Gdzie się podziali prawdziwi artyści?

Oczywiście, że wspominam z rozrzewnieniem. Tamte utwory miały w sobie duszę, niosły jakieś przesłanie, były czymś więcej niż tylko pustą muzyką z tekstem o niczym.
Tamci wykonawcy dawali siłę i wiarę, że warto na chwilę zatrzymać się i pomyśleć, byli wskazówką jaką drogą kroczyć, aby nie zagubić swojego człowieczeństwa. Warto zwrócić jednocześnie uwagę na czasy, w jakich przyszło im tworzyć. To co dziś jest oczywiste kiedyś takim przecież nie było, dziś mamy wolność słowa, ale wówczas każdy tekst przechodził przez cenzurę, musiał swoją mądrość przemycać między wierszami, nic wprost, ale za to jaki efekt!

Też się zastanawiam nad tym gdzie podziali się artyści przez duże "A". Nie gwiazdki z przebojem jednego lata i nie gwiazdki, które są sławne, bo fajnie kręcą tyłkiem w teledyskach...

Chociaż jestem młoda, nie lubię obecnej muzyki. Są oczywiście kawałki, które lubię, które wpadają w ucho i nadają się na imprezę ze znajomymi, ale nie nadają się żeby włączyć sobie w domu i posłuchać dla przyjemności.

Lubię muzykę z lat wcześniejszych - np. wspomnianą wcześniej Republikę, lubię też Kasię Nosowską. Słucham muzyki różnej, od rockowej, przez punk, alternatywę, reggae a na hip-hopie skończywszy.

Kiedy w moim towarzystwie pada nazwisko np. Krajewski, czy Stan Borys, to większość moich znajomych przeciera oczy ze zdziwienia, że ja "czegoś takiego" słucham. Poza tym to się kłóci z hip-hopem, który jest jednak tym gatunkiem muzycznym, którego najczęściej słucham. Drugi raz przecierają oczy moi znajomi kiedy dowiadują się, że nie znam najnowszej piosenki Lady Gagi.

Teraz chyba nie liczy się przekaż tylko wszystko inne co dzieje się wokół "gwiazd". Skandale, rozwody, śluby, operacje plastyczne itp., itd.

tu nie chodzi o to, żeby samemu musieć wracać do tych artystów, zakładając ten wątek chciałam wyrazić swój żal z powodu zaginięcia ich w dzisiejszym świecie..

Paulina20 ma sporo racji. Teraz też można znaleźć wartościowych artystów tylko wymaga to trochę wysiłku. Trzeba poszukać. Teraz jest tak, że głośno jest o tych, którzy wywołują skandale i na nich skupiona jest uwaga mediów. Przynajmniej mi się tak wydaje. Poza tym to co według nas jest wartościowe zależy od naszego subiektywnego zdania i gustu.

Dla mnie muzyka jest bardzo ważna, nie ma dnia żeby nie słuchała muzyki. Można powiedzieć, że jestem od niej uzależniona. W dodatku słucham różnej muzyki w zależności od mojego nastroju i momentu w życiu, w którym się obecnie znajduję. Przekaż piosenki musi pasować do tego co czuje w danym momencie, albo przynajmniej od tego zależy moje rozumienie utworu. Dlatego dla mnie wartościowy utwór nie musi oznaczać żadnej rewolucji w muzyce, ale musi wywoływać emocje.

Ostatnio słucham Macieja Silskiego. Nie istnieje on prawie w ogóle w mediach. Nie słychać o nim, ale jego teksty wywołują u mnie emocje. Nierzadko mówią o moich przeżyciach.

Jeśli chodzi o starą muzykę to jest mnóstwo takich nieśmiertelnych utworów, które były znane, są znane i pewnie będą znane. Mam 22 lata i jestem zbyt młoda żeby wiedzieć jak wyglądała dawna scena muzyczna - kto i dlaczego stał się sławny. Być może wtedy też liczyły się skandale (np. Lady Punk, czy z zagranicznych zespołów The Rolling Stones). Fakt faktem, że teraz to co leci na muzycznych kanałach robi młodym ludziom sieczkę z mózgu i ciężko znaleźć tam coś wartościowego.

