Witam .Mam pytanie czy każdy człowiek ma prawo do szczęścia?Co jest waszym zdaniem miarą szczęścia i co daje szczęście kobietom a co mężczyznom?Czy mamy to uczucie traktować tylko jak ulotną chwile ?Jestem mężatką z trzynastoletnim stażem a znam sie z mężem od 19 lat.To pierwsza miłość.Tylko czy człowiek w wieku 16 lat jest w stanie zdefiniować miłość....czy wie czego będzie potrzebował za parę lat?Mamy 11 letnia córkę .I doszłam do momentu w życiu kiedy wiem, że nie chcę zestarzeć się przy swoim mężu.Nie jest złym człowiekiem tylko jakoś tak mało nas łączy......brak iskry w spojrzeniu a najgorsze jest to że i brak chęci już walki o ta iskrę.Starałam się ,rozmawiałam ,pytałam ...i usłyszałam znajdz sobie takiego z którym bedziesz szczęśliwa.To zabolało -zrozumiałam że mężowi nie zależy ,że myśli że ma na mnie wyłączność....i że nie musi sie starać.
Podobne tematy
Każdy ma prawo do szczęścia! Do szczęścia dla którego ma własną, osobistą definicję!
Ty przynajmniej masz świadomość miłości, która Was kiedyś połączyła, a która w kolejnych latach małżeństwa ewoluowała i osiągnęła stadium "nudnej" stabilizacji. Nie ma iskry? Wykrzesaj ją! Spraw, by Twój mąż spojrzał na Ciebie innym okiem. Zmień fryzurę, przemaluj włosy, ubierz się inaczej, zacznij żyć własnymi zainteresowaniami i pasjami, idź na kurs tańca, języka obcego. Użyj wszystkich dostępnych nam kobietom sztuczek,by zaczął się starać na nowo. Wspomóż się literaturą jakby co.
I proszę Cię, niech Ci nie przyjdzie do głowy szukać pocieszenia i owej iskry w oczach kochanka, bo to kiepski sposób. Na tym forum masz na to tysiąc dowodów.
- Tosia
- Szamanka
- Nieaktywny
16 lat....Bardzo młoda byłaś, piękna333.
To banał, ale wierze, że każdy ma prawo do szczęścia. Jeśli nie kochasz męża, nie czujesz się przez niego kochana....nie ma sensu trwać w tym związku.
Ja wiem-córka...ale o wiele lepiej będzie jej z szczęśliwa mamą i szczęśliwym tatą osobno, niż z obojgiem gdy męczą się ze sobą, walczą...niszczą.
Jesteś dojrzałą kobietą-nie rezygnuj ze swoich pragnień.
HMMMMM.Nie szukać pocieszenia w ramionach innego.Za póżno .Znalazłam pocieszenie i uczucie i radość i szczęście.I choć wiem że nie tak powinno to wyglądać to wole chwilę w tych ramionach niż wieczność bez nich.Nigdy nie myślałam że moge spotkac mężczyzne który byłby tak czuły i romantyczny.Sama potrzebuje czułości ,jednak od wielu lat jej nie dostawałam.A co nowych fryzur ,bielizny ,flirtowania ,pasji i wzbudzania pożądania to mogłabym nie jedna kobietę zadziwić.Jednak w pewnym momencie juz mi sie przestało chcieć-bo to dwie strony muszą walczyć.Pielęgnować i zabiegać.I tak z roli żony i matki stałam się kochanką.Nie szukam tu pocieszenia ani tym bardziej rozgrzeszenia .Tylko ja wiem co czuje jak patrze w lustro i tylko ja wiem co jest dla mnie ważne.Nie jestem z siebie dumna ale w głębi duszy uważam że zasługuje na szczęście.Mężczyzna którego spotkałam jest stał sie częścią mojego życia.Nie mam do niego prawa i niczego nie oczekuje .Po prostu go kocham .Kocham całym sercem tak jak nigdy dotąd nie kochałam żadnego faceta.Przed mężem miałam jednego chłopaka w szkole podstawowej więc raczej była to platoniczna fascynacja.
