U mnie nie ma pogotowia :(

Z uwagi na nowe doświadczenia wracam do tematu. Kilka tygodni temu mój syn miał dosyć drastyczny wypadek na rowerze. Tak się złożyło, że stłuczka miała miejsce tuż obok basenu, na terenie którego znajduje się również punkt pomocy medycznej. Tam udzielono mu pierwszej pomocy, opatrzono liczne rany i kazano obserwować czy przypadkiem nie zacznie dziać się coś niepokojącego.

Niestety noga zaczęła puchnąć, stopa bolała, mały czuł się coraz gorzej, nie było innego wyjścia jak skonsultować to z lekarzem. Nauczona doświadczeniem i wcześniej pouczona, zawiozłam dziecko do przychodni pełniącej całodobowy dyżur, ale tam niestety doznałam wyłącznie rozczarowania. Przyjął nas lekarz (jedyny w tym czasie obecny), stwarzający wrażenie początkującego, u którego to wręcz widać było bezradność w oczach. W takich przypadkach zwykle w pierwszej kolejności wykonuje się zdjęcie rentgenowskie, a tu nikt o tym nawet nie wspomniał, przypuszczam zresztą, że przychodnia nie jest wyposażona w pracownię RTG, a poza ogólnymi zewnętrznymi oględzinami nie wykonano żadnego badania, po prostu nic, co mogłoby wykluczyć poważniejsze skutki wypadku. Wyszliśmy z receptą na maść i pouczeniem, że jeśli do rana stan się nie poprawi to powinniśmy się udać do lekarza pierwszego kontaktu (nawiasem mówiąc dobrze, że mi to powiedział, bo sama pewnie nigdy bym na to nie wpadła ). Długo się nie namyślając wsiadłam do samochodu i nie zważając na potencjalną niechęć i komentarze personelu, udałam się wprost na pogotowie- w końcu chodziło tu o dziecko, które mogło mieć nie tylko pękniętą kość w stopie, ale również wstrząśnienie mózgu czy inne obrażenia wewnętrzne. Nic takiego na szczęście miejsca nie miało, ale należało to przecież zbadać, a biorąc pod uwagę, że w szpitalu nikt nie potraktował mnie jak intruza czy kogoś, kto ma bezpodstawne oczekiwania, wnioskuję, że moje obawy nie były bezpodstawne.

Zastanawiam się więc jaki sens ma tworzenie placówek pełniących funkcję pogotowia, jeśli one nie spełniają tego celu, nie posiadają odpowiedniego sprzętu, a pacjent nie uzyskawszy pomocy i tak musi się po nią udać gdzieś indziej. Dodam, że to nie był odosobniony przypadek, a wspomniana przychodnia jest jedyną w mieście, posiadającą kontrakt z NFZ na pełniące rolę pogotowia całodobowe dyżury.

Ja mam u siebie w dużym mieście sprawę ułatwioną, a jednak nie do końca. W grudniu ubiegłego roku byliśmy na weselu i gdy tańczyłam z troszkę pijanym kolegą ten mnie nie złapał i upadłam głową na płytki. Co prawda nic mi nie było, więc wróciliśmy do zabawy. Po dwóch dniach wróciliśmy z mężem do domu, niestety głowa potwornie bolała dlatego postanowiłam pójść do szpitala, który jest 500 metrów od mojego domu. Bo z urazami głowy nigdy nic nie wiadomo. W szpitalu usłyszałam że mam jechać na drugi koniec miasta do szpitala który ma ostry dyżur chirurgiczny. I pewnie musiałabym jechać gdyby nie fakt że mi się słabo zrobiło, więc łaskawie zrobiono mi badania głowy i kręgosłupa. Okazało się że mam podejrzenie pęknięcia kręgosłupa, więc noc musiałam spędzić w poczekalni izby przyjęć ponieważ moje zdjęcia musiały zostać wysłane na konsultację do specjalisty. Na szczęście okazało się że głowa i kręgosłup są po prostu tylko mocno obite. Ale gdy rzeczywiście coś mi było, a ja miałabym jechać na drugi koniec miasta to mogłabym sobie zrobić jeszcze większą krzywdę. Nie bardzo rozumiem sensu jaki ma likwidowanie ostrych dyżurów w szpitalach. Przecież jeśli coś się człowiekowi dzieje złe nie ma czasu się zastanawiać w którym szpitalu jest adekwatny dla jego przypadku dyżur.

Juliette ja Ci się nie dziwię ja przez ostatnie pół roku wymagałam konsultacji u specjalistów i dziś gdy dochodzę do siebie po zabiegu cieszę się, że po kontroli będę mogła zapomnieć o lekarzach na jakiś czas. Bo pół roku leczenia skutecznie mi udowodniło, że płacę za nic. Bo niestety zamiast iść często do specjalisty, których w mojej dzielnicy jest mnóstwo musiałam jeździć po całym mieście, bo akurat na drugim jego końcu był lekarz, który mógł mnie przyjąć wtedy, gdy miałam niepokojące objawy, które pomagały postawić diagnozę. Na zabieg usunięcia migdałków które truły mi pół organizmu (siadły mi stawy i zaczęły nerki) czekałam ponad 3 miesiące. Dla lekarzy nie było ważne że przez ten czas mój stan się pogarszał i że byłam uwiązana w domu, bo każdy kontakt z osobą choćby zaziębioną kończył się u mnie poważną anginą z powikłaniami. To ja pytam dlaczego mam zabieraną większą część pensji na rzecz służby zdrowia, która nie do końca działa na korzyść pacjenta.