Paulino, ja nie chciałam w żaden sposób poddać sztukę generalizacji. Nie chodziło mi również o wymienianie artystów z imienia i nazwiska, tylko po to by ich tu wychwalać, czy promować. Nie chodzi też o to czy jestem kogoś tam fanką czy nie. Zakładając ten wątek chciałam się podzielić z Wami moją refleksją na temat tego, że w dzisiejszych czasach by się wypromować jedyne co można zrobić to pokazać swoje życie jako show, nie liczy się dobra muzyka, wartościowy przekaz artysty..

Wydaje mi się że prawdziwy artysta to taki, który potrafi przyciągnąć słuchacza, nie swoim wizerunkiem, nie reality show, nie kolejnym wywiadem w tanim brukowcu... Prawdziwy artysta w moich oczach to taki, który jest sobą, nie sprzedaje siebie, swej unikatowości, nie stawia pieniędzy i popularności wyżej niż swojego życia osobistego i muzyki.

Rozumiem chwytliwość kawałków Lady Gagi, i innych tego typu ludzi, robiących przedstawienie. Jednak zastanawiam się ilu z nich przetrwa kolejne lata...

I słusznie napisałyście-emocje są najważniejsze. Nie oceniam czyjegoś gustu muzycznego, i tak jak napisałam wcześniej ten temat nie ma na celu rozważań co jest fajne a co nie, i który artysta zasługuje na miano wspaniałego a który nie. Chciałam wciągnąć Was w chwilę wspomnienia, chciałam żebyście pomyślały o tym czego Waszym zdaniem brakuje w dzisiejszej muzyce, co chciałybyście usłyszeć, zobaczyć...

Moim zdaniem dziś zbyt wiele jest kiepskiej muzyki, tej komercyjnej, która ma na celu wpadać w ucho na dyskotekach. Ja chciałabym usłyszeć piosenkę która poruszy moje zmysły..

Maciej Silski-bardzo fajny facet. Ma świetny głos!
Ja ogromnie cenię Anitę Lipnicką, uwielbiam słuchać jej piosenek, zawsze ogromnie nie relaksują..

Przyszedl mi na mysl bard wszechczasow Jacek Kaczmarski...
http://arthor88.wrzuta.pl/audio/0cdRuqJ … -_modlitwa
i moja ulubiona:
http://ustinjarussia.wrzuta.pl/audio/0v … i_-_rublow

i z tych samych niemal czasow...
http://wolfspider.wrzuta.pl/audio/8R8uL … eka_marzen
http://mola13.wrzuta.pl/audio/6vinJ22Y7 … najwyzszej
http://wolfspider.wrzuta.pl/audio/1BkZU … jszy_dzien
i moj zdecydowany faworyt
http://polset.wrzuta.pl/audio/9dd4KTEKB … ury_pejzaz

No, Krajewski  itd., to jedna strona medalu, ta starsza znacznie Natomiast ja się pytam: co się stało z muzyką tak piękną jak Anity Lipnickiej? Edyty Bartosiewicz? Chylińskiej tej dawnej?
Chylińska się skomercjalizowała, niestety, dała sobie wmówić, że za mało zarobi an swojej muzyce, której kiedyś tak namiętnie słuchałam, bo była JAKAŚ.
W TAMTEJ muzyce były emocje, jakaś historia. Dziś jest mniej lub bardziej poprawnie prześpiewana piosenka beznadziejnych słów.

Kogo Wam najbardziej brakuje z TAMTYCH lat?

No, ja na okrągło słucham tych co wymieniłam- ich starsze piosenki
i COMA - I love it.

Weźmy taką na przykład Kasię Nosowską, ilu z was ją zna? Ilu z was słuchało jej piosenek? Wywiadów z nią? A jak na to pytania odpowiedzieliby ludzie z waszego otoczenia? Dla mnie jest ona przykładem artysty prawdziwego, można by powiedzieć mądrego, piszącego teksty z przekazem, skłaniające do myślenia. Nie ma już Cobaina, Niemena czy Riedla ale to nie znaczy zaraz, że mamy TOTALNY regres w sferze artystycznej.

Co bym polecał? Najbardziej orientuję się w muzyce i filmach, jeśli chodzi o tę pierwszą to wspomnianą wcześniej Nosowską, Joy Division ( Ian ... dlaczego? ), New Order, The Cranberries, Depeche Mode, Katie Melua, Nirvana, Myslovitz, R.E.M. - to są przykłady muzyki w mym odczuciu lepszej, ambitniejszej, wartej polecenia. Jeśli zaś mówimy o filmach to tu z kolei wolę rozmawiać na temat konkretnego filmu / tematyki / motywu / aktora etc bo wymieniać co jest warte obejrzenia a co nie mógłbym co najmniej do jutra.