Każdy jest miły, czuły, wspaniały i niezwykły...ciekawe czy to samo na ich temat mają do powiedzenia żony. Jak znam życie to one mówiłyby o nich to samo co Ty o swoim i kółko się zamyka. Życzę Ci powodzenia w życiu, a jak naprawdę smakują te chwile szczęścia...obyś nigdy nie miała okazji się przekonać.
Mysle ze sama juz odpowiedzialas sobie na swoje watpliwosci. Pewnie ze kazdy ma prawo do szczescia, nawet jesli nie masz prawa do tego mezczyzny;) Zrob rewolucje bys mogla zasypiac i budzic sie w jego ramionach legalnie. Nie rozumiem szukania takich chwilowych namiastek szcezscia na zewnatrz... Ludzie sa nieszczesliwi i staja sie dla siebie obcy pod jednym dachem.. to postaw sprawe jasno przed swoim mezem i sie rozwiedz. Chyba ze lepiej smakuje ci zdrada...
Rewolucję to może Piekna zrobić...odejdzie od męża, a kochanek ucieknie, bo jako wolna kobieta a do tego chcąca się z nim związać straci na atrakcyjności, stanie się wręcz uciążliwa. Takie żyie dziewczyny, niestety...
hehe tak bywa fakt.. ja po prostu nie rozumiem po co zdradzac? czemu wiele kobiet tkwi przy tych mezach ktorzy sie nie staraja i je olewaja, przeciez to my dyktujemy warunki, kochanek no czesto bywa tak ze zawija ogon gdy sie chce czegos wiecej, wygodnictwo posmykac sobie raz w tygodniu i zero jakiejkolwiek odpowiedzialnosci... to lepiej tkwic przy takim mezu ? przeciez w ten sposob mozna trafic co najwyzej na koejnego kochanka bo facet szukajacy kobiety na powaznie, wartosciowy nie zainteresuje sie kobieta zajeta:)
hehe tak bywa fakt.. ja po prostu nie rozumiem po co zdradzac? czemu wiele kobiet tkwi przy tych mezach ktorzy sie nie staraja i je olewaja, przeciez to my dyktujemy warunki, kochanek no czesto bywa tak ze zawija ogon gdy sie chce czegos wiecej, wygodnictwo posmykac sobie raz w tygodniu i zero jakiejkolwiek odpowiedzialnosci... to lepiej tkwic przy takim mezu ? przeciez w ten sposob mozna trafic co najwyzej na koejnego kochanka bo facet szukajacy kobiety na powaznie, wartosciowy nie zainteresuje sie kobieta zajeta:)
Wszyscy wszystkich zewszystkimi, to jak jakaś epidemia.
Witam.Zdrada czy smakuje?Nie nie smakuje !Jeśli chodzi o odejście od męża -tak ale nigdy dla tego drugiego ,tylko dla siebie.Co do zachowań mężczyzn pewnie macie racje...Ale czy nie jest mozliwe prawdziwe uczucie między ludzmi ,nawet kochankami.Przecież takie znajomości to nie tylko fizyczność,są rozmowy i wspólne chwile.Powiem wam że my to często milczymy rozmawiając przez telefon.Co mozna powiedzieć jeśli obie strony wiedzą że chciały by być razem,że ciężko być z dala od siebie że zbliża się sobota i nawet nie będzie można porozmawiać.Rozumiemy że nasze postępowanie jest złe .I nie każdy facet ucieka gdy słyszy że warto by to było jakoś zalegalizować.Nie nazywamy sie nawzajem kochankami ,nie lubimy tego słowa.On nazywa mnie swoim szczęściem a ja jego moim kochaniem.Najgorsze sa dni kiedy dzieje sie coś złego u któregoś w rodzinie i nie możemy wspierać się wtedy.Kiedy miałam stłuczkę i dowiedział się że nie powiedziałam mu o tym w tym samym dniu co sie to stało był wściekły na mnie -do tego stopnia że nie chciał ze mną rozmawiać i zarzucił mi że go nie kocham bo nie powiedziałam mu i on nie mógł nic zrobić.A ja na to a co mogłeś na odległość?????????????????????????????????To trudne tematy ,chwile smutku i radości ,szepty szczęścia i złości.Najgorsze jest to że poznałam go i myślałam ,że jestem taka twarda i o zakochaniu nawet nie będzie mowy.Szukałam w nim zrozumienia i przyjażni.Rozkwitło uczucie .Uczucie które zapewne nigdy nie będzie miało szansy .
