JAK ZŁY SEN

Witam wszystkich.
Opowiem wam historię; na początku jak z bajki o kopciuszku, jednak bez szczęsliwego zakończenia.Po 9 latach małżeństwa rozeszłam się z mężem, nasze małżeństwo przez ostatnie 4-5 lat było kontraktem, usilnie utrzymywane z uwagi na chorobę nowotworową teściowej. w 9 roku poznałam mężczyznę; mądry, delikatny, uczynny, wykształcony.Dużo rozmawialiśmy,mówiłam jak czuję się w swoim małżeństwie, co przeszłam z mężem który zamienił mnie i dzieci na samochody, pieniądze, nieruchomości. On bezdzietny,żonaty ale równie bardzo bardzo nieszczęśliwy.Staliśmy się dla siebie jak bracia bliźniacy, podobni jak dwie krople wody on tylko młodszy 4 miesiące mówił że jest moim bliźniakiem tylko wcześniej urodzonym. Zbliżyliśmy się do siebie bardzo. Utwierdzał mnie w przekonaniu że jednak powinnam się rozejśc z mężem tyranem że zaopiekuje się nami jak nikt dotąd. Po rozwodzie moim i jego byliśmy parą jak się wydawało wzorową. Zawsze za rękę zawsze razem, kochał i traktował moje dzieci jak swoje, nie mogąc miec swoich twierdził że Bóg mu nas zesłał, że wreszcie znalazł swe miejsce na ziemi, żałował że nie poznaliśmy się wcześniej, wspólnie przeszliśmy biedę jak to po rozwodach, adwokaci, spłaty, długi itd. Były chwilę że po kieszeniach szukaliśmy groszy na mineralną latem.Raz z górki raz pod górkę i wyszliśmy na prostą.Bywały też konflikty ale zawsze udawało się osiągnąc konsensus. On pracował zawodowo, po długich rozmyślaniach otworzyliśmy firmę, nie zarabialiśmy kokosów ale pozwoliło nam to życ swobodnie bez trosk co przyniesie jutro. Pracowaliśmy długo i ciężko każdego dnia po 20 godzin i tak przez 3 lata. Zmęczenie przychodziło coraz częściej, zdrowie odmawiało posłuszeństwa, było to widac po każdym z nas. Ale pracowaliśmy uważając ze lepszy grosz zarobiony niż dwa darowane. Kupiliśmy jeden samochód,potem drugi, trzeci, przyczepę kempingową, wyjezdzaliśmy na wakacje. Planowaliśmy i sprzedaż mojego mieszkania i kupno domu.Wspólne plany. Nie braliśmy ślubu wychodząc z założenia że jeden papierek już mieliśmy i nie przyniósł nam szcześcia. Nie chciałam ślubu bojąc się że jeśli by się nie udało znów przyjdzie ciąga się po s.ądach. On nigdy nie brał pod uwagę że może coś między nami by nie tak, wychodził z założenia że jeśli ludzie kochający się będą ze sobą rozmawia nic nie może się stac. Wszyscy zazdrościli nam jak sobie żyjemy, jak się kochamy. Z lat młodości miałam 4 przyjaciół kiedy było mi smutno i źle sama z dziemi gdy mój pierwszy mąż mało przebywał w domu i kiedy dzieci pytały czy tata z nami mieszka, zawsze ale to zawsze mogłam na nich liczy, Było mi lżej przychodzili gdy mój mąż był w domu wspólnie się spotykaliśmy.Wiedzieli że mam małże.ńskie problemy jednak nie wnikali. Była to 4 ludzi ważna ale nie najważniejsza w moim życiu. Ania, Jacek, Irek m Gośka. Gośkę spotkałam na swojej drodze w 2001 roku znałam ją krótko. Była inna od wszystkich nie całkiem zgadzałam się z tym co robi ale dała się lubic, gdy płakałam zawsze pocieszała. W koncu wyjechała, telefony zamilkły. Przez ostatnie 3 lata widziałam ją raz odebrałam 2 telefony i sms. OD czasu gdy poznałam Krzyśka marzyłam tylko o tym by by z nim i dziecmi, tęskniłam gdy szedł do pracy, umierałam z tęknoty gdy wyjechał do pracy na miesiąc za granicę. ON również tęsknił , nie dawał razy, przyjezdzał z Niemiec by 3 godz. by z nami.Stał się moją jedną nogą, jedną ręką powietrzem. On okazywał uczycia nic nie wskazywało by mogło by inaczej. Przez wiele lat rano na koło łóżka znajdowałam kartkę papieru z wiadomością od niego tzw. sms.Pisał jak bardzo jest szczęśliwy, że żyje dla nas, że znalazł swe miejsce na ziemi, że kocha, same superlatywy. Wierzyłam mu bezgranicznie, kochałam jeszcze bardziej. Zrezygnowałam ze znajomych gdzieś zabiegana na ulicy powiedziałam cześC i wracałam do domu. Raz