Zmienna jak pogoda jestem.

Oja oja oja!
Normalnie właśnie od wczoraj usiłuję coś z tym zrobić.
To znaczy... Walczę z tym od lat, ale teraz znowu nasiliło mi się, bo ponownie przebywam wśród ludzi...
No i... przedwczoraj miałam wrażenie, że mnie lubią, wczoraj, że już nie... Kiedy to pewnikiem tylko moje imaginacje.
Przedwczoraj chciałam zdobywać świat, wczoraj utknęłam w przekonaniu, że skończę w jakiejś ciemnej piwnicy...
Też jestem tym zmęczona ;/.
No... sposobem na to jest utrzymywanie pozytywnego myślenia, ale sama pewnie wiesz, że w stanach takich jak "nasz" spadek emocjonalny to praktycznie niemożliwe.
To tak jakby wszystkie złe wspomnienia przybyły by potwierdzić Twoją małość.
Durny mechanizm. Kiedy mam niż emocjonalny wracają wszystkie rzeczy, których nie lubię, które zrobiłam, za które zapłaciłam, niby się pogodziłam z nimi, a jednak wpełzają mi na głowę uzupełniając się nawzajem i ciężką chmurą przygniatają do ziemi.
;/

Też chętnie posłucham rad. A może i nawet diagnozy?
Zaznaczam, że do CHADu to chyba daleko...
Mam nadzieję

no to czekajmy ,może ktoś sobie poradził
jak nie przyjdzie nam do końca dni żyć na huśtawce!
Zawsze sobie wmawiam,ze tym razem to ja będę panowała nad emocjami ale guzik z tego wychodzi...
Maż twierdz że lubi tą nienormalność ale kiedy wpadam w dół zapomina o tym i mówi weż się w garść,co ty wymyślasz ,jakoś to będzie lub tym podobne po czym zaczyna się irytować

ja mam juz takie odczucia chyba z 7 lat... nie wiem od czego to idzie. Moze brak celu..?? Heh smieszne ale skoro nawet pojawi mi sie w głowie jakiś plan lub cel jestem happy a po godzinie znowuu depresjaaaaa... jaka ja to jestem nieszczesliwa.. może rzeczywiscie i jestem tak zreszta czuje. W ciąży kobiety nie maja az takich wahan nastroju. Nie wiem, chyba jedyna recepta jest prawdziwe SZCZESCIE..nie mam pojecia co nam dziewczyny jest ale jestesmy młode, i powinnysmy cieszyc sie z zycia, a tak trudno nam to przychodzi ;(

cytrynko nawet tak nie myśl -moje marzenia też się nie spełniły tez czasem myślę ,że już nic mnie nie spotka ale to nie prawda.Zobacz ilu ludzi dużo sarszych czerpie garśćmi z życia.
w miom wypadku chyba jak znajdę pracę to może coś drgnie-musi!
nie oglądaj się za siebie -trzeba patrzeć na przód-przeszłość trzeba zakopać bo inaczej ona nas żywcem zakopie.
trzymaj się cytrynko

no cóż, moja sytuacja wygląda bardzo podobnie: najpierw poczucie że mogę góry przenosić, a potem mega zjazd nastroju. Dzisiaj na przykład mogę góry przenosić

A ja mam tak od zawsze...przestałam się tym przejmować. Jedynie staram się nie zadręczać sobą otoczenia Dziś jest fajnie, jutro może być gorzej, ale wiem, że pojutrze znowu będzie super, więc generalnie wychodzę na plus

Ja zauważyłam, że u mnie takie huśtawki emocjonalne pojawiają się gdy zbliża się okres. W dosłownie sekundę potrafię przejść z wielkiego optymizmu do płaczu, bynajmniej nie ze szczęścia. Całe szczęście, że narzeczony jest wyrozumiały i już przyzwyczaił się, ze to u mnie normalne. Ale mnie samą to denerwuje i nie wiem jak z tym walczyć.

witam!u mnie podobnie,przed okresem dol za dolem,wydaje mi sie ze jestem najbardziej beznadziejna osoba jaka znam..zawsze staram sie myslec(w srodku mnie jest swiadomosc ze to ZNPM) pozytywnie,ale jak juz jestem na drodze wojennej z otoczeniem to nie takie proste,moj facet wie ze tak mam i niby mnie zawsze kocha, jednak potrafi tylko dorzucic do pieca i "no jak zwykle bo okres ci sie zbliza" gada w momencie gdy najzwyczajniej nawali on,a przy okazji okres mi sie zbliza,wiec wkurza mnie tym cholernieee.co do zmiany nastrojow w zwykle dni,miewam a owszem..zwykle czuje sie jak na zejsciu,nie zazylam wiecej niz kilka tablet w moim 28letnim zyciu,co uwazam za pewnien sukces,a czuje sie jakby wracalo mi uczucie euforii a pozniej zjazd,tak jak po dragach..mialam tak zawsze,tylko niedawno zdalam sobie sprawe z podobienstwa to tych stanow.dopiero sie zarejstrowalam,wiec do zoba dziewuchy:))!!

witaj. coś niestety o tym wiem,mam równie tak samo. Jestem na maksa szczesliwa,wszystko mam gdzieś,cieszę sie życiem a za moment niespodziewanie przychodzi bezsens i obojętność. brak jakiego kolwiek celu w życiu. żyje bo żyje,nikt mnie nie lubi nikt mnie nie kocha. Jestem sama, czuje się tylko uciążeniem dla wszystkich wkoło, chodź dobrze wiem że każdy jest kimś czuje że jestem nikim. Również nie wiam jak z tym walczyć. Próbuje myśleć pozytywnie ale nie zawsze to wychodzi zwłaszcza gdy się kocha tego nieodpowiedniego;/ Jeden raz chce z nim być i mam złudną nadzieje że się zmieni a za moment mam dość tego wszystkiego.Czy ma ktoś jakieś pomysły jak to pokonać? Czy jest to powód by zacząć się leczyć u psychologa?

zranioneserce psycholog nigdy nie zaszkodzi-zawsze cos doradzi ,pomoże spojrzeć na sytuację z innej perspektywy.W Twoim wypadku myślę ,ze te skrajne emocje są spowodowana niewłaściwym związkiem.
Jest dobrze-więc czujesz się świetnie
Coś jest nie tak-masz doła,czujesz się do niczego.

skoro wiesz,że kochasz nieodpowiedniego to już plus-jesteś młoda ,masz wielkie i kochające serce-chcesz kochać i chcesz byc kochana.
pamiętaj ,ze tak łatwo zrobić bład a potem odkęcać przez wiele lat.
mam córkę w Twoim wieku i widzę jak przeżywa swoje miłości-jest bardzo zmienna w nastrojach a do niedawna była najbardzej zrelaksowanym dzieckiem jakie miłam okazję znać.

ja kiedyś czułam podobnie-wiedz jedno żyjesz i masz prawo do szczęścia- sama widzisz mimo wieku te same uciążliwe wachania nastroju-musimy babki dać im radę-
Malibu magnez zawsze sie przyda-najlepiej zgłoś się do psychologa bo samemu trudno coś brać -po co masz się męczyć