- atinasarz
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
piekna333 - Szukałam w nim zrozumienia i przyjażni.Rozkwitło uczucie. Od wielu wiosen czytam, słyszę takie historię - to jak odbijanie przez kalkę tego samego frazesu - wszyscy tak mówią, więc pytam - czy zanim się zaprzyjaźniliście nie słyszałaś że tak to się kończy - "pocieszeniem przez łóżko". Co dzieje się z małżeństwami, przecież widzieliście po rodzicach, znajomych jak po latach życie małżonków wygląda - nikt nie obiecywał wam że zawsze będzie tylko namiętność, patrzenie w oczy ohy i ahy - ale zwykła codzienność.Mam syna i przeraża mnie to że gdy on dorośnie to może wogóle ludzie będą tylko mieć współne dziecko, a reszta każdy sobie rzepkę skorobie, brak jakich kolwiek więzi trochę jak u zwierząt niesądzicie - dziś ten jutro tamten. Czy naprawdę do tego zmierza ludzkość czyli do zezwierzęcenia???????????
Wróżko piszesz że masz syna ,ja mam córkę i też jestem pełna obaw.Jednak nie o achy i ochy tu chodzi.Namiętność jest ważna ,ale wazniejsza jest więż wspólna.I nie mam na myśli wspólnych rachunków i kredytów....Potrzeba rozmowy.Wiesz wychowałam się w domu gdzie nie było miłości zastąpił ją alkohol.Sama starałam się stworzyć dom do którego miło by było wracać.Gdzieś po drodze zbłądziłam ....i nie mam tu na myśli zdrady.Chciałam normalnej rodziny i kochającego męża,dostałam męża który nie potrafi kochać szczerze.Wiesz musiałam sie wyprowadzić bardzo wcześnie z domu rodzinnego w konsekwencji szybko się usamodzielniłam ,w wieku 18 lat podjęłam pracę wynajęłam mieszkanie i rzuciłam ostatni rok szkoły-nie umiałam pogodzić sie z tym ale taki był fakt.Potem życie i decyzja o wspólnym zamieszkaniu z mężem.Ślub i w wieku 23 lat dziecko.Zawsze chciałam skończyć szkołę ,zdać maturę.Jednak mąż zawsze widział jakieś ale...?????????w wieku 31 lat zdałam maturę po wielkiej awanturze w domu.....Więc pytam co to za miłość skoro nie ważne są potrzeby partnera.Czemu nie mogłam liczyć na pomoc i wsparcie?I tak w ogóle to moje przemyślenia są takie że może byłam głupia decydując się na ślub.Że zwykłe zauroczenie przysłoniło mi cały świat?I byłam za młoda na decyzje o wspólnym życiu (za mąż wyszłam w wieku 21 lat)Wiem co czuje dziś ,wiem jak tęsknie i miotam sie z myślami.Nie szukam rozgrzeszenia wiem, że przyjdzie mi odpowiedzieć za swoje czyny-jednak nie boje się konsekwencji -wiem że będzie mi wstyd i nie jestem dumna ale nie mam już wpływu na moje serce.Stoję z boku niczego nie wymagam o nic nie proszę niczego nie wymuszam.Dziękuje za to ,że jest ktoś kto potrafi sprawić że czuję się kobietą.A mąż ,walczyłam,prosiłam i skapitulowałam.:(Jednak nie odczuwam już porażki ,pogodziłam się z tym .
Skoro zle jest ci w tym malzenstwie to dlaczego nadal sie w nim meczysz??? dlaczego nie odeszlas skoro ci zle?skoro maz juz o ciebie nie zabiega, ty tez nie masz sily, checi do walki o malzenstwo, to po co tkwisz w tym zwiazku?? odejdz poprostu, daj sobie wolna przestrzen i jemu rowniez, po co macie sie meczyc pod jednym dachem?
