Uniwersytet - Netkobiety.pl

Raczej każdego poruszyła ta historia, nie słyszałam o tym, że ludzie widzieli jego z siekierą, jeśli nawet to, reakcja nie jest oczywista bo mógł np. sobie kupić w sklepie do celów do których jest przeznaczona. Chociaż na terenie uczelni to powinna już dawać do myślenia, może ktoś zgłosił, tylko niż to dotarło do policji, to już było po fakcie.
Nikt zdrowy na umyśle by tego nie zrobił.

.

A co się tam stalo?
A tak macie w Polsce zmieczulica-pewnie nikt nic nie widział i nie słyszał, a chlopak"to byl dobry chłopak  bo dzień dobry mowil "

Wpis na FB brzmiał mniej więcej "uważajcie na siebie, po holu chodzi fugurant z siekierą, jesteśmy zamknięci w 403, jak coś to pukajcie" No brzmiał jednoznacznie.

Mam wrażenie, że tego typu przypadki, bywają nieco inaczej odbierane przez społeczeństwo.
O ile większa skala popełnianych przestępstw (choćby w latach 90-tych), rozsiewała atmosferę strachu i niepewności, to takie incydenty, jak ten czy zabójstwo lekarza w Krakowie, pobudzają do głębokiej refleksji a jednocześnie nasuwają mnóstwo pytań. Na pierwszy rzut oka wydają się kompletnie irracjonalne. Kiedy jednak prześledzi się motywację sprawcy a zwłaszcza jego predyspozycje psychiczne, dochodzi się do wniosku, że ta granica między tzw. "nieszkodliwym wariactwem" a śmiertelnym zagrożeniem bywa bardzo nieostra. Ponadto, w zdecydowanej większości przypadków, wszelkie niepokojące sygnały są lekceważone, pomijane a sprawa zostaje zamieciona pod dywan. Ewidentnie miało to miejsce w przypadku owego strażnika więziennego, który zadźgał ortopedę w krakowskim szpitalu.
Ludzie chwytający za noże, siekiery, pałki czy co tam jeszcze, używający ich jako argument w "dyskusji" czy narzędzie zastraszania(w krótkim czasie zamieniające się w narzędzie zbrodni), pokazują jedynie, że nie istnieją skuteczne mechanizmy, zarówno w zakresie zapobiegania, wykrywania, jak i przeciwdziałania tego typu zjawiskom. Osoby takie bywają bezradne, gdyż znikąd nie dostają pomocy a jednocześnie same oczywiście nie dążą do tego, aby tą pomoc znaleźć i z niej skorzystać. Rodzina czy bliscy bywają bezradni czy wręcz lekceważą niepokojące sygnały, płynące od zaburzonej osoby. Nie ma miejsca na skuteczny sposób komunikacji i porozumienia, czego efektem są narastające lęki i frustracje, prowadzące do tego typu tragedii. Fakt, że nie każdy odludek, "dziwak" czy osoba zafascynowana militariami staje się przestępcą, dodatkowo zniechęca do podejmowania odpowiednich kroków zaradczych.

Jak dla mnie sprawca jest psychopatą. Zobaczymy jak go sprofilują biegli, czy uznając za niepoczytalnego (zapewne).

Odniosę się tutaj do faktu nagrania zdarzenia i udostępnienia filmiku sieci. Zbulwersowało mnie, że ktoś może być tak pozbawiony empatii i zwyczajnie tępy, żeby tę tragedię upublicznić. Czy pomyślał ten udostępniający film o rodzinie zamordowanej kobiety?

Ludzie są dziś tak ogłupieni przez smartfony, że w sytuacji zagrożenia mechanicznie wyciągają telefony w celu nagrania filmiku, który sprawi, że zdobędą kilka "lajków" czy komentarzy w internecie opartych na czyjejś ogromnej tragedii.

Mam pytanie- czy obejrzelibyście ten film?

Ja nie. I to z kilku powodów.

