Introwertycy - Netkobiety.pl

Problemem u was jest to, że średnio sie odnajdujecie w smalltalku czy pisaniu między spotkaniami. Normalnie ludzie piszą o duperelach, a wy albo nie macie takiej potrzeby albo trzeba was ciągnąć za język. Myle sie?

Rozumiem, że weszłaś na drogę misji zrobienia "ludzi normalnych" z innych od siebie. Chcąc być choć trochę złośliwym (a mam takową teraz potrzebę) powiem, że szczekaczki chcące zwrócić na siebie uwagę, potrafią być bardzo męczące. No i to paskudne powiedzenie: mowa jest srebrem, a milczenie złotem. Warte do przemyślenia.

Mylisz ekstrawertyzm z byciem debilem.

Ja siedzę w domu calymi dniami,ale wcale mnie sie to nie podoba

Haha, Ty jak czasem coś palniesz, Johny
Wysłać Ci pocztówkę z psychiatryka, jak mnie już zamkną za to, że czasem sobie gadam o błahostkach?

Mylisz się, bo zgodnie z definicją small talk to rozmowa towarzyska na niezobowiązujące tematy. Czyli coś, co uskuteczniamy między innymi w pracy, jak sobie pogadamy chwilę na przerwie ze współpracownikami.

Nie znam ani jednej osoby, która szczerze interesowałaby się życiem każdego człowieka, którego zna. Dlatego zdaję sobie sprawę, że jak na ulicy natknę się na znajomego, z którym nie mam regularnie kontaktu i zapyta mnie, co słychać, to nie liczy na to, że będę mu się zwierzać i opowiadać o swoim życiu na poważnie, tylko że rzucę tekstem w stylu "wszystko dobrze, czy "po staremu", ewentualnie uzupełniając wypowiedź o jakieś pierdoły, że w zeszłym tygodniu mi się zepsuła pralka i musiałam kupić nową, albo że w weekend wybieram się do kina

Może określ kogo uważasz za introwertyka?

Czasem jest tak, że ktoś nie chce z Tobą rozmawiać, a czasem wcale nie ma ochoty rozmawiać z nikim.

Introwertycy mają swój świat, w którym dobrze się czują i sami mogą cię do niego wpuścić jeśli zechcą. Uważam, że wcale nie musisz do nich docierać, sami wybierają. A jeśli ktoś jest niezdecydowany, to nie dojrzał do relacji. No, ale zawsze mogę się mylić, a Ty zawsze możesz próbować, choć, moim zdaniem, szkoda czasu.

Mylisz się. Introwertycy potrzebują mniej aktywności społecznej i więcej ogólnie ciszy i spokoju niż ekstrawertycy i tyle.

Introwertycy są często mylnie postrzegani jako osoby, które nie lubią ludzi albo celowo ich unikają. Tymczasem różnica między introwersją a ekstrawersją dotyczy przede wszystkim sposobu ładowania energii, a nie poziomu sympatii do innych. Zasadniczo introwertycy szybciej męczą się nadmiarem bodźców społecznych. Długie spotkania, hałas czy ciągłe interakcje potrafią ich wyczerpać, dlatego po takich sytuacjach potrzebują chwili wyciszenia i pobycia sam na sam ze sobą. I co ważne - dobrze się z tym czują, bo samotność stanowi sposób na regenerację i odbudowanie zasobów.

Jak już wcześniej wspomniałam, introwertyzmu nie należy mylić z wycofaniem społecznym, lękiem społecznym czy nieśmiałością. Introwertyk może być towarzyski, otwarty i ciepły, a jedynie inaczej gospodaruje swoją energią społeczną. Często posiada mniejsze grono znajomych, ale te relacje są bardziej selektywne i głębokie. Zamiast wielu powierzchownych kontaktów wybiera się kilka bliskich, opartych na zaufaniu i autentyczności. Tutaj liczy się przede wszystkim jakość, nie ilość.

