Ostatnio pisałam o psychiatrii, badaniach, o tym że „jestem zdrowa”, a jednocześnie ledwo funkcjonuję. I dalej tak jest. Wyniki dobre. Organicznie niby nic wielkiego. A ja dalej z tym chronicznym zmęczeniem, rozwalonym snem i leżeniem pół dnia w łóżku.
I powiem Wam jedno – gdyby nie zioła św. Hildegardy, to byłoby ze mną znacznie gorzej.
Nie mówię, że mnie wyleczyły. Nie mówię, że nagle mam energię jak dawniej. Ale dają mi coś, czego nie dawały mi tabletki ani suplementy – takie delikatne ukojenie. Jakby organizm trochę mniej walczył sam ze sobą.
Św. Hildegarda zawsze była mi bliska. Może dlatego, że sama była chorowita. Słaba fizycznie. A jednak robiła rzeczy wielkie. I to mnie podnosiło na duchu, kiedy leżałam i myślałam „co się ze mną stało”.
Zaczęłam stosować jej zioła bardziej regularnie. Koper włoski na uspokojenie brzucha i napięcia. Galgant, kiedy czuję totalny zjazd i serce jakby słabsze. Bertram na koncentrację, bo przy CFS mam momentami wrażenie, że mózg mi się zawiesza jak stary komputer.
I nie – to nie działa jak energetyk. To nie jest nagły zastrzyk mocy. To jest raczej tak, jakby ktoś delikatnie podnosił mnie z podłogi. O centymetr. Ale przy tej chorobie centymetr to już dużo.
Są dni, kiedy bez tych ziół miałam wrażenie, że psychicznie bym tego nie wytrzymała. Bo zmęczenie to jedno. Ale to, co ono robi z głową, to drugie. Zniechęcenie. Rezygnacja. Myśli typu „już zawsze tak będzie”.
A kiedy piję napar, kiedy czuję zapach tych ziół, to mam wrażenie, że robię dla siebie coś dobrego. Że nie jestem całkiem bezradna. Że oprócz lekarzy, badań, psychiatry i całej tej medycznej drogi, mam też coś łagodnego, co mnie wspiera.
Może to też kwestia wiary. Bo dla mnie św. Hildegarda to nie tylko zielarka. To kobieta, która znała słabość ciała, a mimo to nie pozwoliła, żeby to ją zdefiniowało. I ja też nie chcę.
CFS dalej jest. Dalej muszę robić przerwy po najprostszych czynnościach. Dalej pranie potrafi wisieć kilka dni, zanim je zdejmę. Dalej wyjście z domu to planowanie jak operacja logistyczna. Dalej są dni, kiedy czesanie włosów mnie męczy.
Ale jest różnica.
Nie czuję już aż takiego totalnego rozjechania w środku. Mniej paniki. Mniej napięcia. Mniej tej beznadziei, która wchodziła mi do głowy wieczorami.
Psychiatra to jedno. Badania to drugie. Małe kroki, które zalecił psycholog – trzecie. A zioła św. Hildegardy to coś, co daje mi poczucie, że natura i wiara mogą iść obok medycyny, a nie przeciwko niej.
Nie wiem, czy ktoś z Was próbował jej metod. Nie wiem, czy to każdemu pomoże. Ale ja wiem jedno – gdyby nie te zioła, moje zmęczenie byłoby bardziej brutalne. Bardziej bezlitosne.
A tak mam chociaż odrobinę ukojenia.
I przy tej chorobie odrobina naprawdę ma znaczenie.
znowu Podszyw