No nie wiem, czy te czasy teraz są takie najlepsze. Internet jest już od dawna i nie było takiego wysypów świrów, co atakują bez ładu i składu przypadkowe osoby, biegają z nożem czy siekierą po ulicy, za krzywe spojrzenie potrafią kose pod żebro wsadzić. Zapomnieliście już jak mlody mężczyzna uderzył siekierą w glowę dziecko, z ktorym matka wchodziła do księgarni, czyli kolejny sfrustrowany, co mu w życiu nie wyszło i musiał odreagować. Nie było tylu dramatów maltretowanych okrutnie dzieci. Nie było tak łatwego dostępu do narkotyków i przede wszystkim wszelkiej maści dopalaczy, choć to w sumie też jak narkotyki. A to mocno ryje banię. Dzisiaj rodzice odprowadzają nawet 9,10  letnie dzieci do szkoły, bo prawdopodobieństwo, że po drodze może stać mu się krzywda, wzrosło. Spoleczeństwo jako takie schamiało, życie się zbrutalizowało, takie zwykłe, codziennie, ludzie w miejscach publicznych nie mają zahamowań, są wulgarni, agresywni. Strach zwrócić uwagę, bo może ona wywołać jeszcze większą agresję. Wzrosła przemoc i przestępczość nieletnich, w tym tzw. ciężkich przestępstw. A przykład lat 90. o ktorych ktoś chyba wspomniał, że była największa przestępczość to raczej nietrafiony bo wtedy to było eldorado dla zorganizowanych grup przestępczych, ktorych był rozkwit i głównie one odpowiadały za statystyki.
Teraz nawet szkoły nie są bezpieczne, kamery w nich to dzisiaj standard, różne procedury bezpieczeństwa też, co świadczy o tym, że czasy nie są za ciekawe.

Straszna rzecz, uczęszczałem tam na zajęcia, w sensie mój wydział mieścił się w innym miejscu jak część wydziałów UW ale wykłady mieliśmy na 1 roku tylko na audytorium maximum i do tego OGUN-y też tam miałem, zawsze wchodziłem tym wejściem pod którym ta pani zginęła, tam na dole są toalety i właśnie portiernia.

Sprawca o profilu niestety typowym, cichy spokojny chłopak, podobno nękany w szkole, u którego nikt nie zauważył rozwijających się od wielu lat zaburzeń, bo rodzice woleli pewnie robić kasę zamiast zająć się dzieckiem...

Do tego jeszcze te zdjęcia w necie, co chwila to uploadują na JBZD Hard, mam tam stare konto to widziałem i zdjęcia i te filmiki, to też na X lata ale tam szybciej kasują...dzieci będą latami napotykać na obraz swojej matki utrwalony w takim stanie...

No właśnie sama nie wiem, co przeraża mnie bardziej. Sama zbrodnia, czy nagrywanie i wrzucanie do sieci.
Co do wymierzenia kary też mam mały "problem", bo istnieje duże ryzyko, że jeśli jest chory, to na wolności ponownie zapoluje na kolejną ofiarę, więc należałoby go odseparować od społeczeństwa. Tyle, że leczenie prawdopodobnie nie wyleczy go z psychoz, więc jest to trzymanie niebezpiecznego człowieka przy życiu, co z logicznego punktu widzenia nie ma sensu, bo przecież zdrowy nie będzie i na łono społeczeństwa nie wróci.
Czy powinna być kara śmierci w takiej sytuacji?
A co jeśli spojrzeć na sprawę z zupełnie innej perspektywy i ocenić go w kategorii np ofiary zbyt dużych wymagań dobrze postawionych rodziców, które wraz z utajoną chorobą psychiczną doprowadziły do psychozy?( to tylko moja teoria, nie wiemy jakie były ich relacje)

Zakładam, że i tak "przekleją" mu niepoczytalność. Rodzice prawnicy wiedzą, co robić.

Nie sądzę. Kiedyś po prostu formy przekazu informacji nie były tak rozwinięte, jak dziś. Słyszałaś o zbrodni połanieckiej z 76 roku? To dopiero było okrutne. A tego typu zbrodnie były kiedyś naprawdę częste. Sprawcy mieli o wiele większe szanse na bezkarność, znacznie łatwiej było zatrzeć ślady. Nierzadko panowała też zmowa milczenia.
Ludzie robili to z pełną świadomością, z premedytacją, a nie ze względu na choroby psychiczne (jak w tych kilku przypadkach z ostatnich lat, o których w wątku wspomniano).