Ona w ogóle jest cała super.

Ale wiecie, że sa tacy, którzy rozbierają się do majtek i JEDNOCZEŚNIE przekonują głosem?
Fakt, że ktoś się rozbiera, nie oznacza jeszcze, że nie ma nic do przekazania.

Btw, z ''najnowszych'' bardzo lubię Lanę del Rey

No mi się ostatnio Marylin Manson podoba Maynard tez na koncertach jest zwykle w gaciach.

Z kobiet? Hm, np Rihanna.

Fajne laski z nich Ale chyba boje sie słuchać (Mimo, że ze Slipknotem epizod miałam).

a gdzie Pixies, Faith No More, Boards of Canada, Public Image Limited, Bauhaus, Einsturzende Neubeuten, The Smiths, Jesus Lizard, Autechre, Godflesh, Polvo, Swans, Black Flag, Schlippenbach Trio, Napalm Death, Coil, Primus, Neurosis, Animal Collective, David Bowie, Low, Elecctric Wizard, Godspeed You! Black Emperor, Sleep, Fantomas, Mr Bungle, Tomahawk, Nine Inch Nails, Today is the Day, John Coltrane, , Ornette Coleman, John Zorn, Roxy Music, Talking Heads, Aphex Twin, Amon Tobin??

dobra to dawaj swoje top10 filmów

zdania jestem tego, że poprzez rozmowę z kimś wartościowym można się czegoś nauczyć. To jest warte offtopu.

Dużo ciekawszym( i bardziej konkretnym) zjawiskiem jest żenująco słaba czytelność w Polsce. Czy wiecie, że 56% ludzi z wyższym wykształceniem nie przeczytało ŻADNEJ ksiązki w poprzednim 2012 roku?

Do tego mamy bardzo mizerniutki wyniki wśród ludzi 60+ bo dla nich już praktycznie nie istnieje pojęcie "książka".

Prawdziwi artyści istnieją i jest ich całkiem sporo:) Oczywiście nie zobaczymy ich w telewizji i nie usłyszymy w topowych stacjach radiowych. Trzeba się trochę pomęczyć i na własną rękę ich poszukać:) Gdy to zrobimy, będziemy zaskoczeni ilością ambitnej twórczości w naszym kraju:)

Zdefiniujcie mi pojęcie -"prawdziwi artyści". A kto jest w takim razie artysta nieprawdziwym?  Kogo byści zaliczali do jakiej grupy i według jakich kryteriów...

Myślę, że należy też zdać sobie sprawę, że tzw. artyzm jest pojęciem względnym, subiektywnym, zresztą w ogóle sztuka sama w sobie jest niewymierna i trudna do oceny. Tak jak na przykład w malarstwie czy architekturze, tak samo w muzyce i filmie.

Na tę chwilę największymi artystami są dla mnie Linkin Park, U2, Archive, Placebo, Morcheeba, Leonard Cohen, The Antlers, Evanescence, może Depeche Mode, obok nich wielu innych, ale te same głosy i te same dźwięki dla wielu z Was mogą nie stanowić wartości.

Wczoraj słuchałam mojego ulubionego radia. Wspominano lata 80-te i Piwnicę na Wójtowskiej. Tam zbierała się ówczesna cyganeria Warszawy...
Myśląc o kulturze- muzyce oferowanej przez większość stacji radiowych, filmach, które oferują nam producenci- czy to zagraniczni, czy polscy w dzisiejszych czasach, stwierdzam, że powinnam urodzić się 30- 40 lat wcześniej...