- darkchocolate
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
A jak tak czytam te wszystkie posty o długoletnich zwiazkach, o wypaleniu, braku iskry i tak sie zastanawiam czy to mozliwe aby przezyc całe zycie z jednym tylko człowiekiem? Czy to nie jest aby tak ze po 10 latach naprzykład jestesmy juz zupełnie innymi ludzmi, bo sie zmieniamy, to normalne, i najzwyczajniej w swiecie przestaje nam byc ze soba "po drodze"? Tak zauwazyłam, ze jesli zwiazek trwa dłuzej niz 7-8 lat to miedzy 35-40 rokiem zycia sa kryzysy, zwiazki sie rozpadaja, sa zdrady...ostatnio poznałam wielu takich ludzi...Wszedzie dookoła tak sie dzieje. Moze ta wiara ze bedziemy ze soba na zawsze i nic nas nie rozłączy to tylko idea nie majaca zwiazku z prawdziwym zyciem?
16 2010-10-25 19:14:25 Ostatnio edytowany przez darkchocolate (2010-10-25 19:16:06)
- darkchocolate
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
Ja rozumiem o co chodzi Pięknej. Chcemy sie czuc akceptowane, kochane, chcemy aby z nami rozmawiano. Ale prawda jest taka ze na poczatku, kiedy jest zauroczenie, wspaniały seks to chcemy rozmawiac bo chcemy sie pokazac od jak najlepszej strony. Stac nas na otwartosc. Potem jak mija czas i wszystko stygnie znów trzeba sie starac aby utrzymać przy zyciu tę iskrę i zeby wszystko nie poległo. Mój eks wiele razy mi mówił jaka to ta jego nowa kobieta jest wspaniała i co robi a czego ja nie robiłam bo byłam taka i taka...Tylko ze ze mna przezył prawie 10 lat a z nia niecały rok i to nie codziennie. Powedziałam mu ze jak z nia przezyje 10 lat to moze do mnie zadzwonic to porozmawiamy...Trudno jest naprawiac stare auto, lepiej kupic nowiutkie bez awarii...
Witam.Też jestem bliska teorii że nie da sie przeżyć całego życia w związku z jedna osobą będąc dodam SZCZĘŚLIWYM CZŁOWIEKIEM .Bo można żyć ale zależy co dla nas jest ważne.A czemu jeszcze nie odeszłam ???????????????????Odejdę ale najpierw muszę się troszkę przygotować .Musze przygotować tez córkę ,chociaż ona się juz domyśla rozumie więcej niż mąż.Widzi brak miłości .Rozumiecie jedenastolatka czuje że nie jest tak jak powinno być,a mąż nie.
- women
- Cioteczka Dobra Rada
- Nieaktywny
Co to się dzieje na tym świecie, szok.
Przeraża mnie to, wiadomo że po 5, 10 latach jest inaczej niż na początku, ale kurcze dlaczego tak łatwo każdy odpuszcza? Przecież ludzie którzy się pobierają wiedzą co biorą, wiec nagle po kilku latach twierdzi że mąż jest taki i owaki, po co ludzie biorą ślub tak szybko, na poznanie kogoś potrzebne jest kilka lat, po tym czasie można podjąć decyzję o ślubie, będąc pewnym i samemu sobie gwarantując że zrobię wszystko aby być razem na zawsze, walczyć, pielęgnować miłość, nie poddawać się tak łatwo i od razu brać rozwód bądź szukać pocieszenia u innego.
Ja sama wyszłam za mąż w wieku 21 lat, wtedy to była poniekąd presja rodziców, no i wpadka, teraz zupełnie inaczej do tego podchodzę, żałuję że tak szybko podjęłam taką decyzję praktycznie nie znając człowieka, mimo że byłam z nim 2 lata, chciałam poniekąd uciec od rodziców, ale jak skończyłam? tak uciekłam że teraz znowu z nimi mieszkam, jeśli kiedykolwiek wyjdę za mąż ponownie, tym razem to będzie przemyślana decyzja i na całe życie i stanę na rzęsach aby dobić z nim starości w zrozumieniu i wielkim szacunku do siebie na wzajem.