kiedyś wieczorem gdy po kłótni czułam się podle trzasnęłam drzwiami mówiąc ze idę do normalnych ludzi jakieś 3-4 lata temu. Umówiłam się spotkaliśmy przez nieuwagę palącą zapałkę włożyłam do pudełka spowodowałam wybuch i sparzyłam rękę, nigdy nie piję alkoholu jednak wtedy wypiłam 5 łyków piwa z sokiem i po kilku godz, wróciłam do domu. Dobrze czułam się w domu, mimo że miałam towarzystwo nie czułam się dobrze myślałam że on został w domu że jest smutno i źle, że nie wie gdzie jestem.Uwierzcie że miałam chwilę słabości jeszcze dwa razy tak mam od dziecka żeby odreagowac muszę wyjśc, na chwilkę, sekundę złapac powietrza, odetchnąc, krzyknac jest mi lżej. Wyszłam z domu wsiadłam w samochód coś nie dało mi jecha skręciłam w drogę na staw tam popłakałam, pomyślałam i wróciłam natychmiast. Od 4 lat nie wychodzę z domu wcale , z nikim się nie spotywam, od rana prawie do rana pracuję, często w piżamie bez jedzenia, schudłam bardzo. Zaczęłam chorowac, źle się czułam ale nie skarżyłam się pracowałam, załatwiałam sprawy, dzieci do szkoły, kościoła, dodatkowe lekcje, księgowy, kurier, poczta obiad ciasto, wyjazd po towar, naprawi samochód, dolaC oleju brakowało mi czasu doba była za krótka, nie czułam zmęczenia fizycznego wszyscy dziwili się skąd przy MASIE CIAŁA 40 kg mam tyle siły. Wyręczałam Krzyśka z domowych obowiązków,rąbałam drewno, nosiłam węgiel, warsztat samochodowy. Uważałam że jest zmęczony ma bardzo odpowiedzialną pracę, huk, napiecie, po powrocie pomagał mi w firmie. BYŁAM MIMO WSZYSTKO ZADDOWOLONA Z ŻYCIA. Nie lubię siedzia kochałam pracowac i pomagac innym. I nadszedł dzień który zmienił historię naszego życia. 3 listopada 2010 roku, moje imieniny, po powrocie ze szkoły z dziecmi, na klamce wisiał bukiet kwiatów, pomyślałam że pewnie ktoś nie zastał mnie w domu i zostawił kwiaty, włożyłam do wazonu. Krzyś po powrocie z pracy zobaczył bukiet nawet przez myśl mi nie przyszło że taka będzie jego reakcja, gdybym wiedziała wyrzuciła bym je. Uznał że bukiet jest od mojego przyjaciela, że całe życie go oszukuję, że źle traktuję że nieodpowiednim tonem do niego mówię, że ma tego dośc, że jest pod wpływem szantażu emocjonalnego. KOSZMAR. nie mogłam uwierzy że to dzieje się naprawdę. Od tej chwili każdy dzień był gorszy, kłótnie, wypominki, wspomnienia z przed wielu lat że to ja wyszłam z domu że diabli wiedzą gdzie byłam. Emocje brały górę nad zdrowym rązsądkiem. Każdy dzień przynosił nowe gorsze słowa i czyny. Pokłuciłam się z rodzicami, bratem, napięcie straszne. On robił wszystko by nie było spokoju. po 4 latach obrazy i braku kontaktu naggle pojednał się ze swoją matką bratem o któym nie chciał słyszła, wychodził z domu gdzie chciał i kiedy chciał, stał się agresywny, doszło do rękoczynów. Dzieci to widziały skarżyły się krytykowali mnie kogo to ja do domu wpóściłam, że takich rzeczy nie było gdy ich ojciec był w domu, wreszcie wszyscy darli się na kupę. Krzysiek wprowadzał się wyprowadzał, przepraszali wszyscy wszystkich. W tym czasie ja kąpiąc się znalazłam guza w swojej lewej piersi, panika mnie ogarnęła gdyż teściowa zmarła na raka złośliwego, moja mama guzy w piersiach i wiem przez co przeszła i jak było ciężko. Wszystko spadło na mnie jak grom z jasnego nieba, pomyślałam że nie mogę powiedzie Krzyśkowi powiedzie o chorobie bo pomyśli że biorę go na litośc, znowu szantaż I tak nic nie mówi nikomu płakałam po kątach, bałam się szłam z tym sama. Poszłąm do lekarza który potwierdził obecnośc guza piersi, zalecił natychmiastową konsult. u onkologa. Wtedy moje życie runęło nie godziłam się mając 36 lat czas umierac, pytałam dlaczego ja, co z moimi dziecmi.  