Dlatego nie pisalam o tamtych czasach, tylko takich, gdzie w dobie powszechnego internetu przepływ informacji jest rozwinięty. Nie trzeba się cofać aż tak daleko, wystarczy porownać 20 lat, jakie zmiany nastąpiły.

Trudno mi powiedzieć. Z tego okresu, mniej więcej, kojarzę zaginięcie Iwony Wieczorek i zabójstwo Iwony Cygan. Chociaż tak sobie teraz myślę i przypomina mi się jeszcze X różnych zabójstw studentek i jakieś rozszerzone samobójstwa, również zamordowanie dziecka przez konkubenta. Trochę tego było. Może później pamiętamy głównie to, co wydarzyło się niedawno i przez to może nam się wydawać, że obecnie jest gorzej.

I zabić, i nie zabić źle. Bóg mówi - nie zabijaj, jednak jeśli kościół dopuszcza udział ludzi wierzących w wojnach, to podobnie powinno się traktować takie jednostki. Jeśli on zostanie teraz przy życiu - zawsze jest ryzyko, że kiedyś może znaleźć się na wolności. I co wtedy? Nie wiem, nie mam zdania wyrobionego na ten temat do końca jednak.

Mamy tu czystą sytuację - wiadomo kto, wiadomo co zrobił, więc winna być wymierzona kara śmierci a nie jakiegoś więzienia, bo za przeproszeniem nie chcę zapierd... i płacić podatków na sanatorium dla tego gościa. Choroby psychiczne to wygodne wymówki dla a) sprawców i b) ludzi, którzy z tych sprawców żyją - adwokatów, psychologów, psychiatrów. Jeszcze raz podkreślę, mamy tu 100% pewności kto jest winny.

Dokładnie

Assassin to mi się chyba z Diablo kojarzy 

No właśnie to pytanie też mi krąży po głowie  - po co leczyć,  skoro się nie wyleczy.
Z drugiej strony mam jakiś cień dziwnego współczucia i dla niego, czego zupełnie zrozumieć nie mogę.

To dorosły mężczyzna.  Jeśli się gorzej poczuł, to należało skontaktować się z lekarzem, nikt mu tego nie bronił. Nieprzypadkowo napisałam o tym, że nie dba o swoje zdrowie. A skoro teraz nie dba, to już sam nie zadba prawdopodobnie nigdy. Psychoza to nie jest coś, co rozwija się nagle z minuty na minutę, to chwilę zajmuje.

Każdego, kto w swoim życiu kieruje się szacunkiem do prawa a przede wszystkim ludzkiego życia oraz zasad moralnych, wzburza zwyczajnie takie podejście, gdzie ktoś zbyt łatwo tego życia ludzkiego inne osoby pozbawia. Rodzi się frustracja i złość, pragnienie sprawiedliwości(a nie zemsty), więc nie ma się czemu dziwić, kiedy społeczeństwo oburza się na panujące zasady, przez które taki człowiek jest utrzymywany na koszt państwa i podatników. Przestępca, gardzący ludzkim życiem, żyje sobie dzięki środkom, jakie mu zapewniamy pośrednio my, ludzie, którym w zdecydowanej większości takie rzeczy nawet do głowy nie przyjdą. Problemem z takimi przypadkami jest to, że ci ludzie mogą działać nie do końca świadomie, bywają niepoczytalni, gdyż za ich czynami stoją głębokie zaburzenia psychiczne. Wynikiem tego jest wylądowanie w zakładzie zamkniętym, zamiast w celi.
Inaczej może być odbierana osoba, która dokonała zabójstwa z premedytacją, przemyślanego, w celu osiągnięcia jakiegoś celu tudzież z tzw. niskich pobudek. Osobiście mam jedynie wątpliwości co do kary śmierci, z uwagi na możliwość pomyłki sądowej(lub na etapie policyjnego/prokuratorskiego śledztwa). Porównywanie "kata", wykonującego wyrok śmierci w majestacie prawa do zabójcy, odbierającego komuś życie z niskich pobudek, uważam za całkowicie absurdalne nieporozumienie a taką retorykę można spotkać u przeciwników kary śmierci. Motywy działania sprawcy pozostają kluczowe, nawet w odbiorze społecznym.

Najlepiej w jakimś kamieniołomie.