Introwertycy zwykle mają też bogate życie wewnętrzne i większą skłonność do refleksji. Czas spędzany w samotności sprzyja obserwacji, analizie i lepszemu rozumieniu siebie. To nie jest wada ani oznaka dystansu wobec ludzi, a jedynie inny sposób funkcjonowania i powrotu do równowagi. Tylko tyle i aż tyle.

Problem jest taki, że większą część społeczeństwa stanowią ekstrawertycy, często uznając, że jest to najlepszy model funkcjonowania, a wystarczyłoby poświęcić trochę czasu na zrozumienie, że inaczej nie znaczy gorzej, żeby nie wydawać tak niesprawiedliwych opinii.

Ja sama jestem introwertyczką i jest mi z tym naprawdę bardzo dobrze. Lubię być sama ze sobą i nigdy się wtedy nie nudzę, a równocześnie jestem otwarta na ludzi, na nowe znajomości i ogólnie kontakty międzyludzkie, choć bardzo stawiam na jakość tych relacji. Dla mnie mniej znaczy więcej.

Może warto więc przestać oceniać ciszę jako brak zainteresowania, a potrzebę samotności jako odrzucenie innych?

A sądzisz, że jak wykonuję small talk z sąsiadką w windzie to dlatego, ze intensywnie mnie ona interesuje? Jak w przerwie konferencji ktoś z kimś gada o pogodzie to dlatego , że się nim strasznie zainteresował? Small-talk to niezobowiązująca rozmowa na tematy neutralne, może stać się początkiem znajomości, ale zwykle tak się nie dzieje. Po co rozpoczynać small-talk? Na przykład po to, żeby w sposób społecznie przyjęty i niezobowiązujący nawiązać z kimś kontakt werbalny? W tym momencie nie mając bladego pojęcia, czy interlokutor okaże się kimś interesującym.

Nie narzucaj się.
Nie poddawaj się w nawiązywaniu kontaktu, daj czas.

Spotkania w szerszym gronie to często wyzwanie.

tak, tylko dla Ciebie

długo jeszcze nie zrozumiesz

Zycie po omacku, bez przemyslen, w ucieczce od obowiazkow, udajac aby nie zostac spolecznie odrzuconym i uzywajac nieadekwatnych slow ("interlokutor" xD xD xD) aby sprawic wrazenie madrzejszego.
Smutne to zycie. Jedyne, na ktore osoby odizolowane od rzeczywistosci, zyjace jedynie swoimi problemami i wizerunkiem moga sobie pozwolic.
Zagubienie, pustka, ignorancja i emocjonalne rozchwianie.

A wszystko to mozna poznac po czlowieka podejsciu do niby blahej sprawy - rozmowie z nieznajomym.
To jest oczywiscie widoczne dla tych, ktorzy niczego nie udaja - stad poczucie, ze sie izoluja.
Nie izoluja sie - zwyczajnie widza kto przed nimi stoi bez potrzeby uslyszenia o 10 innych wydarzeniach lub planach z zycia natreta.

Zabawne czego to ludzie nie wymysla aby wytlumaczyc sobie bycie odrzuconym w taki sposob aby nie wyszlo, ze to z nimi cos nie tak... ta osoba musi byc... "introwertykiem" xD

Serduszko, przeczytaj uważnie post Priscilli (17 w tym wątku), moim zdaniem bardzo zgrabnie opisała, o co chodzi z byciem introwertykiem.
Jeśli ktoś zazwyczaj stoi z boku i mało mówi to nie oznacza , że jest akurat introwertykiem, może być nieśmiały, może mieś problemy w relacjach społecznych z różnych powodów, może nie lubić kogoś z grupy i trzymać się w związku z tym z dala od całej grupy, wiele może być przyczyn takiego trzymania się na uboczu.
Akurat introwertyków wcale nie trzeba "oswajać", introwertyk nie jest "dziki",  to nie ktoś, kto "ma problem" i potrzebuje pomocy bądź wsparcia w relacjach społecznych czy jakimś otwieraniu się.
Jest też tak, że wywieranie presji czy zachęcanie do rozmowy wielu introwertyków zwyczajnie irytuje. Introwertyk nie dlatego bywa małomówny, że się "nie stara" czy nie umie, bo jest zablokowany, ale dlatego, że w danym momencie czy sytuacji mu się zwyczajnie gadać nie chce. Owszem, liczy się z tym, że "ludzie odpuszczą" i o tym czasem skrycie marzy

O co chodzi Johny'emu to chyba on jeden wie.