Muzyka the Doors, the Animals, Led Zeppelin, Pink Floyd, Janis Joplin, Igi Cembrzyńskiej, Anny German, Michaja Burano, pojedyncze utwory artystów lat 50-60-70 takich jak Screaming Jay Hawkins, Brian Hyland- to są moje klimaty. Nie rozumiem, jak mogą podobać się te nowe "utwory". Nie mówię, że w ogóle mi się nie podobają, ponieważ i dobrego rapu posłucham, i innych artystów- przeważnie są to pojedyncze kawałki. Podoba mi się to, co oferuje, np. Pink Martini- "Amado mio" w ich wersji podoba mi się bardziej, niż to w wykonaniu Rity Hayworth.
Poza tym dyskoteki...W tamtych czasach to było coś, a dzisiaj? Szkoda słów.
Zazdroszczę mojej mamie, która miała okazję poznać śmietankę artystyczną Warszawy w latach 80-tych, ponieważ miałyśmy tam rodzinę. Kuzynka mamy, a moja ciocia miała kilku znanych znajomych. W dzisiejszych czasach "śmietanka" bywa na bankietach, które nie mają nic wspólnego z imprezami artystycznymi w latach '70-'80.
Nie wiem, gdzie podziewają się artyści w innych rozgłośniach, ale staram się ich poznawać poprzez moją ulubioną stację radiową. Mówię stanowcze "Nie." dla komerchy.

Z generalizowaniem miałam na myśli  twierdzenie, że ''teraz to nie ma prawdziwych artystów'', nie czyjakolwiek definicję sztuki. Ale ogólnie mogę się zgodzić, że wszelkie definicje to już tez w rzeczy samej generalizowanie.

Wolę w ogóle nie określać, kto jest ''true'', a kto nie. Moja ogólna, robocza definicja sztuki: to, co wzbudza u mnie emocje

Ja, gdy włączą jej piosenkę w Jedynce . To właśnie przez Jedynkę staram się "wyłapywać" kawałków i wykonawców, którzy do mnie trafiają.
Niby mówi się, że Polsat "wylansował" zespół Enej, że w żadnej stacji nie można było usłyszeć ich muzyki. Guzik prawda- Enej na rok(tak mi się wydaje) przed udziałem w programie Polsatu pojawił się w Polskim Radiu.
Zerkałam na ten program i gdy tam trafili, znałam od dawna piosenkę "Radio Hello". Dziwiłam się, że jury mówiło o nich, jakby dopiero się ujawnili i pokazali światu. Również zdziwiło mnie, że zespół, którego muzyka była już nadawana w rozgłośni radiowej zabiera miejsce innemu artyście. Tak, tylko oni chcieli by ich utwory były wszędzie...

Animus, chyba nie doczytałeś, że też Jej słucham. Także jest nas już trójka.

podobnego zdania jest mój znajomy z Warszawy gdzie tęskni właśnie za tymi prywatkami gdzie inteligencja spotyka się we własnym gronie, ludzie się zaprzyjazniają, często te relacje są na długie lata, a i tez dużo z takich spotkań powstaje małżeństw:)

Zdania jestem, że trzeba dbać o swój rozwój wewnętrzny i odpowiednio selekcjonować co jest dobre, a co jedynie przeciętne. No i raczej odwiedzać miejsca, gdzie współczynnik kultury jest nieco wyższy niż średnia krajowa ;}

Poza tym nie wiem czy odnieśliście wrażenie, ale Polska jest bardzo zamknięta względem innych krajów jak Włochy czy Hiszpania. Tam ludzie są bardziej otwarci i przyjazni przez co życie maja zdecydowanie lżejsze. W takiej Hiszpanii ludzie nie śpią w soboty czy niedziele bo są 'zmęczeni" całym tygodniem pracy tylko balują do białego rana. Viva la vida!

ale w wielu przypadkach tak właśnie jest. Niestety większość ludzi nie jest zbyt wymagająca, jeśli chodzi o sztukę. Zharowani codzienną pracą, po powrocie do domu szukają czegoś, co jest łatwe, przyjemne i proste w odbiorze. Nie mają czasu, sił i chęci na swój "wewnętrzny rozwój". Dlatego mnóstwo "artystów" stwarza dzieła, które nie są na wysokim poziomie artystycznym, ale za to łatwo się sprzedają. I to właśnie oni są najbardziej popularni.
To jednak nie oznacza, że wśród znanych postaci, nie ma prawdziwych artystów. Są oni jednak w mniejszości.

Olinka, albo jest zwyczajnie gorzej wypromowana. Albo - gorsza.

