Muzyczna plaża nudystów

Spróbuj sobie też Three Days Grace.

Znam. Słuchałam ich dużo jako nastolatka.

Bardzo lubiłam ten utwór

Jak mi to ktoś znajomy podrzucił z tydzień temu, to do tej pory nie mogę głupawy opanować:

Tekst mnie urzekł

Spoczko taka emo wersja Harry'ego Pottera

Dlaczego? Ma być koncert w PL  to i algorytmy ten zespół pchają drzwiami i oknami już od jakiegoś czasu. Mi też się napatoczyli.

Kocham ten kawałek i chyba nigdy nie przestanę:)

No wiesz! Chyba najbardziej kultowy kawałek tego zespołu a Ty nie znasz??? Z Melmac przyleciałaś?

Mój też, bardzo często go słucham. Fantastyczny utwór. Bardzo lubię, gdy w piosence zmienia się nastrój i słychać narastające napięcie. Lub odwrotnie, gdy zaczyna się intensywnie, ciężko, a potem następuje "uwolnienie".

No oni są na rynku już jakąś dekadę. Fajny klimat.

Ostatnio wpadli mi też w ucho Nothing More i Falling In Reverse

No i oczywiście wiecznie żywy dziadek Trent z NIN

Dobry cover

Mózg podąża własnymi ścieżkami. Też czasem nie ogarniam.

Przy tej piosence na przykład zawsze czuję jakieś takie lekkie wzruszenie. Nie mam pojęcia dlaczego tak mnie rusza. Zwłaszcza wstęp i końcówka, gdzieś od czwartej minuty.

A to anime muszę wygooglować, bo po tytule nie kojarzę.

Tsubasę akurat kojarzę, choć bardzo mgliście. Czarodziejki z Księżyca też, ale chyba głównie dlatego, że miałam karteczki z postaciami z tego anime, bo kompletnie nie pamiętam o czym było. 
Anime zaczęłam regularnie oglądać na etapie emisji Dragon Ball i Pokemonów.
Ze szkoły czasem się biegło z wywalonym jęzorem, żeby zdążyć na odcinek
Wtedy złapałam bakcyla i oglądaliśmy z bratem wszystko jak leci.
Neon Genesis Evangelion, Gilgamesh, Fushigi Yuugi.
Ten ostatni tytuł to wystarczy, że mi przemknie przez myśl, żebym słyszała w głowie intro.

Później faza na anime trochę przygasła, pamiętam, że na etapie gimnazjum niewiele osób się afiszowało z tym, że oglądają „chińskie bajki”

W sumie nigdy nie medytowałam, choć bardzo lubię włączyć sobie muzykę i nie robić nic poza słuchaniem i wczuwaniem się. Mój luby czasem mówił, że go to dziwi, że to dla mnie osobne zajęcie i zamiast puszczać w tle, a przy okazji robić jeszcze coś innego, ja faktycznie siedzę, słucham i ewentualnie oglądam teledysk.

Z tym forum nie jest jeszcze tak źle. Za to z kafeterią już tak. Uległa już ona totalnej destrukcji i nawet z ciekawości już tam nie zaglądam. Co do muzyki to moją płytą wszechczasów jest Foreigner 4. A co do plaży nudystów to byłem tam tylko raz w życiu. To były Rowy.

Jakoś nigdy mnie nie ciągnęło do kafeterii. Właściwie z takich for internetowych, to wracam tylko tutaj.

Podrzuć jakieś linki, będziemy słuchać

Mi się nigdy nie zdarzyło.

Dla mnie to wciąż telewizja śniadaniowa.

Częste przeprowadzki i zmiany szkół miały swoje mocne strony. W jednej - nikt o czymś takim nie słyszał. W innej grała połowa klasy. Coś jeszcze było z wampirami, ale bardziej tam byłem zainteresowany jedną z dziewczyn niż samą grą xD.

Siatkówka na trzepaku rulez.

Polecam. Zwłaszcza wieczorem po dniu w spa i saunowaniu.

Mnie niektóre mocno ruszyły, więc ich tak nie postrzegam. Poza rysunkową formą właściwie nie różnią się jakoś specjalnie od zwykłych seriali. Zresztą dla mnie wszystko to trochę „jeden pies”, bo zdarza mi się oglądać filmy bollywoodzkie, anime, donghua (chiński odpowiednik anime), koreańskie dramy, latynoskie telenowele.

To ile razy się przeprowadzałeś?

Skąd ja to znam...

My wieszaliśmy sobie linkę do prania przez środek podwórka
A na trzepaku to się robiło głównie jakieś fikołki, pewnie też dlatego, że stał u nas blisko muru i nie bardzo dałoby się grać.
Jeszcze wykorzystaliśmy go do grania w gumę, jak się było tylko w dwie osoby.