Johny nie wiedziałem, że stać Cię na tak dogłębną analizę Twojej własnej osobowości.

Tak szczerze mowiac to ci ludzie chyba maja cie poprostu w doopie. Jak wygladaja te kontakty? Jesli tylko ty zabuegasz to raczej nie, bo cie lubia?

Po tych wszystkich zarzutach, że ci ludzie nie chcą ze mną:

To po czym poznać że są małomówni/małopisemni czy im sie nie chce akurat ze mną?

Po sposobie, w jaki z Tobą rozmawiają bądź korespondują.
Jak już wcześniej napisałam, introwertycy mają bogaty świat wewnętrzny, dużo przemyśleń, nie ma mowy, żeby taka osoba nie miała o czym rozmawiać, ale musi mieć do tego rozmówcę, który będzie spełniał - jakkolwiek to zabrzmi - jej oczekiwania.

Małomówność (czy też niechęć do pisania) to styl komunikacji. Jeśli ktoś mówi lub pisze oszczędnie, konkretnie, bez potrzeby ciągłej wymiany wiadomości - to zwykle jest cecha stała, niezależna od osoby, z którą rozmawia. Jeśli ktoś jest taki wobec większości ludzi, to raczej kwestia temperamentu niż braku chęci wobec Ciebie.

Natomiast brak zaangażowania w relację wygląda inaczej. Często objawia się brakiem inicjatywy, unikaniem kontaktu, zdawkowymi odpowiedziami tylko wtedy, gdy trzeba, albo kompletnym brakiem reakcji przez długi czas przy jednoczesnym widocznym zaangażowaniu w relacje z innymi.
Różnica między "taki jestem” a "nie chce mi się z tobą” zwykle nie tkwi w liczbie słów, tylko w intencji i w sposobie reakcji oraz ogólnie zachowania w stosunku do Ciebie.

Priscilla już wyjaśniła.

Jak jakiś introwertyk będzie tobą zainteresowany, to sam cię poderwie. Introwertyk to niekoniecznie dupa wołowa.

I tu jest wewnętrzny błąd logiczny. Uznajesz, że jedyną przyczyną rozmowy jest zainteresowanie osobą. Ale ludzie w większości wypadków nie interesują się osobą tylko okolicznościami, informacjami, wydarzeniami. Jak byłem z psem na spacerze to sobie z kilkoma sąsiadami obojga płci pogadaliśmy jak to Kamila Sellier dostałą w ryj łyżwą.

Każde z nas wytapiało czas, bo to lepsze i przyjemniejsze niż puste oczekiwanie na psiego klocka. Czysta definicja praktyczna osiedlowej socjalizacji.

Nie mają żadnego. Po prostu mieszasz aspołeczność i brak umiejętności społecznych z introwertyzmem.

Nope. Nie jest to prawdą. Po prostu dodałeś do wyliczanki jeszcze kompleksy.

To jest tak, jak opisała to Priscilla:

Shini, po raz kolejny zwracam Ci uwagę, że wydaje Ci się, że skoro Ty tak masz, to inni mają tak samo, ale... Twoim problemem nie jest introwertyzm a wycofanie społeczne i silne blokady w kontaktach z innymi ludźmi, co zresztą Jack już wcześniej zaznaczył.