Za szybko każdy rezygnuje z walki o związek, jest źle to po co się męczyć? Ale może warto spróbować?
Przecież za kilka lat będzie tak że żadna polska para nie będzie obchodzić złotych godów, po będą sami rozwodnicy, czemu nie bierzemy przykładu z naszych dziadków? Moi mieli 50tkę już kilka lat temu, są u nich i kłótnie, nerwy, dziadek lubi być górą ale szanują siebie. LUDZIE NAUCZMY SIĘ SZANOWAĆ!!!!! To jest podstawa to przyjaźni, miłości.
A co do kochanków, każdy jest czuły kochany, wręcz idealny, bo ZAKAZANY OWOC NAJLEPIEJ SMAKUJE i jest pewność że niczym się nie zarazi, bo żony raczej nie imprezują co tydz z innym
- atinasarz
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
women- mam dokładnie takie same zdanie jak ty - jestem mężatką 13 lat i mje małżeńskie życie wygląda "TYPOWO" - na początku idealnie - cud miód - a dziś po 3 kryzysach, cichych dniach, kłutniach itd..... tylko my z mężem nigdy nie odpuszczaliśmy bo wiemy że po trudnych dniach przyjdą te dobre dla których warto żyć a przedewszystkim kochamy się i wszystko przetrwamy - ale żeby tak było trzeba pracować nad sobą i związkiem, trochę odpuścić a trochę wywalczyć. I nie szukamy "nowego modelu" bo on też z czasem się "popsuje" wolimy "stary" znany sprawdzony i przewidywalny. Życie to nie wieczna zabawa - a jeśli ktoś chce wiecznej fiesty to nie powinien z nikim się wiązać.
piekna333 - co do tego że twoja córka rozumie brak miłości - to powiem ci tak nie rozumie uwierz widzi tylko że jej rodzice kłócą się nie umieją dogadać, ale nie rozumie czemu się tak dzieje, a gdy dojdzie do rozwodu to zobaczysz jak bardzo dziecko będzie rozdarte i zagubione - niestety decyzje dorosłych często biją w najsłabszych czyli nasze dzieci.
Powiem tak szanuję decyzje każdego to jego życie i przyszłość tylko ostatnio przykro patrzeć gdy coraz więcej młodych par, małżeństw rozpada się czasem z naprawdę błachych powodów - tak jakby stracili poczucie co w życiu jest najważniejsze.
- women
- Cioteczka Dobra Rada
- Nieaktywny
Wiem że może nie mam prawa tak pisać bo sama jestem rozwódką, ale człowiek uczy się na błędach i dorasta. Mam zupełnie inne zdanie niż kilka lat temu, ale cóż autorka sama musi przez to przejść by wyciągnąć wnioski, ponieść konsekwencje.
Atinasarz i tak trwaj w tym związku, życzę wam szczęścia i powodzenia.
HMMMMMMM.Tyle tu sprzeczności.Czyli według was człowiek nie ma prawa do szczęścia?A ja uważam inaczej ,myslę sobie że mamy prawo być kochane i szanowane a ślub hmmmmmmmmmmmmm to pakt który można przerwać.Pozdrawiam
- darkchocolate
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
Piękna, rób tak jak czujesz! W głebi serca wiesz co dla ciebie dobre.
Po prostu duzo zwiazków sie rozpada, cierpia dzieci, ale kazda sytacja jest indywidualna.
Wazne,a bys na łozu smierci mogła sobie powiedziec, ze przezyłas zycie tak jak chciałaś i nie załujesz ani minuty.
Moja zasada brzmi: zyj tak jakbys jutro miała umrzec, bo potem moze byc za pózno.
Dlatego badz szczesliwa, czymkolwiek to szczescie dla ciebie jest!
Witam :)pozdrawiam wszystkich zainteresowanych.Szczęście to ulotne chwile -chwile które dają siłę by żyć.