Dokładnie.

To już jednak maiłeś kolegów, z którymi coś robiłeś? Do tej pory utrzymywałeś, że nigdy nie byłeś zainteresowany interakcją z rówieśnikami.

Siostra nie zbierała? Ani żadne kuzynki?
Bo najczęściej dziewczyny się tym zajmowały.

My też zbieraliśmy tazosy, ale nie przypominam sobie, by generowały one jakieś wielkie konflikty. Choć z drugiej strony, dzieciaki potrafią się pokłócić i "śmiertelnie" się obrazić z byle powodu.

Musiałam sobie wygooglować co to.

To prawda, ja sporą część nadal mam w rodzinnych stronach, siostra mi przechowuje.

Miałaś jakieś ulubione karteczki?

Swoją drogą, ostatnio grzeją cały czas aferę z wyspą Epsteina i to mi przypomniało o sytuacji, którą za dzieciaka miałam z bratem. Staliśmy pod kamienicą, w której mieszkaliśmy. Czekaliśmy na kuzyna, bo wszedł po coś do sklepu. Nagle po drugiej stronie ulicy zatrzymał się samochód. Opuścili szyby. Jakaś kobieta z bardzo krótkimi włosami, albo łysa, już dokładnie nie pamiętam, zaczęła nas namawiać, żebyśmy do nich podeszli, że mają coś dla nas w samochodzie. Byli dość nachalni. Na szczęście to było centrum, więc ciężko byłoby im zgarnąć nas siłą z chodnika bez narobienia hałasu, no i okazaliśmy się nie być na tyle naiwni. Być może miały na to również wpływ usłyszane w domu historie o czarnej wołdze. Brat odpowiedział coś w stylu, że nie możemy zadawać się z obcymi. Finalnie odpuścili.

Ale gdybyśmy jednak poszli? Mieliśmy po kilka lat. Pewnie już dawno byśmy oboje nie żyli.

Swojemu dziecku to bym zamontowała nawet lokalizator gdzieś w ubraniu, bo naprawdę różnie bywa i nigdy nie wiadomo, kto i kiedy stanie się celem jakichś psycholi.

A najgorsze jest to, że wielu takich zwyroli nigdy nie poniesie odpowiedzialności

Który przeczy twoim deklarowanym doświadczeniom życiowym. Do tej pory utrzymywałeś, że nie byłeś zainteresowany interakcją z rówieśnikami, nie miałeś kolegów. A teraz nagle napitałeś tazosami.

Wszędzie się w to grało. Nawet zawody były robione. I spoko - jakieś tam kłótnie były, zwłaszcza przy większych stawkach, jakichś rzadkich i ekskluzywnych kapslach. Ale kurde w schyłkowej erze to one były wszędzie - nawet w chipsach, a ludzie to nosili w setkach sztuk. Ja tego całą skrzynkę miałem. Kilkanaście czy nawet kilkadziesiąt w tą czy tamtą to nikogo nie ruszało. A przecież używało się tego też jako waluty wymiennej przy odpisywaniu prac domowych

Śmieszne czasy.

Jedyne o co się wkurwiały wszystkie szkoły do jakich chodziłem i co faktycznie było banowane w niektórych to tamagotchi. No na to to byli mocno cięci. Ale też z perspektywy czasu się nie dziwę. Oceny leciały w dół jak pojebane, bo nawet na klasówce niektórzy potrafili je wyciągać, bo czas nakarmić, wyprowadzić na spacer czy coś tam. Ot uzależnienie

A jako że w trakcie pobytu na forum można ostatnio zgnuśnieć, podrzucam trochę muzyczki!

Jeden z najfajniejszych kawałków, jakie słyszałam w ostatnich latach.
Rzadko się zdarza, żebym go puściła tylko raz.

Ta piosenka z kolei przypomniała mi się przez ostatnie tematy Julki o zmianie wiary

Andrew Scott już chyba zawsze będzie mi się kojarzył z księdzem z Fleabag.
To przykład mężczyzny, którego nie uważam za przystojniaka, ale ma coś w sobie, gdy się uśmiecha.
Choć u mnie generalnie ludzie mocno zyskują na atrakcyjności, jak mają ładny uśmiech.

To prawda, teraz mamy muzyczny raj

Pamiętam, jak jeszcze za dzieciaka nagrywałam czasem piosenki na kasety magnetofonowe. Jakość słaba, często nie zdążyło się załapać na początek, więc nagranie było niekompletne, a i tak się człowiek cieszył, że może usłyszeć ulubiony kawałek nie tylko wtedy, gdy leci w radiu czy telewizji.
Nie było stron z tekstami piosenek, to sama odsłuchiwałam utwory wielokrotnie i spisywałam słowa do zeszytu, bo lubiłam znać je na pamięć i móc pośpiewać razem z wokalistą. Zresztą to zostało mi do dzisiaj, znam na pamięć większość piosenek, które słucham. Choć na szczęście nie muszę już prowadzić specjalnego zeszytu

A Ty czego ostatnio słuchasz?