Ja jestem introwertyczką, ale NIE mam żadnego problemu, żeby "zacząć". Jestem otwarta, bywam gadatliwa, czasem nawet głośna, zagaduję do zupełnie obcych osób i jeśli tylko dane towarzystwo mnie interesuje, to nigdy NIE trzymam się na uboczu. Ba, nie czuję się nierozumiana, a wręcz jestem uważana za osobę komunikatywną i dosyć przebojową. Generalnie mam duże grono znajomych, ale niewielkie grono bliskich znajonych i przyjaciół, a w sytuacjach towarzyskich szybciej od ekstrawertyków wyczerpują mi się baterie i wtedy najlepiej mi jest, jeśli mogę wyjść i pobyć sama ze sobą, pomimo że inni nadal cieszą się swoją obecnością. Tylko tyle. Nie znajdziesz u mnie tych wszystkich "demonów", o których Ty piszesz. 

A już to zdanie (zacytuję je raz jeszcze):

to jest bzdura nad bzdurami i pokazuje tylko tyle (i aż tyle), że zupełnie nie rozumiesz tematu.
Łatwiej jest Ci jednak myśleć o sobie, że jesteś introwertykiem niż społeczną kaleką (zapewniam, że nie mam na celu Cię urazić, po prostu to określenie wydaje mi się bardzo trafne), dlatego bardziej utożsamiasz się z introwertykami.

Hmmm... czy aby na pewno bzdura?
Introwertykiem człek się rodzi, podobnie jak ekstrawertykiem.
Uważasz, że to kompletnie nie ma wpływu na ciąg dalszy funkcjonowania danej osoby?

Urodziłam się intro. Ale moja matka była ekstrawertyczką. I już od zarania uznała, ze ja jestem nieśmiałym dzieckiem. Nie winię jej za to, ale tak było. Byłam radykalnie inna niż ona. Skutek - wypychała mnie siłą do dzieci, aktywizowała społecznie z uporem godnym lepszej sprawy, zapisywała na koszmarne ilości zajęć grupowych bylem z tymi dziećmi jak najwięcej miała do czynienia,  wszystkim mówiła, że jestem nieśmiała i ze trzeba mi koniecznie pomóc pokonać nieśmiałość. Upieprzyła mi tym skutecznie zarówno okres przedszkolny (co pamiętam słabo) jak i podstawówkę - co pamiętam znacznie lepiej. Nakleiła mi (chcąc dla mnie jak najlepiej) łatkę "nieśmiałej dziewczynki" tylko dlatego, że byłam inna niż ona, że interakcji z dziećmi potrzebowałam mniej. Ileś pań nauczycielek i innych ludzi próbowało mnie z tej "nieśmiałości" wyciągać na siłę, okropne to było, a ja przecie nijak nie byłam w stanie nikomu wytłumaczyć, ze przysłowiowym wielbłądem nie jestem. Wierzyłam mamusi, mówiła,  że jestem nieśmiała znaczy jestem, niby czemu miałam nie wierzyć? Panie nauczycielki potwierdzały, też mamusi wierzyły. Potem miałam zwyczajne szczęście. Trafiłam w całkiem nowe środowisko w liceum, nikt mnie nie znał z poprzedniej szkoły, przekonania o własnej nieśmiałości udało mi się po jakimś czasie pozbyć, ale tak do spodu to dopiero na studiach.
Lęk społeczny mi nie urósł wcale nie dlatego, że nie było podatnego gruntu, ale znowu - miałam szczęście. Zwyczajnie w liceum wyrosłam na ładną dziewczynę, zaczęłam ewidentnie mieć tzw. powodzenie. Plus trafiłam ( znowu szczęście) na odpowiednia grupę rówieśniczą w postaci naprawdę dobrej drużyny harcerskiej. Grupę mocno w kontrze do tzw. szkolnej większości, ale zarazem grupę zdecydowanie silną czyli nie byłam sama jako palec w szkole, a i to wspomniane powodzenie w głowie mi nie przewróciło, wolałam wtedy rajdy i obozy niż jakieś randki.   