Zrezygnowałam z leczania co ma by to będzie najważniejsze aby Krzysiek się uspokoił i znów zapanował spokój. Ból piersi przychodził coraz silniejszy jakaś wydzielina. ALE uparcie twierdziłam że nie ma na to czasu. Podczas kolejnej jego wyprowadzki po 3 miesiącach wykrzyczałam że ma  guza nawet dwa jak się ostatnio dowiedziałam że muszę iśc do onkologa jeśli okaże się że to rak chciałabym aby na ten czas został w domu, bo nie dam rady. Został pojechaliśmy na onkologię diagnoza dwa guzy, zlecono biopsję, mammografię hormony itd. Bałam się panikowałam 6 tygodni życia w zawieszeniu co powiedzą badania. Ale w domu nie było lepiej Krzysiek nie przejął się moją chorobą sama jeździłam do lekarza 60 km. sama na zabiegi, awantury bez przerwy, wyprowadzki. Krzyczał że jestem chora na zawołanie, że panikuję, wynik przyszedł dobry to nie rak torbiele w piersiach, mastopatia , torbiele do ukłucia i ściągnięcie płynu, pojechałam sama miałam się osczędzac po zabiegu pracowałam nosiłam ciężkie przedmioty zrobił się ropień w piersi, czyszczenie, leczenie dalej sama. tego dnia gdy wróciłam do domy z zabiegu Krzysiek usiadł koło mnie i rzekł. ja naprawdę jestem chorym człowiekiem na ulicy zaatakowałem bezbronnego człowieka. UDAŁ SIĘ DO PSYCHIATRY, diagnoza depresja adaptacyjna dostał antydepresanty. Kilka dni lepszych kilka gorszych.cdn.Panika pod hasłem rak minęła została tylko kontrola, czasami ból, i myśl do końca życia że je mam i muszę mieC się na baczności. Awantury trwały dalej, podczas jednej z nich Krzyś zjadł 33 tabletki antydepresyjne, intensywna terapia wyszedł bez szwanku spał 8 dni. Nigdy bym się tego nie spodziała, że jest zdolny do prób samobójczych. Poraziło mnie to miałam nocne mary, z dnia na dzień znajdowałam obrazki które malował szubienice on ajk wisi, pomnik z jego datą śmierci , wiersze o śmierci,popadłam w paranoję, obsesję na tym punkcie, bałam się chodzi po domu, że gdzieś go znajdę, że gdzieś wisi, nie gasiłam świateł, nie spałam. Przyrzekłam sobie że ja jestem nie ważna tylko on i on i jego zdrowie. Wbrew ludziom którzy mówili wywal go wariat, wykończy cię, patrzy żebyś to oczy zamknęła. JAK KOŃ Z KLAPAMI NA OCZACH MASZEROWAŁAM DALEJ. Stałam się jego cieniem, pilnowałam, w nocy paskiem od szlafroka wiązałam jego prawą nogę do jego lewej, gdybym po nieprzespanych 4 nocach zasnęła i gdybym nie słyszała że coś kombinuje.Jak tylko ruszył nogą ja już jak opętana siedziałam nad nim. Gdy się wyprowadził dzwoniłam, sprawdzał czy żyje,popadłam w coś -co nie
wiem jak nazwac strach mnie paraliżował, zawroty głowy, wymiotowałam krwią, mdlałam, ból piersi wrócił. Gdy go widziałam myślałam o najgorszym , przed dziecmi kryję prawdę o tym co naprawdę się dzieje.Mimo że po próbie samobójczej mówił że źle zrobił że to nigdy się powtórzy nie przekonało mnie, wiedziałam że jeśli zrobił to raz może i następny. Po jednej z awantur do córki powiedział ; należało lac sztachetą może bym się opamiętał.Po tym incydencie miesiąc był znośny. Ale ja czułam się źle, dopadały mnie różne dolegliwości naraz. Omdlenia, wymioty, ból w klatce piersiowej na przestrzał, ból pleców obwisłe ciężkie ramiona, sztywnośc dłoni, ból głowy, trudności w oddychaniu, wysokie ciśnienie nawet 195/100 tętno 130. Płakałam po kątach noce z koszmarami, przez sen mówiłam samobójstwo, boję się Ratunku itd.
Skrywałam się na strychu aby chwilę na to wszystko nie patrzec.Mimo iż chwilę było lepiej on nie zachowywał się normalnie. Leżał,leżał, nie pomagał mi w pracy, wychodził rano wracał wieczorem, kupił sobie nowy komputer, telefon, czego wcześniej nie robił,nie znosił telefonu nie potrafił jak mówił  komunikowąc się,  przez telefon,sms-ował gdy wchodziłam chował komórkę, odbierał i pisał ukratkiem. założył sobie nową pocztę e-mail nikomu nie dał zbliży się do jego komputera, umawiał się z koleżankami z pracy w sprawach ;służbowych' nie rozmawiał z dziecmi wszystko inne było ;be;.DŁUGI MÓJ LIST MYŚLICIE ŻE TO KONIEC ALE NIE TU DOPIERO ZACZNIE SIĘ DRAMAT,OPISZE WAM GO JUTRO TERAZ IDE DO SZPITALA