Diagnoza w kierunku autyzmu? - Netkobiety.pl

Nie znam nikogo doroslego, tylko dwoje dzieci znam z autyzmem. U doroslych to rzadko wystepuje z tego co wiem. A myslisz,ze masz autyzm?

To sprawdz.  Widocznie lekarz mial podstawy ,ja takich badan nie miałam, ale CFS widze daje podobne objawy,choc to zupelnie inne choroby

a ja mysle, ze kazdy czlowiek jest troche autystyczny

Przyjrzyj sie sobie czy nie robisz czego specyficznie/rutynowo?
Moze nie autystyczny, ale ma cos w sobie autystycznego, roznie mowia na ten temat.

mnie chodzi o co innego, ja np. zawsze poprawiam na stole podkladki pod talerze, jesli sa krzywo, innych rzeczy nie poprawiam, jedynie to mi przeszkadza, to musi byc rowno
Wycieram tez kran, jesli jest zalany woda i wiele innych rzeczy musze poprawic, a np. na lozku w sypialni mamy koc rozlozony na poscieli, to mi nie przeszkadza, jesli, np. piesek go poprzesuwa

nie mam nerwicy natrectw

nie mam takich objawow i wiem co to nerwica natretcw. Ja nie stoje przy tych podkladkach 5 min i licze ile razy poprawilam

Do uzyskania diagnozy trzeba spełnić ileś tam kryteriów, granica w realu  jest zaś płynna i w pewnym sensie każdy jest ciut autystyczny zapewne. Są ludzie całkiem liczni co są na granicy spectrum albo bliżej tej granicy niż inni, diagnostycznie się nie łapią, ale są blisko.

Autyzm nie jest chorobą, jest odmiennością zwaną formalnie zaburzeniem, bo  ludzie ze spectrum są w mniejszości na skalę populacji. Jest  odmiennością neurologiczną, nie zaburzeniem psychicznym  i autyzmu jako takiego się nie leczy, ale osoba ze spectrum jak każda inna może mieć równolegle depresję czy nerwicę natręctw czy cokolwiek, co już się leczy.

Na dodatek zaś osoby ze spectrum czyli neurologicznie odmienne są bardzo zróżnicowane. Wysoka inteligencja albo niska, stan zdrowia, wpływ czynników zewnętrznych, rodzina środowisko, szkoła, wszystko ma wpływ. 
Tak ogólnie to od diagnozowania są specjaliści oraz testy, a nie forum,  to zanim się pokłócimy o nerwicę natręctw.

Nic z tych rzeczy co pytasz tak stricte chyba nie miało miejsca w moim życiu. Jestem z tych ludzi stosunkowo bliskich spectrum, fakt. Z czystej ciekawości sobie testy wstępnego przesiewu zrobiłam, koleżanka ma dziecko ze spectrum, temat mi się pojawił w życiu lata temu, a ja ciekawska jestem. Z dorosłymi ze spectrum dobrze się dogaduję, ale też i wiedzy na ten akurat temat mam ciut więcej niż statystyczna osoba i jakieś tam predyspozycje też mam. Zwyczajnie mnie to spectrum kiedyś zainteresowało.
Odmienna ... wiesz, ja na pewno jestem miejscami taka trochę nietypowa, ale przecie ta moja ewentualna nietypowość to może wynikać ze wszystkiego po kawałku, bo to  i cechy wrodzone, i wychowanie, i to, co w życiu robiłam, a czego akurat nie człowiek to całość, a jak się siebie zacznie za bardzo analizować to idzie osiwieć, bo uczciwie to chyba jak się uprzeć, to wszystko sobie człek zdiagnozuje, a już w sferze psychiki to szczególnie. Terapię własną przeszłam, ale z zupełnie innych przyczyn, z inicjatywy własnej, trochę nietypowo, bo bez jakichś totalnych traum dzieciństwa, DDA, przemocowego partnera czy tym podobnych.
Testy obecnie stosowane już to spectrum wyłapują o wiele lepiej niż na przykład testy sprzed 10 lat.
Poza tym - masa jest stereotypizacji odnośnie ludzi ze spectrum, a oni są bardzo zróżnicowani. Rutyna na przykład może się wcale nie pojawić tak widocznie. Bardziej to jest w kierunku trudności z zaakceptowaniem zmiany niż rutyna czy powtarzalność zachowań w wersji prostej, łatwo widocznej z zewnątrz. Na dodatek ta "zmiana jest nie ok" może dotyczyć tylko niektórych rodzajów zmian, innych wcale nie. Ale neurotypowi też reagują na zmiany, niektórzy je łatwo tolerują , inni gorzej. Problemem dla osoby ze spectrum może być zarówno reakcja na nadmiar jak i niedomiar bodźców czyli przebodźcowania albo niedobodźcowanie, ale przecie na to wszyscy reagują, neurotypowi też, tylko ci ze spectrum jakby silniej. Tak z obserwacji mi wynika, że każda z osób ze spectrum musi poznać samą siebie i nauczyć się oddzielać u siebie, co ma ze spectrum a co z innych przyczyn. Tego, co ze spectrum nie da się ruszyć, całą resztę zasadniczo się da, choć innymi sposobami niż te skuteczne u neurotypowych, dlatego psychoterapia dla osób ze spectrum programowo powinna być do nich dostosowana.
Zdiagnozuj się wedle sugestii lekarza, jeśli Ci to spectrum wyjdzie to się wtedy tematem bliżej zajmiesz, tak sądzę lepiej dla Ciebie będzie.
Oczywiście wedle woli, ja gadać to mogę długo na ten temat.

Ja mam specyficzną "nerwicę natręctw", otóż zawsze wtedy, gdy mam do zrobienia coś pilnego, a strasznie mi się nie chce, nagle zaczyna mi przeszkadzać bałagan, który spokojnie ignorowałam przez ostatnie pół roku, i wtedy zabieram się pilnie za "porządkowanie" przekładanie,  układanie .

W tych powszechnie dostępnych wychodzi jak się chce, można je dogiąć do chcianego (także podświadomie) wyniku. Z diagnostycznymi tak się nie da, bo tam jeszcze ten psycholog w grę wchodzi, a i testy inne .   Poza tym w diagnostyce spectrum nie ma błędnych odpowiedzi ani prawidłowych, to nie egzamin
Nie sądzę, żebym się diagnostycznie na spectrum załapywała, emocjonalnie zwłaszcza. Blisko to jestem, ale za dużą mam empatię poznawczą, czytanie cudzych emocji mi za dobrze wychodzi, to z życia wiem. 
Masy rzeczy w sobie człowiek jest nieświadomy, tak ogólnie. Wiesz, mechanizmy obronne psychiki, te klimaty...