Tak patrząc z perspektywy czasu to gdyby nie ileś rzeczy zewnętrznych, na które wpływ miałam znikomy - miałam całkiem spore szanse na wycofanie społeczne i na dorobienie się blokad w społecznym funkcjonowaniu, bo mi własna matka mocno grunt na nie przygotowała. Że tak sie nie stało - niespecjalnie moja w tym zasługa, bo za mała byłam na jakieś świadome działania, zresztą jak się to harcerstwo pojawiło to mamusia z tej mojej "nieśmiałości" odpuściła.

Na to, jaka weszłam w dorosłość ogromny wpływ miało także to, że jakoś byłam traktowana przez innych - zarówno przez rodziców, jak i w szkołach i na studiach. Z perspektywy czasu wiem, że mogło być inaczej, zdecydowanie gorzej społecznie. I wiem też, że zaczęło się od takiej prostej rzeczy jak to, że ekstrawertycznej i charyzmatycznej matce urodziła się introwertyczna córka.

Napisałeś dokładnie:

Jak widzisz, wybrzmiewa tam "introwertyk często", "introwertycy często" w zestawieniu z "ja i moi znajomi introwertycy", co samo przez się nasuwa, że swoje włąsne doświadczenia przekładasz na dużą część introwertyków, a to jest duże nadużycie, zwłaszcza, że to co opisujesz nie odnosi się stricte do introwertyzmu, ale często bywa z nim mylonym.

Zarzucasz mi, że nie przeczytałam czegoś dokładnie, po czym sam sobie dopasowujesz moje słowa pod własną teorię.
Ależ ja nie twierdzę, że nie jesteś introwertykiem, ale że wraz z introwertyzmem masz sporo obciążeń, a introwertyzm jako taki nie jest obciążeniem. Jest po prostu innym stylem funkcjonowania.

Jak na całe Twoje życie to owe "bardzo rzadko" faktycznie zbija mój argument A weź...
I widzisz, znowu to, że ktoś do Ciebie nie zagaduje nie wynika z samego introwertyzmu, bo na przykład do mnie wiele osób zagaduje, ale z innych cech, które przypuszczalnie wysyłają do otoczenia sygnał, który je przed tym powstrzymuje.

I co Cię niby obraziło, skoro w kolejnym zdaniu sam stwierdzasz, że Cię w pewien sposob opisuje? Uciekając od prawdy o sobie, a tak rozumiem unikanie słów, z którymi trzeba się zmierzyć, robisz uniki, które niczeu nie służą, za to koncertowo zakłamują rzeczywistość.

I żeby było jasne - ja Cię o nic nie obwiniam, ewentualnie wskazuję na przyczyny, od których Ty uciekasz jak od ognia

Chyba nie do końca się rozumiemy. Moim zdaniem wyraźnie trzeba od siebie oddzielić introwertyzm jako cechę osobowości od introweryzmu połączonego z innymi ograniczeniami, ktore narosły w trakcie życia, w tym dorastania - pod wpływem otoczenia i okoliczności.
Zresztą sama spójrz - wyraźnie podkreślasz wpływ mamusi na Twoje myślenie o sobie i wynikające z niego ograniczenia. Gdyby mamusia miała więcej świadomości, to nie usiłowałaby wbijać się w ramki nieśmiałej dziewczynki, które to ramki tak bardzo Cię ograniczyły.

Dąże do tego, że to nie introwertyzm stanowił u Ciebie problem, ale matka, która z uporem maniaka utwierdzała Cię, że coś jest z Tobą nie tak, a Ty to chłonęłaś. Matki z zasady mają to do siebie, że KAŻDE dziecko potrafią skrzywić, to ekstrawertyczne także, nawet jeśli nosi ono w sobie potancjał na otwarte, kontaktowe i ze zdrową pewnością siebie.

To co u Ciebie zadziało się na etapie liceum, u mnie nastąpiło dokładnie na poziomie drugiej klasy szkoły podstawowej. Nie wiem dlaczego, ale to był właśnie ten moment, kiedy stałam się wygadana i otwarta. Nawet moja ówczesna wychowawczyni zauważyła, że bardzo się zmieniłam, o czym informowała moją mamę podczas wywiadówek.