Nie wiem skąd u ludzi przeświadczenie, że jeśli jakiegoś wykonawcy słucha 1000 osób to musi on być strasznie wybitny i ambitny. Przez to często Polacy piszą albo gównianą, popelinową muzę, albo przekombinowaną i na siłę udziwnioną. Amerykanie czy Brytyjczycy nie mają takich problemów - potrafią pisać i melodyjnie, ciekawie, chwytliwie, i ambitnie. U nas wiele osób ciągle uważa, że im bardziej draczna muzyka tym musi być lepsza. Kompletna bzdura.

Znowu ta Twoja sofistyka... ^^

Oczywiście że nie.
Tak samo jak Gangam style czy jak im tam, co ma tych odsłon ponad miliard nie jest najambitniejszą piosenką na jutubie. Czy ja gdzieś twierdzę inaczej?

Tak samo jak Zenek Pierdziszewicz, co pisze piosenki rockowe w garażu, gra w pobliskim pubie i ma całych 20 fanów, nie jest ambitniejszy ani lepszy od np. Roberta Smitha z The Cure, który ma ich miliony, tak?

Ja twierdzę, że to, czy piosenka (albo obraz, albo książka, albo wiersz, albo jakakolwiek forma sztuki) jest dobra czy zła ma zero stycznych z popularnością. To czy coś jest popularne czy nie zależy od tego, jak zostało wypromowane. Koniec, kropka. Pewnie znajdą się jeszcze opcje takie jak melodyjność (bardziej lubimy melodyjne, wpadające w ucho kawałki niż jakieś atonalne), czy aktualnie obowiązujący trend muzyczny, ale moim zdaniem dla popularności najważniejsza  jest promocja.

Lepsza, gorsza - to są pojęcia bardzo względne. Ja wiem co dla mnie jest wartościowe i wiem co jest wartościowe dla moich znajomych, niestety ,,moja" muzyka zwykle (na szczęście nie zawsze) jest w mniejszości. Nie oceniałabym tego jednak w kategoriach, które można zmierzyć, my po prostu mamy nieco odmienne gusty i oczekiwania, dlatego ja muszę poszukiwać, a do większości moich znajomych muzyka ,,sama" przychodzi.

Nie zgodzę się, że to czy muzyka jest ambitna można zmierzyć wprost proporcjonalnie do ilości jej słuchaczy, bo zdarza się muzyka naprawdę wielka, której słuchają tłumy. Zgodzę się natomiast co do jakości polskiej sceny - na dzień dzisiejszy nie potrafię bowiem wymienić żadnego wykonawcy, którego mogłabym słuchać dłużej niż godzinę, mało tego, za którego płytę lub koncert byłabym skłonna zapłacić. Niemniej raz jeszcze podkreślam - są to tylko moje własne, subiektywne odczucia.

O własnie, czytając post Olinki o Riverside pomyślałam (Jako o tych, na których bym poszła - co nie zmienai faktu, że raz miałam okazję i mi się nie chciało ).

Mi ostatnio bardzo spodobał się utwór Marii Peszek:
http://www.youtube.com/watch?v=sfYue0xuJcI

Sama bym tego lepiej nie ujęła.
Pewnie znajomych mamy w różnym wieku, ale dokładnie mam takie same odczucia.
Kolega chciał poznać mój gust muzyczny, po kilku piosenkach stwierdził, że słucham "gorszej" muzyki, bo nie są to piosenki, które trafiają do większości ludzi.
Żeby znaleźć to, co lubię, muszę szukać. Nie oznacza to, że wcale nie podobają mi się kawałki, które zna i lubi większość.
Po prostu nie daję sobie wszystkiego "wcisnąć", jak niektórzy.

Dobry przykład podała Vian.
Ostatnio jestem "nakręcona" na Toma Waitsa. Moi znajomi go nie słuchają i pewnie wielu ludzi w Polsce nie wie, kim jest ten facet, a jednak w Stanach, czy Kanadzie wielu go zna.

Są polscy wykonawcy, którzy tworzą i dobrą  muzykę, i mądrą.
Wcześniej wymieniona Nosowska.
Wojciech Waglewski, też wymieniony wcześniej.
Nie patrzę na wyczyny Czesława w "X-Factor", ale jego muzyka podoba mi się i poszłabym na koncert.
Strachy na Lachy to też fajny zespół.
Andrzej Bachleda tworzy ciekawą muzykę.

Znalazłoby się kilku polskich wykonawców. Dziewczyny też już ich wymieniły.