Szczerze mówiąc nie wiem. Siostra zawsze była skryta i nigdy nie pokazywała mi niczego takiego. Z kuzynkami nigdy nie miałem na tyle bliskiego kontaktu by wiedzieć coś takiego. Dodatkowo są sporo starsze ode mnie, a to nie sprzyjało wspólnemu spędzaniu czasu w moich latach nastoletnich.

Tazosy zbierało się głównie z chipsów, były totalnie losowe więc każdy unikat był na wagę złota. Nie raz były afery bo ktoś kupił te chipsy na spółkę w 2-3 osoby, a potem był problem kto bierze tazosa. Z tego na prawdę powstawały ostre kłótnie. Żeby ktoś używał ich jako waluty to tego akurat nie kojarzę. Co ciekawe u mnie akurat tamagotchi nie były problemem.

Kiedyś jeszcze te Bionicle kupowało się w częściach więc zebranie jednego całego to było osiągnięcie. Jeszcze mi się przypomniało o żołnierzykach, kiedyś miałem kilka całych kompletów. Do dziś jeszcze gdzieś leżą jakieś pojedyncze czołgi i samoloty.

Co do tej sytuacji kiedy ty i brat byliście mali zdecydowanie mieliście sporo szczęścia. Całkiem łatwo można znaleźć nagrania z różnych krajów, tych bardziej trzeciego świata jak dzieci są porywane w środku dnia z ulicy. To się dzieje cały czas. Tak samo wysp takich jak omawiana z pewnością było i wciąż jest więcej. Ta po prostu była z największym rozmachem i z największą ilością znanych ludzi. Kojarzysz taką serię horrorów Hostel? Skoro wyspa okazała się faktem to takie Hostele tym bardziej muszą istnieć. Podobnie już od dawna były plotki, że bogaci urządzają sobie safari, na których polują na ludzi.

Chipsy w 2-3 osoby?

Fantazja cię poniosła. To ja byłem jednym z biedniejszych w tamtym czasie, a mogłem sobie z kieszonkowego kupić paczkę dziennie przez cały rok i nawet połowy kieszonkowego by mi to nie wpierdzieliło. A przecież jeszcze się chodziło na arkady, do kina, na lody itd.

Poniżej znajdziesz sprawdzony przepis na gofry z wykorzystaniem wody gazowanej.

Składniki

Mąka pszenna: 2 szklanki (np. tortowa).
Woda gazowana: 1 szklanka (mocno gazowana, najlepiej bardzo zimna).
Mleko: 1 szklanka (można zastąpić całkowicie wodą dla wersji bezmlecznej).
Jajka: 2 sztuki (oddzielnie białka i żółtka).
Olej lub roztopione masło: ok. 1/3 szklanki (tłuszcz zapobiega przywieraniu).
Cukier: 1–2 łyżki (cukier pomaga w uzyskaniu chrupkości poprzez karmelizację).
Proszek do pieczenia: 1 łyżeczka.
Sól: szczypta.

Przygotowanie krok po kroku

Przygotowanie bazy: W dużej misce wymieszaj mąkę, proszek do pieczenia, cukier i sól.
Łączenie mokrych składników: Dodaj żółtka, mleko, wodę gazowaną oraz olej/masło. Zmiksuj wszystko na gładką masę bez grudek.
Ubicie piany: W oddzielnym naczyniu ubij białka na sztywną pianę. To kluczowy krok dla uzyskania puszystości.
Delikatne mieszanie: Dodaj ubitą pianę do ciasta i wymieszaj bardzo delikatnie szpatułką, aby nie zniszczyć pęcherzyków powietrza.
Pieczenie: Nakładaj porcje ciasta na mocno rozgrzaną gofrownicę. Piecz przez około 3–5 minut (zależnie od mocy urządzenia), aż gofry będą złociste i chrupiące.
Studzenie: Aby gofry nie zmiękły, najlepiej studzić je na kratce, co pozwoli swobodnie odprowadzić parę.

Wskazówki dla lepszego efektu

Temperatura wody: Użyj bardzo zimnej wody gazowanej – dzięki temu gofry będą jeszcze bardziej chrupiące.
Moc gofrownicy: Najlepsze efekty dają gofrownice o mocy powyżej 1000W, które szybko "zamykają" strukturę ciasta.
Wersja wegańska: Możesz pominąć jajka i mleko, stosując jedynie wodę gazowaną i zwiększając nieco ilość proszku do pieczenia lub sody