Moi rodzice nie zrobili mi krzywdy, nie uważali, że cokolwiek jest ze mną nie tak i trzeba to jakoś nazywać. Być może dlatego, choć urodziłam się intro, to zawsze miałam koleżanki, dziecięce przyjaciółki, spore grono znajomych z podwórka. W tym samym czasie równie dobrze czułam się w domu i lubiłam bawić się sama, ewentualnie z bratem bądź koleżanką z wyższego piętra. Nie potrzebowałam kolonii, bo nie ciagnęło mnie do poznawania dużego grona nowych dzieci.
Na etapie szkoły średniej rozwinęłam już w sobie osobowość liderki, równocześnie chętnie uczestniczyłam, a nawet sama inicjowałam różnego typu spotkania i okazje towarzyskie, ale zawsze w gronie osób, które były dla mnie interesujące, bo już wtedy liczyła się jakość, nie ilość jak u wieku moich znajomych.

O tym, co jest dzisiaj, już wcześniej pisałam, więc nie będę tego powtarzać. Dodam tylko, że myślę sobie nawet, że jeśli ktoś nie zna mnie blisko i o tym nie wie, to nie powiedziałby, że jestem intro.

Tak zgadzam się z tym i tym, co wcześniej napisałaś, że to styl życia.

Styl życia? Chyba jednak nie. Ja jestem introwertyczką. Uwielbiam ciszę, spokój, bezpieczeństwo swojego domu. Jednak potrafię stać się liderką gdy czuję, że powinnam. Wynika z tego, że chyba są różne typu introweryków. Introwertycy są postrzegani jako osoby nieśmiałe i osamotnione. Ten silnie zakorzeniony stereotyp zdecydowanie zniekształca rzeczywisty portret psychologiczny tych osób, które potrafią być dobrymi słuchaczami, rzetelnymi pracownikami i oddanymi partnerami. Introwertycy mogą czerpać radość z samotności, co nie oznacza, że unikają towarzystwa lub kontaktów społecznych. Ja uwielbiam być sama, słuchać ulubionej muzyki, czytać godzinami w samotności i ciszy.
Dziś słowo „introwertyk” kojarzy się przede wszystkim z takimi skojarzeniami jak „wycofany”, „aspołeczny”, „samotny” czy „nieśmiały”. Jednak są też introwertycy, którzy lubią przebywać z wieloma ludźmi i mają dużą grupę przyjaciół. Są mniejszością, ale istnieją. Zgodnie z pierwotną definicją to też nie jest sprzeczność, bo introwertyzm to nie brak pewności siebie czy nieśmiałość. To po prostu lubienie samotności i preferowanie spędzania czasu samemu ze sobą. Tylko gdy ja poczułam, że powinnam to byłam liderką, potrafiłam przewodzić grupie aż do momentu gdy osiągnęłam to, co było do osiągnięcia. Zaraz potem znów zamykałam się w swojej ciszy i samotności, bo to lubiłam. Nie znoszę ludzi idiotow, jestem na nich uczulona. Gdy taki pojawi się na moim horyzoncie, to sorry.. Nie ustąpie, a potem znów spasuje i zamknę się w swoim świecie.
Mam niewielu przyjaciól, ale jednak.. Potrafię ich sluchać i wciąz  myśleć, jak mogę im pomóc.
Zbyt często introwertyzm jest mylony z nieśmiałością, co jest niesprawiedliwe i nieprecyzyjne. W rzeczywistości wiele osób introwertycznych jest pewnych siebie, chociaż mogą wybierać cichsze, bardziej refleksyjne formy wyrażania swoich myśli i emocji.
Życie z introwertykiem to pasmo przeżyć ukierunkowanych na cierpliwość. Introwertycy naprawdę słuchają, a nie tylko czekają, by coś powiedzieć. Często naprawdę rozumieją rozmówcę, nawet jeśli nie mówią wszystkiego otwarcie. Jednak ciężko z nich wyciągnąć coś więcej, nie lubią mówić o swoich uczuciach i problemach. Ja tego nie lubię, choć mogłabym tutaj bez przerwy pierdzielić o tym, co przezyłam, tam.. kiedyś..
Czy to jest styl życia? Nie uważam tak. Uważam, że z takimi predyspozycjami po prostu się rodzimy. Osoby takie jak Shini wracają do tego samego miejsca. Okazuje się, że sami nie wiedzą, czego tak naprawdę potrzebują. Dlatego myślę, że Shini ma trochę racji w tym co pisze o sobie, ale tylko trochę racji. W nim jest coś więcej niż tylko introwertyzm, jest jeszcze zwyczajna blokada przed życiem, lęki i psychiczne bariery. Cały zespół problemów i dlatego tak trudno znależć mu psychoterapętę który ten węzeł gordyjski podejmie się rozwiązać.

