecka tez planowac raczej nie bede, wyjdzie samo z siebie:) i ja moglabym juz byc matka, jestem niania 7miesiecznego bobasa i powiem, że taka rola mi odpowiada hehe

u mnie taka potrzeba zaszła gdy miałam 19 lat:)
zawsze marzyłam o cudownym mężu,dziecku,domu pełnym miłości..
jedyne co się spełniło to to,że mam wspaniałe dziecko,które ma 5 latek:)
od 2ch lat cudownego faceta i dopiero teraz zaczynamy tworzyc dom pełen miłości dla synka i dla nas..
więc po woli spełniam swoje marzenia nie koniecznie w takiej kolejności jaka być powinna:P

ale miłośc jest dla mnie najważniejsza a reszta sama się ułoży:)

Ja też chciała bym mieć rodzinę męża i dziecko, ale niestety nie mam nic mimo 32 lat.

hmmmm rodzinę najlepiej byłoby zakładać po 30-tce, bo kiedy to niby ma się każdy wyszaleć??! A natura się o swoje na pewno upomni..no z pewnymi wyjątkami, bo takie też się zdarzają. W/g mnie, szybko tworzyć rodzinę, chce kobieta, która nie ma pomysłu na siebie i widzi się w roli matki lub taka, która swą miłość chce przypięczętować z obawy, że Luby się wymknie lub taka, której czas biologiczny tyka i szuka samca Alfa...

Truskawuniu nie mówiłam o imprezach, tylko o życiu ogólnie..oj tam oj tam
Wiem, że każdy jak chce, ale z moich obserwacji często kicha, bylejakość i zdrady oj zdrady..a kobieta potem w domku i płacze i myśli i marnieje w oczkach..

Ja rowniez nie szlalam nigdy na imprezach i jakos mnie do tego nie ciagnie. Kazdy ma swoje cele w zyciu, w poszczegolnyc latach ( chociazby chcieli by, by tak bylo) ja tak jak powiedzialam mam 22 lata i chcialabym miec meza i dziecko, nie zgadzam sie z twierdzeniem ze taka kobieta nie ma priorytetu na siebie, nie wie co z soba zrobic ! Oj sie nie zgadzam ! Ja mam 22 lata, a to ze chce urodzic w mlodym wieku to co ? Oznacza ze co ? Nie mam planow na siebie, to ze chce urodzic mlodo nie znaczy ze jestem bewz pomsylow na siebie !

A co Ci daje kochana papierek? Nic. Jak rysa przemieni się w w wielką skazę? Masz czas na rodzinę i dzieci, a to, że staż chodzenia..i to są błędy najczęstrze.. bo jak już staż, to człowiek niewyobraża sobie innej opcji jak tylko, nawet ze skazą, ale niech już ten ślub będzie..

Mika rozumiem, ale uwierz, że to stabilizacja pozorna. Myślę, że bardziej chciałabyś dziecko, facet spada na dalszy plan. Sama powiedziałaś, że jak nie ten, to znajdę innego. Myślę jednak, że powinnaś poczekać, bo myslenie powinno być takie, że dziecko jest owocem miłośći, a nie bo chcę być komuś potrzebna.
Uważam, że młode dziewczyny chcące mieć dziecko powinny wiązać się ze starszymi dojrzałymi mężczyznami, a nie z równolatkami.

Jak tu już wiele kobiet napisało, to sprawa indywidualna. Lepsze pytanie byłoby JAK zauwazyć, że kobiecie JUŻ zalezy na założeniu rodziny. Wtedy uniknęłoby się nieporozumień

Jeszcze jako dwudziestolatka, nie odczuwałam najmniejszej potrzeby bycia czyjąś żoną, a już na pewno matką. Owszem, w mojej głowie przewijała się gdzieś taka wizja, ale była ona wówczas zupełnie oderwana od rzeczywistości, mglista i umieszczona w zdecydowanie nieokreślonej przyszłości. No i stało się, dokładnie z dnia na dzień poczułam, że chcę stworzyć własny dom- po prostu poznałam mężczyznę swojego życia, zakochałam się i zapragnęłam z nim być, na dobre i na złe, a przede wszystkim stworzyć z nim dom, prawdziwy i tylko nasz, zasypiać obok niego i obok niego rano się budzić.

