Im dłużej obserwuję świat, tym bardziej dochodzę do wniosku, że samotne matki są jedną z najbardziej olewanych grup społecznych. Wszyscy mają wobec nich wymagania, oczekiwania i pretensje, ale realnej pomocy jak na lekarstwo.
Państwo wymaga, żebyś była idealną matką. Szkoła wymaga, żebyś była zawsze dostępna. Praca wymaga dyspozycyjności jakbyś nie miała dziecka. Społeczeństwo wymaga, żebyś była wdzięczna za każdy grosz, który dostaniesz, bo przecież „masz zasiłki”. A ojciec dziecka? Często żyje sobie dalej, zmienia partnerki, plany, życie — i nikt go z tego nie rozlicza.
Najbardziej mnie wkurza to moralizowanie. Jak kobieta jest sama z dzieckiem, to zaraz pojawiają się mądrale, co wiedzą lepiej: że mogła lepiej wybrać, że trzeba było przewidzieć, że „dziecko potrzebuje ojca”. Tylko jakoś nikt nie mówi facetom: mogłeś nie zdradzić, mogłeś nie odejść, mogłeś nie narobić dzieci i zniknąć.
Uważam, że prawo powinno dużo ostrzej traktować rodziców, którzy porzucają swoje dzieci. Nie mówię tylko o alimentach, bo to często fikcja. Mówię o realnych konsekwencjach. Skoro jedno z rodziców bierze na siebie całe życie dziecka, to drugie nie powinno mieć prawa żyć jakby nic się nie stało.
I nie, to nie jest hejt na mężczyzn ani na rodziny. To jest wkurzenie na system, który udaje, że wszystko jest w porządku, a tak naprawdę zrzuca cały ciężar na jedną osobę — najczęściej kobietę.
Modlę się czasem o sprawiedliwość, bo po ludzku jej nie widzę. I przypomina mi się fragment:
„Biada tym, którzy ustanawiają niesprawiedliwe prawa” (Iz 10,1).
Może kiedyś ktoś w końcu zauważy, że samotne matki nie potrzebują litości ani ocen. Potrzebują uczciwego prawa i normalnego traktowania.
Ciekawa jestem, co wy o tym myślicie — ale proszę, bez tekstów typu „sama sobie winna”, bo życie nie jest takie proste.