Shini w jednaje chwili myśli że da radę, a w drugiej, że się do niczego nie nadaje.

Szczerze? Wydaje mi się, że Shini nam mimo wszystko wszystkiego o sobie n ie mówi. To, co ma na dnie duszy bardzo mocno skrywa i nie jest z nami szczery.
Sorry Shini..

Otóż nie. Problem polega na tym, że budujesz ogólne twierdzenia o introwertykach jako kategorii ("introwertycy często…”, "introwertyk potrafi…”, "introwertycy zwykle…”), a jako punkt wyjścia podajesz wyłącznie własne doświadczenia i doświadczenia znajomych. To jest klasyczna generalizacja z ograniczonej próby i to niezależnie od tego, czy użyjesz słowa "wszyscy”, czy nie.
Jeżeli formułujesz zdania o grupie w trybie ogólnym, bez wyraźnego zaznaczenia, że to jedynie Twoja subiektywna obserwacja, to logicznie przedstawiasz to jako właściwość tej grupy. To jest właśnie przykład przykładania innych do własnej miary.

Możesz oczywiście powiedzieć, że to był skrót myślowy. Natomiast nie możesz twierdzić, że nie ma tam uogólnienia, bo struktura wypowiedzi jest uogólniająca. To nie jest kwestia intencji, tylko konstrukcji logicznej zdań, a Ty sobie tym żonglujesz, jak Ci wygodnie.

vs

Tylko ja wiem, jakie miałam intencje i żebyś sobie czegoś nie dopowiadał, to od razu to wyjaśniłam.

To co napisałam odnosiło się do tego zdania:

Chyba nie jest specjalnie trudno na podstawie tego, o czym co jakiś czas do Ciebie piszę, wywnioskować, że cały czas zasłaniasz się tym, że nie masz na nic wpływu, choć dziś już go masz, ale się przed tym bronisz.
Chodzi o to, że ja Cię o nic nie obwiniam, bo mi jest naprawdę dokładnie wszystko jedno, co zrobisz ze swoim życiem. To co mogę, to spróbować Ci pewne rzeczy naświetlić i pokazać przyczyny tego, dlaczego jesteś w takiej czarnej du**e, w jakiej jesteś.

Jeszcze się spotkałem z interpretacją o zewnętrznym (ekstrawertyk) i wewnętrznym (introwertyk) budowaniu samego siebie. Ten pierwszy buduje siebie przez pryzmat tego jak postrzegają go inni, jakie stawiają wymagania, jakie mają oczekiwania itd. Ten drugi buduje siebie w oparciu o umiejętności i doświadczenie oraz swoje własne odczucia, a nie według jego zewnętrznego postrzegania przez innych.

Ale przy tym upierał się nie będę.

Tak czy siak, wiadomo o co chodzi - wciąż o te durne mity, ze jak ktoś jest introwertykiem to od razu jest nieśmiały, wycofany społecznie itp. A to nie ma żadnego związku.