Dziś uważam, że taka kolejność jest właściwa i dobra dla związku, a już chyba najgorszą katastrofą są wszelkiej maści desperatki, które wręcz rozpaczliwie usiłują stać się czyimiś żonami- to się niestety w życiu zupełnie nie sprawdza.

Ogólnie uważam tak jak poprzedniczki, że nie można tu generalizować, bo takie pragnienia zależą od bardzo wielu czynników- wychowania, otoczenia, wartości jakimi się w życiu kierujemy, pomysłu na siebie i na swoją przyszłość, często też to pragnienie przychodzi dopiero w chwili, kiedy spotkamy tę właściwą osobę.

No to u mnie instynkt do tworzenia rodziny nie istnieje. Nawet jako mała dziewczynka nie bawiłam się w dom, dzieci mnie nie interesowały, i nigdy nie widziałam się w roli matki czy żony- już prędzej podróżniczki, która przetrzepuje Afrykę i śpi z lwami. O dziwo, nie spotkałam jeszcze na swojej drodze swojego męskiego odpowiednika! Do tej pory wszyscy chcieli się oświadczać i uczynić mnie matką i żoną w wieku 18 lat. No i chcieli mieć te skubane dzieci...!

Oczywiście, mam jeszcze mnóstwo czasu na to, by mi odbiło, ale boję się scenariusza, w którym jednak mi nie odbije i dzieci nadal nie będę pragnąć. Boję się, że zadziała presja społeczeństwa, rodziny, ukochanego, i dam sobie "zrobić" dziecko, nie będąc do tego przekonaną...

vivaldi, wiadomo, że poczekam chciałabym już miec teraz dziecko, ale niestety są pewne okoliczności, które nie pozwalają mi na bycie mamą w tym momencie, choćby studia czy brak dogodnych warunkow do potomstwa:) no jesli moj partner powie, że nie chce dzieci, to raczej z nim nie będę. Jednym z moich pragniec, marzen, jest zostać mamą, więc nawet jesli bym go bardzo kochała, to nie umialabym z nim żyć bez rodziny. Na wszystko pzyjdzie pora, ale wiem, że jestem gotowa i dojrzalam do tego, by zostać mamą no i żoną przy okazji

odpowiem tak:
nigdy nie mialam POTRZEBY bycia zona i matka.
Wazniejsze bylo dla mnie uczucie. Kochac i byc kochana.
Ale zapytal.
;-)

A nie przyjmujesz do wiadomości, że to właśnie może być taki plan/pomysł na życie by wcześnie założyć rodzinę? Wtedy w wieku 30lat ma się dzieci odchowane i można szaleć. Bo podobno prawdziwe życie zaczyna się dopiero po 30-stce. Dzieci dosyć duże, łatwiej znaleźć kogoś kto z nimi zostanie bo pieluch nie trzeba zmieniać. I pozycja wtedy stabilniejsza i zapewne więcej funduszy. A jak wiele kobiet już udowodniło dziecko wcale nie musi być przeszkodą w studiowaniu.

Ja od 4 lat mężatka i sama nie wiem co z tymi dziećmi... Tuż po ślubie nie, bo to dopiero poczatek pracy zawodowej, bo młode małżeństwo powinno się jeszcze sobą nacieszyć. Plany były ale jeszcze nie teraz, jeszcze nie dzisiaj. Potem nastał etap kryzysu w związku, więc w mojej głowie totalna blokada na dzieci. Byłam bliżej rozwodu niż radosnego płodzenia potomstwa. Oczywiście z każdej strony odczuwalna presja rodziny. M. tez dopiekał w swojej "szczytowej formie" grożąc mi co to będzie jak "nie dam mu dziecka". Tak jakby tylko do tego mnie potrzebował. I im więcej było takich opinii, tym bardziej ja na nie. Nadal uważam, ze zero we mnie instynktu macierzyńskiego ale...problemy w związku jakby mniejsze, albo jakby przykrył je kurz, dojrzewa we mnie myśl że to już czas, że do trzydziestki trzeba się wyrobić i powiem wam ze z lekką zazdrością patrze na moje rówieśniczki, koleżanki ze studiów, które już cieszą się pierwszym uśmiechem, pierwszym kroczkiem, pierwszym wypowiedzianym słowem.
Ech...starzeje się